Πάσχα.

Αποφασισα να μην ξαναμεινω στην πολη για το Πασχα.
Ξενερωσα.

Υ.Γ....μου λειπει το νησι αυτες τις μερες.

Καλη μας Ανασταση.

Eπιστροφη.

Τοσο καιρο χωρις συνδεση, ρωτουσα ολους τους φιλους που μπλογκαρουν:
Τι κανει η Λυδια;
Η Αννα εγραψε κανενα ποστ;
Ποσα μπεεεε εκανε παλι ο προβατος;
Κατεβασες κανενα καλο τραγουδι;
Τι γινεται με τα σκανδαλα των μπλογκς;
Το μπλογκοσπιτο μου αραχνιασε;

Εστω και απο μακρυα, ηθελα να ξερω τι γινεται, ακομη και αν δεν ειχα πλεον την ιδια αισθηση.
Αλλα τωρα γυρισα. Γυρισα για να ξεσκονισω και για να διαβασω ολα οσα εχασα.
Να κατεβασω αυτα που δεν προλαβα.
Να γραψω αυτα που με ετρωγαν τοσο καιρο.

Μου ελειψε το μπλογκοσπιτο μου γιατι οπως και να το κανουμε το εχω πανω απο 3 (τρια!) χρονια και ειναι κομματι της ζωης μου.

Φιλια, ασωτα.

Εκτακτο.

Τα τσουτσεκια της "δημοκρατιας" ευχονται "χρόνια πολλά" σήμερα, ο ένας στον άλλο. Κατάντια ρε γαμώτο, να αποζητανε - με καμαρι - τη χουντα, αυτοι που δεν την εζησαν...

Τριάντα Δύο (!)

(Photo: flickr)

Δεν εχω σπιτι αλλα εχω ελπιδα.

Νοικιασα το σπιτι μου. Εγω δεν εχω βρει ακομα καινουργιο. Τα πραγματα μου ειναι κλειδωμενα σε μια μεταφορικη και εμενα με φιλοξενουν-αλλα ισως και παλι οχι. Πλακα εχει. Οn the road again. Δεν εχω internet και γι'αυτο εχω χαθει. Μου λειπει το blogoσπιτο - το αλλο οχι ιδιαιτερα και μου κανει εντυπωση αυτο.
Αν και ειμαι στους πεντε δρομους και εντελως ξεκουρδιστη, νοιωθω πιο ολοκληρωμενη απο ποτε. Ισως γιατι τα εχω καλα με τον εαυτο μου. Ισως γιατι ειμαι ξεκαθαρη με τους ανθρωπους που μ'ενδιαφερουν. Ισως γιατι με στηριζουν αυτοι που με αγαπανε και ας μην το περιμενα ποτε σ'αυτο το βαθμο. Ισως γιατι αγαπαω και αγαπιεμαι και τι αλλο να θελω;

Tις καλησπερες μου και τα φιλια μου!
Θελω να μην χανομαι.

Υ.Γ...Το σκιτσο ειναι της Estera Lungu. Ριξε μια ματια στο site.

Τωρα που ηρθε η ανοιξη...

...ψυχοπλακωνομαι πιο ευκολα και η κλειστοφοβια μου εχει γινει τεραστια.


Την ωρα που πεφτει ο ηλιος , το γαμημενο ημιφως με σκοτωνει.
Το κρανος μου προκαλει τοσα νευρα, που αν καποιος μπει στο δρομο μου μπορει να τον σκοτωσω.
Ενα τουνελ στον περιφεριακο, που περναω με το μηχανακι, με κανει να θελω να λιποθυμησω στη στιγμη.
Οι διακοπες ρευματος μου τη δινουν στα νευρα. Σε καθε τσεπη και φακος και σε καθε γωνια κερακια και κερουδια. Ασε που τα κερια με παραπεμπουν αλλου και φρικαρω ακομα περισσοτερο.
Το πρωι οταν ξυπναω και το παντζουρι ειναι κατεβασμενο, αυτοματως εχει χαλασει και τη μερα μου.
Καθε φορα που μπαινω σε κλειστο χωρο, εχοντας ερθει απο τον απολυτο ηλιο, νοιωθω σαν να τρωω σφαλιαρα.

(Σημερα εχω αναγκη να γκρινιαζω...αφηστε με πλιζ!)

Παράνοια.

Ο Ζoro δηλωνει Μακεδονομαχος.
Ο Φασιστομητροπολιτης ανακαλει τα κοκκαλα των νεκρων για να μας ξεσηκωσει.
Ο Κοντος Εθνικοπατερας –που κανει τρελλο photoshop στις αφισες του προεκλογικου του αγωνα- βρηκε ευκαιρια να βγει στο προσκηνιο.
(η πατατα των εκλογων δεν του εφτασε.)
Ο-Χαρουμενος για την κουτσουλια του Αγιου Πνευματος- Ορθοδοξος, ευελπιστει να μαζεψει 30 χιλιαδες κοσμο για να κανει και αυτος το κομματι του- ότι και καλα νοιαζεται.
Ο Μεγαλος ΕΜΟ καλλιτεχνης θεωρει ότι το καλυτερο απ’όλα είναι να τους βομβαρδισουμε και να τελειωνει αυτή η υποθεση.
Οι Σκοπιανοι βγαζουν χαρτες μεχρι τη Χαλκιδικη.
Και οι Ελληνες αετονυχιδες συνεχιζουν να πλουτιζουν εχοντας μεταφερει τα εργοστασια τους στα Σκοπια.

Ειμαστε η πατριδα του παραλογου… και πως θα μπορουσαμε να μην ειμαστε αλλωστε όταν μας καινε και τους ξαναβγαζουμε.Οταν το ΦΠΑ αυξανεται και δεν λεμε κουβεντα. Όταν χανουμε λεφτα( ΛΕΦΤΑ!) που μας δινει η Ευρωπη για τα σχολεια και το καλυπτουμε με ηλιθιες δικαιολογιες. Όταν ειμαστε πρωταθλητες στα χρεη.
Αλλα πανω απ’όλα ειμαστε Ελληνες και αυτό τα σβηνει όλα. Μα όλα!
Τελικα φταιει το Τσερνομπιλ για όλα. Μα όλα όμως!

Αλλα τι λεω η ηλιθια! Η κυβερνηση θελει να παταξει τη διαφθορα στα blogs.

Ειπα εγω τιποτα;

Θα μαζεψω ...

...ολα τα δακρυα σ'ενα φιαλιδιο για να πειστεις οτι η αγαπη εχει υποσταση.

Nostalgia vol.2

Θελω να'ρθει το καλοκαιρι και να φαμε αμμο.

Να με παρεις απο το χερι και να με πας παντου.

Οπου εχει θαλασσα και οπου εχει βουνο.

Να τρωμε καρπουζι και να τρεχουν τα ζουμια μεχρι τον αγκωνα μας.

Να μας τσιμπανε τα κουνουπια, και μονο γιατι ειναι καλοκαιρι.

Να βαζουμε τα ποδια στην αμμο και να καιγεται το μεσα μας.

Να διαβαζουμε δυνατα στην παραλια και κολυμπαμε μεχρι να γινουμε μπλε απο το κρυο.

Να βλεπουμε τα νησια να φευγουν το ενα μετα το αλλο.
(γιατι δεν ξερω αν το ξερεις αλλα τα νησια ταξιδευουν και μην το πεις πουθενα, σ'εσφαξα!)

Να ψαχνουμε σκια και δροσια αναμεσα στα δεντρα.

Nα βαζουμε τα μπουκαλια απο τις μπυρες στο μετωπο μας για να δροσισει.

Να βρεχουμε τα ποδια μας στο μπαλκονι και ας μας κατασκοπευει η γειτονισσα.

Να κανουμε βολτες τα βραδυα στην πολη με το μηχανακι και να μας καιει η νυχτερινη αυρα.

Να περπαταμε στα σοκακια χωρις παπουτσια-και να ποναει γλυκα η πετρα.

Να ερθει το καλοκαιρι και να ειναι ακομα καλυτερο απο το προηγουμενο που ηταν υπεροχο.

Καταλαβες;

Καλημερες και φιλια με αρωμα καρυδας.

Nostalgia.

Kαποτε υπηρχε ενα μαγαζι...
...θυμαμαι, την ησυχια που ειχε τα πρωινα. Σκουπιζα το δρομο και ακουγα μονο το φσιτ, φσιτ της σκουπας.
Θυμαμαι τις πρωτες ακτινες του φωτος, που αλλοτε τις αποζητουσα και αλλοτε τις απεφευγα.
Θυμαμαι ολα εκεινα τα βιβλια που διαβασα σε εκεινη την καρεκλα τους χαλαρους μηνες.
Θυμαμαι τη μουσικη που εβγαινε απο μεσα μου.
Τους πρωτους καφεδες της ημερας. Τον πρωτο συνηθως μονη μου και τον δευτερο παντα με παρεα.
Ολους τους ανθρωπους που περασαν απο εκει και ας μην μιλησαμε ουτε μια φορα.
Αυτους που ερχοντουσαν καθε χρονο μονο για μας.
Εμενα, κουρασμενη και κατακοπη αλλα χαρουμενη.

Δυσκολα αφηνεις τοσα χρονια πισω σου. Ειδικα τωρα που βγαινει ο ηλιος.

Υ.Γ...η φωτο δεν ειναι δικη μου. Τη βρηκα στο flickr εντελως τυχαια και γι'αυτο και μ'επιασε αυτο το πισωγυρισμα. Μου εφερε τρελλη αναταραχη στο μεσα μου και δυνατο αερα στα πανια μου.

O Κυβος του Ρουμπικ.

Αν θελεις να φτιαξεις τη μια πλευρα, πρεπει να χαλασεις την αλλη.
Και αν κολλησεις σε ενα χρωμα, πρεπει να ξεχασεις ολα τ'αλλα.
Και αν παλι δεν σου καθεται ουτε μια πλευρα,
μπορεις να ξεκολλησεις τα αυτοκολλητα και να το φτιαξεις
στο πιτς φιτιλι, οπως εσυ γουσταρεις.

Και αν δεν ειναι αυτο οτι πρεπει για σενα, τοτε τι σκατα ειναι;

Νομιζω....

...πως πεθυμησα να παρω ενα δρομο, και οπου με βγαλει.

Παλι με τσακισαν οι "Νύφες".

Σαν χιονι μεσα στο καλοκαιρι, ειπε ο Νορμαν Χαρις,
οταν ειδε πανω στο καταστρωμα τα 700 ζευγαρια ματια.
Και αυτη, αναμεσα στα 699 νυφικα, ηταν η μονη που φορουσε μαυρα.

Μουμιες και (σε λιγα χρονια) Αγιοποιηση.

Ειμαι εξω φρενων με τα καναλια και τις εφημεριδες που με αναγκαζουν να βλεπω τη μουμια καποιου, χωρις να το θελω. Απο ποτε επιτρεπεται να δειχνει πτωματα η τηλεοραση χωρις να βαζει την προβλεπομενη σκιαση; Οποιανου πτωμα και να ειναι.
Δεν γουσταρω, ρε γαμωτο, ουτε να το δω ουτε να υποβαλλω το παιδι μου σε αυτο το βασανιστηριο. Δεν εχω αυτο το δικαιωμα;
Αναρωτιεμαι και εκνευριζομαι.
Ως ανθρωπος που δεν εχει καλη σχεση με το θανατο...
Ως ανθρωπος που εχει χασει φιλους πριν καν πατησουν τα 25...
Ως ανθρωπος που δεν εχει δει ουτε τ'αγαπημενα του προσωπα νεκρα...
Εκνευριζομαι.

Κοπερτί.

Το απογευμα πανω στο μηχανακι, συνειδητοποιησα οτι τραγουδουσα ενα "παντοτινα" αγαπημενο τραγουδι - Γεια σου κοπερτί, θυμάσαι τη φωνή μου - Αν είσαι ολομόναχο κι εσύ- Πάρε ένα ταξί, έλα κοπερτί-Έλα να γεράσουμε μαζί-, αρκετα δυνατα. Στο φαναρι ενας τυπος μου φωναζε να κλεισω το φλας αν και πιο πολυ νομιζω ηθελε να δει τη φατσα μου. Συνεχισα να το τραγουδαω μεχρι να φτασω στο σπιτι.

Εκει και ενω καθαριζα επιμελως ενα ωριμο τριανταφυλλο, σε παρακαλουσα να μου απαγγειλεις ποιηματα φτιαγμενα απο ξεχασμενους - ισως και καταραμενους - ποιητες και εσυ αρνιοσουν.
Τοτε θυμηθηκα καποιον που μου διαβαζε απο το τηλεφωνο τη "Βάρδια" και επεσα με τα μουτρα σε εναν αγωνα ταχυτητος. Τερματισα τελευταια και καταϊδρωμενη εχοντας την εντυπωση οτι δεν ετρεχα αλλα οτι με τραβουσες απο τα μαλλια και μ'εσερνες για 500 μετρα.
Η Ανοιξη ηταν μπροστα μας.

Two for 2008.

Ενα...
3,2,1 απο μονοι μας και Καλη μας Χρονια!
8.000 φιλια σε 2-3 λεπτα, 3.765 αγκαλιες σε αλλα τοσα και 17.342 χειραψιες.
Η Yoko Ono πηρε αμεσως το μικροφωνο και ξεκινησε το χρονο με αυτο και ενας παρ'ολιγο Πανουσης εκλεισε τη νυχτα-μερα-μας με αυτο.

Εσπρεσο και μπουγατσες και γιορτη μεσα μας. Για τις κουβεντες, για τις αγκαλιες, για τις μουσικες, για τους φιλους, για τα γελια.
Ξημερωμα και βολτα στην Αριστοτελους. Πρωινοι με βραδυνα ρουχα και ματια μεχρι το πατωμα. Αγκαζε βολτουλα και "μπουγατσακιδες" και παλι γελια.

Στο γυρισμο μια στροφη και πρωινη σκεψη σε αυτους που φυγαν. Τα χερια μαυρα και σημαδια απο θλιψη.

Μια μερα σαν βδομαδα.
Μια νυχτα σαν χρονος.

Δυο...

Κοιταξε τα τρια μικρα κουκλακια που ειχε μπροστα της -τα μισουσε απο παντα- και ειπε: "αυτο μπορει να ειναι η φυλακη μας μια μερα, αλλα τωρα νοιωθω εξαιρετικα ελευθερη".
Τα κουκλακια δεν εδωσαν καμια απαντηση και ετσι συνεχισε να μονολογει, κοιτωντας απο μια φορα ολα τα πραγματα του σπιτιου. Μετα βγηκε στο μπαλκονι κανοντας το ιδιο στ'αστερια. Και τοτε ενα αστερι εστειλε την απαντηση του. Και ηταν αυτη ακριβως που περιμενε. Τα μυστικα πρεπει να μοιραζονται για να μας ελευθερωνουν.

Εικονες.

Χερια που τρεμουν, cd και κρεμα σωματος, γενεθλια στην Παπαρουνα,
διακοπη ρευματος, επιστροφη και αφιερωση κατω απο το φως της λαμπας,
κρασι με θεα την πολη και επιστροφη με το ζορι, βραδυ μετα απο μια κηδεια,
κλαμματα και αγκαλιες, υπνος φρικτος, μοναχικος και τρομακτικος,
βραδυα μουσικης και αγκαλιας, μουσικες, μουσικες, μουσικες,
κοινη ζωη σαν απο παντα, καλοκαιρινοι αποχαιρετισμοι και ολα μαυρα,
ζωη κοινη σαν απο παντα, χειμωνας ξανα,
a happy hole in your heart και μια προβλεψη σαν καταρα:
"πρεπει να ζησουμε μαζι,μια απο ολες τις εποχες".
Μονο μια. Χειμωνας ξανα. Ολα μαυρα.

Παραμονη Χριστουγεννων.

Εχω χασει τις μερες και τις ωρες. Κυλανε οι μερες με τοσα αλλα στο μυαλο μου που δεν ηξερα ποσο κοντα στις γιορτες φτασαμε. Πριν ενα χρονο τετοιες μερες, ημουν σε τελειως διαφορετικη φαση. Εχουν αλλαξει τοσα απο τοτε. Και εγω εχω αλλαξει. Και η καθημερινοτητα μου. Φετος δεν χτυπησε η πορτα -ακομα- για τα καλαντα. Φετος δεν πηρα δωρα στα βαφτηστιρια μου γιατι δεν ειχα μια. Φετος λειπει ενας απο το τραπεζι των χαρτιων και αυτο μας ποναει ολους. Αλλα φετος ειμαι πιο ευτυχισμενη απο ποτε. Για ολα αυτα τα "καινουργια" που ηρθαν στη ζωη μου. Και πολυ ευγνωμων.

Καλα Χριστουγεννα να εχουμε. Με υγεια και ευτυχια.

Απορια:

Πως γινεται και στη Θεσσαλονικη, κερδιζουν παντα οι κομπλεξικοι?


(καμια φορα ομως,πισω εχει η αχλαδα την ουρα... μποϋκοταζ στους ρουφιανους.)

Ψαχνω ενα σπιτι...

...στο κεντρο. Να συμμαζεψω τη ζωη μου σε οσο μικροτερη ακτινα γινεται. Με κουρασαν οι αποστασεις και τωρα ολα θελω να γυριζουν γυρω απο μια βαση.
Τοσα χρονια με τα πηγαινε-ελα, ειχα μια σταθερη: τους φιλους μου. Οταν ολα γυρω μου κατερρεαν, ειχα μια δυναμη: τους φιλους μου. Οταν πετουσα απο τη χαρα μου, ηξερα οτι καποιοι χαιρονται στ'αληθεια για μενα: οι φιλοι μου. Το Σαββατο που μας ερχεται, λοιπον, παντρευεται μια απο τις καλυτερες μου φιλες. Μια σταθερη στη ζωη μου. Μια Αξία. Καθομαι και σκεφτομαι τα χρονια που εχουμε περασει μαζι. Τις βλακειες που εχουμε κανει κατα καιρους. Το πως μεγαλωσαμε μεσα σ'αυτα τα χρονια. Μαζι. Ολα μαζι. Και κλαμματα και χαρες και μεθυσια και εκδρομες και διακοπες και χαμους και απωλειες. Τις μονιμες τεταρτες μας. Ολα μαζι. Παντα μαζι. Και σκεφτομαι οτι αν για κατι δεν φοβαμαι στη ζωη μου, ειναι οι φιλες μου. Που εχω βαθια στην καρδια μου και στο μυαλο μου, οσο διαφορετικα και αν εξελισσεται η ζωη μας. Και ειναι τοσο σιγουρο οτι ο χαρακτηρας που εχω διαμορφωσει σαν ανθρωπος οφειλεται παρα πολυ σ'αυτες.
Στις φιλες της ζωης μου.

Με ολη μου την αγαπη και την αφοσιωση.

Και κάπως έτσι..

...η ζωη μου πηρε αλλη τροπη.
Μετα απο 9 χρονια,απο χιλιαδες χιλιομετρα και πολλα ναυτικα μιλια, πολλες νυχτες αγρυπνιας και υπερβολικου νοστου, εχω πλεον μια βαση.
Δεν ειμαι ακομα σιγουρη οτι ειναι σταθερη αλλα θα παλεψω με ολες μου τις δυναμεις να την κρατησω και να με κρατησει.
Ευτυχως ολα αυτα τα χρονια εμαθα πολλα απο τα λαθη μου και δεν υπαρχει περιπτωση να τα ξανακανω. Και ευτυχως εχω πολλους ανθρωπους διπλα μου να με στηριξουν,οτι και να γινει. Και καπως ετσι η ζωη μου πηρε αλλη τροπη...

Καλησπερες και φιλια.

Πεντε,δεκα,δεκαπεντε...

...εικοσι,εικοσιπεντε......ξηντα,ξηνταπεντε......Εκατο!
Φτου και βγαινω!!!

Το γυρισαμε απο εδω, το γυρισαμε απο εκει, το βαψαμε,
το ξαναβαψαμε, το ντυσαμε,
το κουρεψαμε και το βαφτισαμε και τωρα ειναι ολα ετοιμα.
Καλησπερες και ανακουφισμενα φιλια.

Υ.Γ.Το Σαββατο ειναι τα εγκαινια και φυσικα ειστε προσκαλεσμενοι.

Αναφορά.

Το αγχος με χτυπαει αλυπητα.
Η γραφειοκρατεια,ακομα περισσοτερο.
Το καλυτερα θα ηταν να ειχα ενα μπλοκ επιταγων και να μοιραζω "δωρακια" για να γινει σωστα η δουλεια μου. Διοτι στην Ελλαδα τιποτα δεν λειτουργει χωρις να λαδωσεις και το κακο ειναι οτι στο λενε καταμουτρα.
Οποτε και εμεις, επειδη δεν εχουμε λεφτα, περιμενουμε υπομονετικα τις υπογραφες και το οκ απο το ελληνικο δημοσιο.

Γιατι κατα τ'αλλα ειμαστε ετοιμοι...και χαρουμενοι.
Παρ'ολο που τα νευρα μας ειναι τσαταλια.

Τα φιλια μου...μου ελειψε το μπλογκοσπιτο...μου λειψατε και εσεις.

Σκονη,πετρες,λασπη!

Καλωδια, μπαζα, ξυλα, καθρεφτες, σκουπιδια.
Ψυκτικοι, ηλεκτρολογοι, αρχιτεκτονες.
Δημος, εφορια, πυροσβεστικη.

Aγχος,ονειρα γεματα κατσαριδες,βερνικια και χρωματα.
Down on my knees απο την κουραση.
Παρ'ολ'αυτα, ανυπομονησια και αγωνια για το αποτελεσμα.

Ιnternal bliss.

Τα σκονισμενα μου φιλια.

Κακιες και αισιοδοξια.

Το να εισαι αυτη τη στιγμη αρχιεπισκοπος στην Ελλαδα, σημαινει οτι μπορεις να βολταρεις με το πρωθυπουργικο αεροσκαφος, να θελεις να παρεις (ασχετα αν δεν σου καθονται) οργανα απο ανθρωπους που τα περιμενουν πολυ περισσοτερο καιρο απο εσενα, να κανεις ηλιθια αστεια, να εισαι φασιστας και να το δειχνεις σε καθε ευκαιρια, να ευχεσαι να ειχε καποιος αλλος την αρρωστια σου και πολλα αλλα.
Το να θελεις να γινεις αρχιεπισκοπος αυτη τη στιγμη στην Ελλαδα, σημαινει δυο πραγματα.
Ενα:το οτι εισαι ακριβως ετσι.
Δυο:το οτι δεν εχεις καμια σχεση με αυτο.
Τωρα που εχουν βγει τα μαχαιρια στους κολπους της εκκλησιας και πεφτουν τα πισωπλατα χτυπηματα, ηθελα απλως να πω -οπως εχω ξαναπει- οτι μεσα σ'αυτο το συρφετο, υπαρχουν μερικες εξαιρεσεις. Αρκει να ψαξεις να τις βρεις. Αρκει να σ'αφησουν να τις δεις.

Υ.Γ...ελπιζω να μην με απογοητευσει ο Νικολαος της Μεσογαιας.

Ο καιρος...

...κολλησε παλι στ'αυτια μου τους Κορε Υδρο, τους καινουργιους radiohead, τη διαφορετικη p.j.harvey, κατι παλια αγαπημενα-μαζι και μ'ενα λατρεμενο της Βεμπο- και το αυτοκινητο μου παιζει τσιτα, απο οπερες μεχρι σκληρο ροκ.

Μουσικα φιλια και καλημερες βροχερες.

Μ'αρεσουν...

...τα Σαββατοκυριακα,μεσα στη βδομαδα. Οι αποδρασεις μας.
Οι πρωινοι καφεδες με τους φιλους και τα νεα μωρα της παρεας.
Οι εξελιξεις στις ζωες μας και το ποσο φυσιολογικα φαινονται ολα.
Μ'αρεσουν τα βραδυα μας, αγκαλια μεσα στις μικροσκοπικες κουβερτες και το καλοριφερ που αρχισε να γουργουριζει.
Η ζεστη μας.
Τα χερια μου, που παγωνουν στο μηχανακι και τα μαγουλα μου,
που γινονται κοκκινα απο αντιδραση στο κρυο.
Το κρυο μας.
Τα φειδωλα ξενυχτια μας και η απουσια αλκοολ απο τη ζωη μου.
Τα σχεδια για ενα μικρο μαγαζακι,που ερχεται,στο κεντρο της πολης. Η μουσικη που ξεπηδαει απο παντου.
Οι φιλοι και η καθημερινοτητα. Ολα μ'αρεσουν και σε λιγο θα αποκτησουν πολυ περισσοτερο νοημα.

Καλησπερες και ζεστα φθινοπωρινα φιλια με γευση σοκολατας.

Writer's block.

Μια νυχτα στο Παρισι...

...ο Yann Tiersen συναντησε τους Gotan Project και εγω ακουγοντας το νοιωθω σαν να βαζω τα ματια μου στα τηλεσκοπια της Μονμαρτης. Nα βλεπω ολο το Παρισι στα ποδια μου, να χαζευω τη νυχτα. Να κοβω βολτες στο Marais, να κλεβω ζαχαριτσες απο το cafe de flore, να σπαω τις creme brulee με το κουταλακι, να περναω ωρες στα υπαιθρια παλαιοβιβλιοπωλεια στο Σηκουανα και στα διαφορα Κυριακατικα παζαρια.Kαι ολο βλεπω, θελω, ζω.

Στο λεω: παμε ενα ταξιδι...δεν υπαρχει ωραιοτερη εποχη.


Υ.Γ...η φωτο ειναι του Αrnaud Frich και το site του ειναι υπεροχο.

Καλησπερες και φιλια.

To χρονικο μιας διαιτας.

Τρεις μερες τρωω μπιφτεκια ψητα. Την τριτη μερα ειμαι σχεδον σιγουρη οτι το κρεας ειναι απο σκυλο ή γατα ή ιγκουανα. Κατι αλλο παντως.

Παρασκευη:Παω στο ψυγειο,μετα απο μεσημεριανο υπνο,αποφασισμενη να φαω γλυκο. Την τελευταια στιγμη αφηνω το γλυκο και πιανω ενα φρουτο. Καταντια.

Παρασκευη βραδυ:Παμε σινεμα. Η παρεα μου δεν με λυπαται και πεφτει με τα μουτρα στα πατατακια.Με ευχαριστηση βλεπω οτι "το ποιμνιο" δεν ειναι μια ταινια που σ'αφηνει να φας. Καλα να παθουν.

Μεσανυχτα Σαββατου:Αποφασισαμε να παμε σε σπαγγετερια μιας και καποιοι(και εγω μαζι) πεινανε. Αποφασιζω και εγω να φαω. Τελικα παιρνω μια σαλατα και ουτε αυτη δεν μπορω να φαω ολοκληρη. Που καταντησα!

Κυριακη πρωι:8 το πρωι χτυπαει το κινητο μου. Μια ακαρδη φιλη,θελει τη συνταγη για τις κρεπες. Μες τον υπνο μου της τη λεω και ξαναπεφτω για υπνο. Η σκεψη της μερεντας και του καρυδιου δεν μ'αφηνει ομως. Να παρει!

Κυριακη μεσημερι:Επισκεψη σε χωριο που ειναι διασημο για τα λουτρα του και τα γλυκα του κουταλιου. Αρνιεμαι το κερασμα αλλα οι "φιλες" μου το δεχονται και μαλιστα εις διπλουν. Βαθια μεσα μου,ευχομαι να τις πιασει κοψιμο.

Τριτη: Πρωτη επισκεψη στο γυμναστηριο μετα τις ακολασιες του καλοκαιριου. Σακατεμενη,γυριζω στο σπιτι και τρωω τηγανητες πατατες και λουκανικα.
Μου φαινεται πως κατι δεν κανω καλα.

Και για να μην ξεχνιομαστε...

...εχθες προβληθηκε το πρωτο επεισοδιο του τριτου κυκλου του prison break.
Eπειδη γινεται χαμος σημερα στο νετ μ'αυτο, εγω το βρηκα εδω.
Αν εισαι fun, τσιμπα το, πριν το σβησουν.
(δεν το λυπασαι το παιδι να σε κοιταει με αυτο το βλεμμα...κατεβασε το λεμεεε!)

Καλημερες!

Με 30% αποχη...

...τολμανε και μιλανε για νικες. Ολοι τους.

(Κανεις δεν θα καταλαβει τιποτα σ'αυτον τον τοπο. Ποτε.
Τελεια και παυλα.)

Aσυμμετρη απειλη vol.2

Υ.Γ...φταιω εγω τωρα,αν μια μερα παρω
ενα απο αυτα τα λιμπιστικα δαχτυλακια και το φαω;

Υ.Γ2...Κρατας μυστικο;
Οι Morcheeba βγαλαν εναν πολυ ωραιο δισκο και θα τον βρεις εδω.
Η P.J.Harvey,επισης και τσιμπα τον εδω.
Και οι αγαπημενοι μου Marlango βγαζουν σε λιγες μερες καινουργιο δισκο.
Παρε μια γευση εδω.


Τα φιλια μου.

Εχω ερωτηση για τα αγορια.

Αν παρω ενα αφρο πολυουρεθανης και γεμισω την εξατμιση του γειτονα-που με κανει να θελω τον σκοτωσω με καθε μεσο που εχω,τις εικοσι χιλιαδες φορες την ημερα που περναει κατω απο το σπιτι μου-θα παθει κατι οταν το βαλει μπροστα;
Θα το καταλαβει πριν ξεκινησει ή θα εκραγει το μηχανακι στα πρωτα 10 μετρα;
Ή απλως θα σκασει η γαμω-εξατμιση και θα ηρεμησει το κεφαλι ολης της γειτονιας;
Πειτε μου,πλιζ...εχω φρικαρει με τον καγκουρα.


Y.Γ....Eδω θα βρειτε τον καινουργιο δισκο του Devendra.
Λουκουμι.

Η Γλυκεια Συμμορια...

...ηταν ενα βινυλιο που εψαχνα για πολλα χρονια. Τη μουσικη αλλα και την ταινια,την ειχα λατρεψει οταν ημουν σε τρυφερη ηλικια ακομα και αυτο εξ'αιτιας ενος μεγαλου μου ερωτα. Εχω αναφερει την ταινια πολλες φορες εδω μεσα.
Σημερα εμαθα οτι εφυγε ο σκηνοθετης της, ο Νικος Νικολαιδης,και ειναι σαν εφυγε μαζι και ενα μεγαλο κομματι της εφηβειας μου.

Αν δεν εχεις δει την ταινια,δες την εδω.
Και καταλαβε τον ιδιαιτερο τροπο που ειχε ο Νικολαιδης να μιλαει για τα πιο απλα αλλα και τα πιο σοβαρα πραγματα.

Τοσα τραγουδια...

...οσες και οι βροντες που ακουστηκαν πριν απο λιγο στη Θεσσαλονικη.

**1..."Όσα μας είπανε, τα 'χαμε μάθει

κι όσα ξεμείνανε, τα 'χουμε πάθει."

**2..."Θα τη ζητώ, δε θα την βρίσκω πουθενά."

**3..."Κι έρχεται η στιγμή για ν’ αποφασίσεις
με ποιους θα πας και ποιους θ'αφησεις."

**4..."Πικρός,γλυκός,καημός η αγάπη μου."

**5..."Μια νυχτα μονο ταξε μου,φαρμακια αν θελεις σταξε μου μετα."


Φιλια και καλησπερες....παω για φθινοπωρινο καφεδακι.

Βραδυ Κυριακης.

Καθως εστριψα απο τον περιφεριακο προς το Θεατρο Δασους,επεσα σε μποτιλιαρισμα. Δεν περιμενα οτι μια τετοια εκδηλωση να προκαλεσει μποτιλιαρισμα ειναι η αληθεια. Καθως παρκαρα μεσα στο δασος,εσκασε μυτη ενας πιτσιρικος. Κρατουσε φελιζολ για τις κερκιδες.
-Θα παρεις,κυρια;
-Δωσε 2.Ποσο κανουν;
-2 ευρω,κυρια,για να μην καθεστε κατω.
-Αντε καλα...περιμενε να ψαξω για ψιλα.(αρχιζουμε να ψαχνομαστε για ψιλα και αυτος μες τη χαρα,μας πιανει την κουβεντα.)
-Τα τελευταια τα δωσαμε στο περιπτερο,του λεμε,για να παρουμε καπνο.
-Καπνοοοο;Γιατι,για να βαλετε φωτια;(ασχετο,αλλα εκει πηγε το μυαλο του.)
-Οχι βρε...δεν πρεπει να βαζουμε φωτια.Ουτε εμεις,ουτε εσυ,ουτε κανενας.
-Ουτε αν σου δωσει καποιος λεφτα;
-Γιατι,σου εδωσε κανεις λεφτα για να βαλεις φωτια;
-Οχι,αλλα,να....
Εκει αρχισε να τα μασαει λιγο,πηρε το διευρω και αξαφανιστηκε.

Πλησιαζοντας το θεατρο φυσικα πουλουσαν τα φελιζολ φθηνοτερα αλλα εχε χαρη που ηταν συμπαθητικος.Ασκοπα βεβαια-τα φελιζολ- γιατι μετα απο λιγο μοιραζαν πολιτικα φυλλαδια και θα χρησιμευαν καλλιστα για τον ιδιο σκοπο αλλα εχε χαρη που ουτε να τα κατσω δεν ηθελα.

Μεσα ηταν ομορφα.Ειχε ωραια,δροσερη βραδυα και ο οριζοντας -αν και συννεφιασμενος-ηταν πεντακαθαρος.
Βλεπαμε τα παραλια του Ολυμπου και τον κοκκινο ουρανο.
Πεσαν τα φωτα και αρχισε η Aida.Πρωτη στη ζωη μου,που θα ελεγε και η ανηψια μου.
Εκει,στο ψηλοτερο διαζωμα,με εσενα,εβλεπα τον Ολυμπο να αστραφτει,την πολη κατω ηρεμη και ανησυχη ταυτοχρονα και ενοιωσα-σαν μεσα σε καταφυγιο ενα πραγμα-οτι δεν πρεπει να περιμενω να γερασω-οπως νομιζα-για να δω Οπερα.
Και δεν μ'ενοιαξε καν που μας επιασε βροχη και δεν ολοκληρωθηκε η παρασταση.
Ηταν πιο ολοκληρη απο ποτε.

Y.Γ... Φιλια και καλημερες.

11 τραγουδια που θα απαγορευοντουσαν...

...αν οι φωτιες γινοντουσαν στην Αμερικη,
(για να ξαναβρουμε το χιουμορ μας)
...και 1 αφιερωμενο σ'αυτους που μας κυβερνανε.

**1...Μουσικη:Μ.Χατζιδακις-Στιχοι:Δημοτικο.
"Εγώ είμ’ εκείνο το πουλί που στη φωτιά σιμώνω
καίγομαι, στάχτη γίνουμαι και πάλι ξανανιώνω."

**2...Μουσικη:Σ.Ξαρχακος-Στιχοι:Ν.Γκατσος

"Καίγομαι, καίγομαι, ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά
Πνίγομαι, πνίγομαι, πέτα με σε θάλασσα βαθιά."

**3...Μουσικη-στιχοι:Τρυπες.
"Εδώ οι σκέψεις ζωντανεύουνε ναυάγια πυρκαγιές
καίγομαι ολόκληρος εδώ και ξανασβήνω εδώ."

**4...Μουσικη-στιχοι:Δημητρης Λαγιος.
"Στο αίμα με πάθος μου φέρνουν δίψα

Μόνος καίγομαι."

**5...Μουσικη-στιχοι:Δημητρης Αποστολακης.

"Ε, ουρανέ, ρίξε φωτιά, κι όσες καρδιές καούνε
θα φέξουν στα περάσματα, οι άλλες να διαβούνε."

**6...Μουσικη-στιχοι:Νικος Πορτοκαλογλου.
"Βάζω φωτιά στη νύχτα κι ακόμα να φανείς."

**7...Δημοτικο.
"Καιγομαι και σιγολειωνω."

**8...Μουσικη: Ανδρέου Γιώργος-Στίχοι:Καζαντζής Γιώργος
"Με την ορμή σου
την πυρκαγιά μου σβήσε."

**9...Μουσικη:Στοκας Μπάμπης-Στιχοι:Λεονάρδου Σωτηρία
"Αναζητούσες μια καινούρια πυρκαγιά."

**10...Μουσική: Bregovic Goran-Στίχοι:Αδελφοί Κατσιμίχα
"Γύρω μας βουίζει πυρκαγιά."

**11...Μουσική/Στίχοι: Αλεξίου Χάρις
"Θ’ ανάψω δεκατρείς φωτιές...
...Και στη δωδέκατη φωτιά
όλα τα ρούχα που φοράς θα κάψω,φως μου."



Aφιερωση:Burn mother fucker,Burn.

Αυτο ναι...ειναι ασυμμετρη απειλη!

Ο Ομιλος Λατση παρεχει 60.000.000 ευρώ. (Μη μετρας μηδενικα... εκατομμυρια εννοει.)

Η Εκκλησια παρεχει 500.000 ευρω. (εδω μετρα... δεν θα μπερδευτεις.)

Αυτο και αν ειναι Ασυμμετρο!

Πρόσχωμεεεεεν!

Υ.Γ...Χριστε μου,ριξ'τους καμια μπατσα μπας και ξυπνησουν.

Βλεπεις καμια διαφορά;

Διστομο.1944.-

Πελοποννησος.2007.-

Ευβοια,2007.-

Mαυρο.

Ηθελα να περασει ολο αυτο για να πω δυο κουβεντες, αλλα φαινεται πως τελειωμο δεν εχει. Μαυρο. Η Ελλαδα, μια Χωρα που αφηνει τους πολιτες της να καουν ζωντανοι. Μαυρο. Που σημαινει συναγερμο -εν ετη 2007- χτυπωντας τις καμπανες. Μαυρο. Που εχει σηκωσει τα χερια ψηλα και δεν ξερει πως να αντιμετωπισει τους "εχθρους" της. Μαυρο. Που εχουμε καμμενα χωρια σαν να βγηκαμε μολις απο τον εμφυλιο. Μαυρο. Που θα ξαναψηφισουμε αυτο που θα μας ζητησουν και παλι τα ιδια θα τραβαμε. Μαυρο. Μαυρο. Μαυρο. Μαυρο. Μαυρο.

Νothing else matters.

Δεν μπορω να τα εχω ολα........................αλλα λατρευω αυτο που εχω.

Εγωισμός Ο-αρσενικό- [eγoizmós]

Ακουω, αδιαφορω, παιζω, κανω πισω, μιλαω, φοβαμαι, χανω το χιουμορ μου.

Δεν ακουω, δεν φοβαμαι, δεν κανω πισω, δεν μιλαω πια.

Σιωπη.

Aγρύπνια.

Το τρένο κουνούσε πέρα-δώθε. Πήγαινε υπερβολικά αργά, αν και η αλήθεια είναι πως δεν την ένοιαζε. Δεν την ένοιαζε που θα αργούσε στη δουλειά. Ούτε που η προθεσμία για την παρουσίαση της είχε παρέλθει.
Αυτό που την έκαιγε ήταν το ότι είχε να κοιμηθεί μήνες. Μήνες ολόκληρους, κατά τη διάρκεια των οποίων είχε κοιμηθεί συνολικά όσο θα χρειαζόταν ένας άνθρωπος για μία μόνο εβδομάδα.

Η αλήθεια είναι πως δεν θυμόταν πως ξεκίνησε όλο αυτό, απλά κάποια στιγμή συνειδητοποίησε πως δεν κοιμάται. Και τότε ηταν πιο δύσκολο.

Το βαγόνι άρχισε να γεμίζει. Ευτυχώς ξεκινούσε από τη αφετηρία και έβρισκε πάντα θέση. Δεν θα άντεχε να ταξιδεύει όρθια έχοντας κοιμηθεί ελάχιστα κατά τη διάρκεια της νύχτας. Ήδη στη δουλειά της είχαν εκφράσει παράπονα και αν δεν ήταν από τα πιο παλιά και αποδοτικά στελέχη της εταιρίας θα την είχαν ήδη απολύσει.

Το είχε συζητήσει με κάποιους φίλους, οι οποίοι της πρότειναν να δει έναν “ειδικό”.
Θεωρούσε όμως χαζό το να δει ψυχολόγο, γι’αυτόν τον λόγο.
Πίστευε ότι είναι μια φάση που θα περνούσε γρήγορα. Η αλήθεια είναι όμως ότι ειχε ήδη αρχίσει να το σκέφτεται σοβαρά.

Μια κοπέλα κάθησε απέναντι της. Φαινόταν αγουροξυπνημένη και τη ζήλεψε αφόρητα γι’αυτό. Φαντάστηκε πως εκείνο το πρωινό το ξυπνητήρι της χτυπούσε για μισή ώρα πριν καταφέρει τελικά να σηκωθεί με βαριά καρδιά. Πόσο καιρό είχε να της συμβεί αυτό..
Έβαζε πάντα ξυπνητήρι και ευχόταν ότι θα χτυπούσε και δεν θα το άκουγε από τον βαρύ ύπνο, αλλά είχε μήνες να χτυπήσει. Το έκλεινε πάντα στη μέση της νύχτας όταν είχε ήδη περάσει ώρες στο κρεββάτι με την ελπίδα να κοιμηθεί.

Κοιτούσε την κοπέλα, χωρίς να το έχει καταλάβει, τόσο επίμονα, που εκείνη είχε μάλλον αρχίσει να ενοχλείται. Να μπορούσε να της εξηγήσει ότι θαύμαζε τα πρησμένα της μάτια από τον ύπνο. Τα μαλλιά της, που ήταν πατημένα από την πίσω πλευρά και δεν είχε μπεί καν στον κόπο να χτενίσει. Το ίχνος από το μακιγιάζ της που είχε μείνει από το χθεσινό βράδυ. Πόσο τη ζήλευε…
Η κοπέλα έγειρε το κεφάλι προς το παράθυρο, άνοιξε το στόμα της και επιδόθηκε σε ένα ατελείωτο χασμουρητό.
Ήταν εκείνη τη στιγμή που τα μάτια της άστραψαν! Σηκώθηκε από τη θέση της και χίμηξε στο στόμα της κοπέλας που ήταν ακόμα ανοιχτό. Δεν ήθελε να τη φιλήσει-όπως ίσως φαντάστηκε η κοπέλα που άρχισε να φωνάζει- ήθελε απλά να της κλέψει το χασμουρητό.

Όταν την έβγαζε η αστυνομία από το σταθμό, προσπάθησε να τους εξηγήσει αλλα εκείνοι συνέχισαν απλά να την σέρνουν προς το τμήμα. Είχαν ήδη ειδοποιήσει και τους γιατρούς…

Υ.Γ...την εικονα τη βρηκα εδω.

Νταρφουρ.

Πρεπει να τους πηρε τουλαχιστον 4 χρονια.
Δεν θυμαμαι ποτε αρχισε...και δεν ξερω ποτε θα τελειωσει.
Εχθες ομως ακουσα οτι επιτελους ο ΟΗΕ αποφασισε να στειλει 26 χιλιαδες κυανοκρανους στο Σουδαν για να βαλουν τελος -επιτελους ξανα!- στη σφαγη που γινεται τοσα χρονια.
Φαινεται πως ηταν πολυ μακρυα απο μας και αυτο εφτανε τοσα χρονια απλα να βλεπουμε μια γενοκτονια να πραγματοποιειται και να μην λεμε τιποτα.
Αλλωστε δεν ειναι το μονο που βιωνουν σ'αυτη την Ηπειρο αλλα ειπαμε,ειναι πολυ μακρυα απο μας τους πολιτισμενους.
(Μη Χεσω!)

Nιρβανα Αυγουστου.(επιτελους!)

Θα ηθελα το μυαλο μου να εχει τη λειτουργια print screen
για να μην ξεχναω ολα αυτα που θελω να θυμαμαι.


Αλλα κατι ηθελα να πω τωρα...

Η Λυδια ...

...πολεμα με τον καρκινο.

Και ειναι μικρη.
Και ειναι πολυ αδικο.
Και οσο και να προσπαθω να καταλαβω,δεν μπορω.
Το μονο που μπορω να κανω ειναι να της πω οτι τη σκεφτομαι.
Και αυτο ειναι λιγο...γαμωτο.

Summer in the mountain.

Πολυ ζεστη και στο βουνο.Αδιανοητα πραγματα.
Οι ξενωνες-με τις τσουχτερες τιμες- δεν ειναι προετοιμασμενοι για τετοια καλοκαιρια.Ουτε κλιματισμος,ουτε σιτες για τα-ΧLL-κουνουπια.Για να μην πω για τις μπετονιερες που ειναι παντου.Ολα τα ζαγορια ενα τεραστιο εργοταξιο.Θα μου πεις,λογικο ειναι αφου το χειμωνα εχουν χιονια.Αλλα θα μπορουσαν,πολυ απλα,να σεβαστουν τα Σαββατοκυριακα που εχουνε τουριστες.
Παρ'ολ'αυτα,η Ηπειρος παραμενει η μεγαλη μου αγαπη.Ειχα πολλα χρονια να παω καλοκαιρι.Τα περισσοτερα ποταμια δεν ειχανε νερο αλλα η ομορφια του τοπιου ειναι αξεπεραστη.Τα βουνα,με καθε ειδους βλαστηση-να χανεται η ψυχη σου μεσα.Ο τεραστιος ογκος της Γκαμηλας,σαν απο αλλο πλανητη.Οι λιβελουλες και τα περιεργα χρωματιστα εντομα.Οι δασικοι δρομοι που σε βαζουν στην καρδια του δασους-και εκει χανεσαι.

Tα μοναστηρια,οι πεζοποριες,οι πλατειες με τα αιωνοβια πλατανια,τα γεφυρια,ο ηλιος να χρωματιζει τα βουνα,εγω να καιγομαι απο τον ηλιο και να το αμαξι μου να εκτελει χρεη-για πολλοστη πρωτη φορα-τζιπ.
Αλλα που να στα λεω ολα...

Φιλια και καλησπερες!