Tεντωσε κι'αλλο το σκοινι και εγω θα περπατησω
με κλειστα τα ματια.
Το πολυ πολυ να πεσω στα μαλακα συννεφα
που φλεγονται απο τον ηλιο.

My heart...

in plastic.

Κοίτα καλά...

...και βρες τις διαφορές.

"Μη μου αγχώνεσαι..."

Πως η μουσικη γεμιζει καθε κενο στη ζωη μου.

Paint it black.

Οι καλες μερες δεν κρατανε πολυ.

Μετα κατρακυλαμε σ'ενα βαθυ πηγαδι διχως φως, διχως αερα και διχως αγκαλιες.

Σαν την Αλικη στη Χωρα των θαυματων.
Μονο που εμεις -σε αντιθεση μ'εκεινη-

διψαμε για θαυματα.

Έτσι νοιώθω εδώ και καιρό.

υπόλογος -η -ο [ipóloγos] : που είναι υποχρεωμένος να λογοδοτήσει για κάτι.

Λεπτή Ισορροπία.

Δύο.
Σταγόνες.
Σε λίγο θα γίνουν ένα.
Και μετά θα κυλήσουν μαζί.
Στο άπειρο.

Ανακοίνωση.

Παρακαλειται η κυβερνηση να επιστρεψει απο τις διακοπες, ΑΜΕΣΑ.

Καιγομαστε εδω και τρεις μερες και μαλλον δεν τους ειδοποιησε κανεις!

Μερικές φορές....

οι καφέδες μου προδίδουν το μέσα μου.

There are no vacations.

Oχι,μωρό μου...η νονά δεν θα έρθει φέτος.

Τιμή Ευκαιρία σας λέω.

Επειδη οποια πετρα και αν σηκωσεις βρισκεται η Marfin απο κατω γι'αυτο και εγω ζητω απο τον κο. Βγενοπουλο να αγορασει και μενα.

Ειμαι καλο παιδι, δουλευω πολυ, "βλεπω" αλλα δεν 'μιλαω" και αν χρειαστει θα κοψω και τα παγωτα. Δεκτη και μεταπωληση.

Το 2CV....η μεγάλη μου αγάπη.

Ολο λεω να γραψω για το ντεσεβω και ολα σκεφτομαι οτι εχω παρα πολλα να πω και το αναβαλλω.
Το ντεσεβω ηταν το πρωτο μου αυτοκινητο. Οχι τυχαια. Ηταν μεγαλη μου λαχταρα απο παιδι.Το λατρευα-και τωρα ακομα. Αν και δεν μπορει να καλυψει τις αναγκες μου παραμενει η μεγαλη μου αγαπη. Εστω και κλεισμενο πλεον σε μια αποθηκη.

Θυμαμαι στη Βασιλιτσα να προσπερναμε τζιπ με απιστευτη ευκολια την ωρα που μας καναν νοημα οτι ο δρομος δεν παει παραπερα.
Στη βραχωδη πλευρα της Σκυρου εναν μπαρμπα να φωναζει οτι δεν θα ερθει να μας μαζεψει με το τρακτερ του αν κολλησουμε και εμεις να φτανουμε μεχρι εκει που κανενας αλλος δεν πηγε. Φορτηγατζη στην εθνικη να φωναζει απο το παραθυρο οτι θα πουλησει τη νταλικα και θα παρει 5 τετοια.
Και το καλυτερο, μια ανηφορα γεματη λασπη που κανενας δεν τολμουσε να ανεβει, να την ανεβαινει με 4 ατομα και την οπισθεν σαν να μην συμβαινει τιποτα.
Εννοειται οτι στο δρομο παντα μας αναβαν τα φωτα -ολοι- και στην αρχη σταματουσα να δω, μηπως εχω λαστιχο, μηπως σερνω τιποτα απο κατω, αλλα μια μερα που αφησα ενα φιλο να τ'οδηγησει και εγω ακολουθουσα με το δικο του,καταλαβα γιατι.
Το ντεσεβω οταν περνουσε τα 100 ηταν σαν να μην ακουμπουσε στη γη....Σαν να πετουσε.
Και μονο φοβο μπορουσε να προκαλεσει αυτο σ'αυτους που δεν ηταν μεσα.
Φυσικα το κοντερ, που δειχνει μεγιστη ταχυτητα τα 120 ειναι σπασμενο απο τον πρωτο κιολας χρονο.
Πεφτοντας και στην τρελλη πρωτη νιοτη μας, δεν θυμαμαι ποσα βραδυα το παρκαρα μεθυσμενη κατω απο το σπιτι μου,πανω σε βουνα απο χωματα ή σε πεζοδρομια ή ακομα και κλεινοντας το δρομο.
Ηξερα οτι το πρωι θα χτυπησει το κουδουνι και θα μου πουνε "που το'βαλες παλι".
Μια μερα το ειχα παρκαρει στο κεντρο και οταν γυρισα δεν ηταν στη θεση του.
Καθησα, ξυνοντας το κεφαλι να θυμηθω που το αφησα και ενας περιπτερας μου φωναζε οτι το σηκωσαν καποιοι και το πηγαν απο την απεναντι πλευρα γιατι εμποδιζε.
Φυσικα και ειχε παντα μεσα τα συνεργα του καμπινγκ για καθε ενδεχομενο κατασκηνωσης στο πουθενα, που ηταν πολυ συχνο φαινομενο.

Το ντεσεβω αποστρατευτηκε, ουσιαστικα ενα βραδυ που γυριζα απο τη δουλεια.
Πισω απο τη Ροτοντα, σε κατι στενα, καποιος παραβιασε το στοπ και με χτυπησε ασχημα. Οταν καταφερα να βγω, ειδα οτι αυτος ηταν πολυ πισω και εγω πολλα μετρα μακρυα.
Οταν ηρθε η τροχαια μου ειπαν οτι αν ειχα αλλο αυτοκινητο το πιθανοτερο να ειχα σκοτωθει.
Γιατι το ντεσεβω ηταν πολυ ελαφρυ και με το χτυπημα απλα μετακινηθηκε πολλα μετρα και δεν χτυπησα.
Αλλα ειχε παθει μεγαλη ζημια οποτε και μπηκε στη διαδικασια "ολικης πλαστικης".
Εγω αγορασα αλλο αυτοκινητο-το οποιο τις πρωτες μερες νομιζα οτι ηταν χαλασμενο γιατι δεν εκανε θορυβο- και το ντεσεβω ξαναφτιαχτηκε απο την αρχη.
Μαλιστα εχω καταδικαστει μαζι με τον πατερα μου σε 3 χρονια με αναστολη γιατι του αλλαξα σασι.
(αθανατη ελληνικη δικαιοσυνη,αλλα αυτο ειναι αλλο θεμα)
Εχω απιστευτες μνημες με το ντεσεβω και τι να πρωτοπω.
Νοιωθω τυψεις πολλες φορες και το βγαζω, το ξεσκονιζω και το ριχνω μεσα σ'ενα δασος.
Να θυμηθει και αυτο που εχει παει,ποιους εχει κουβαλησει,
τι εχει ακουσει και τι εχει δει.
Και πιστεψτε με, στα εκατον πενηντα χιλιαδες χιλιομετρα που καναμε μαζι, ειδε και εκανε πολλα.

Καλημερες!

Υ.Γ.Και για να ειμαι δικαιη, τα περισσοτερα απο αυτα τα χιλιομετρα τα εκανε παρεα με το σκαραβαιο του φιλου μου του Κ.

..."κι εσύ δεν υπάρχεις" δεκαπέντε χρόνια τώρα.

"Βρίσκομαι σε μια αίθουσα συναυλιών. Παίζουν Βιβάλντι και με το πρώτο θέμα βλέπω το κάθισμα πλάι μου αδειανό. Αρχίζω να σε φτιάχνω με την φαντασία μου και να σε βλέπω πλάι μου ν' ακούς μαζί μου μουσική. Όμως έρχεται πάλι το πρώτο θέμα και μου δείχνει το κάθισμά σου αδειανό. Σε ξαναφτιάχνω με αγωνία και για να μη μου φύγεις πιάνω το χέρι σου και στο κρατώ μες στο δικό μου, ίσαμε που έρχεται ξανά το πρώτο θέμα κι αφήνει άδειο το κάθισμά σου. Χαϊδεύω τ' άδειο κάθισμα που ' ναι ζεστό από το κορμί σου, αρχίζω πάλι πλάι μου να νιώθω την αναπνοή σου, αλλά το πρώτο θέμα οριστικά, τυραννικά κι απελπισμένα μου φανερώνει την αλήθεια. Εγώ είμαι μόνη, το κάθισμα άδειο κι εσύ δεν υπάρχεις."
Μάνος Χατζιδάκις.

Υ.Γ...Ηθελα να κανω μια συλλογη με τα τραγουδια του Μανου που αγαπαω περισσοτερο.
Τελικα εμεινα με τ'ακουστικα κανενα διωρο και ακουσα ξανα και ξανα αχορταγα τις μουσικες του. Δεν ειμαι σιγουρη ποια περιοδο του αγαπαω πιο πολυ. Ποιο δισκο του δεν θα σταματησω ποτε ν'ακουω ουτε ποιος μου ραγιζει την καρδια. Αυτο που ξερω στα σιγουρα ειναι οτι χωρις το Μανο Χατζιδακι δεν θα ημουν ο ιδιος ανθρωπος.

Τα'μαθες;

Πρωτα θα φτιαξουν στρατοπεδα για τους λαθρομεταναστες.

Μετα για τους ομοφυλοφιλους και τους γερους και υστερα για τους αρρωστους.

Και τοτε -φυσικα- θα ξεπερασουμε τα προβληματα μας και
θα χαιρομαστε τη δημοκρατια μας.
Τι; Δεν με πιστευεις;

Aκου ...

Με τον Iggy ειχα παντα ενα προβλημα. Τον λατρευα στους Stooges -οταν τους ακουγα ημουν μικρη και αντεχα τη φασαρια- μετα τον βαριομουν αφανταστα με τους υστεριασμους του και τον ξαναλατρεψα οταν ειδα το Arizona Dream. Απο εκει και μετα τον ακουγα μαλλον αδιαφορα και δεν περιμενα οτι θα αγαπησω και παλι εναν ολοκληρο δισκο του.
Το Préliminaires δεν ειναι Ιggy Pop. Eιναι Waits, Bowie, Tindersticks, Παρισινο καμπαρε, βολτα με ποταμοπλοιο στο Μισσισιπη, απογευμα σε ενα μπαλκονι στη Νεα Ορλεανη, βραδυ στο cotton club στο Χαρλεμ του μεσοπολεμου. Eιναι ολα αυτα μαζι και αν βαλεις και τη βροχη που ριχνει εξω τοτε θα καταλαβεις γιατι σου μιλαω.

Υ.Γ...Τσιμπα το δισκο -με τροπο- απο εδω και μπες και εσυ στο μυαλο του Ιggy.

Άπνοια.

Χαιδευω το στομαχι μου εδω και δυο μερες. Του μιλαω, κανω μικρες εκπνοες και το χαιδευω μπας και το καλοπιασω και σταματησει να με ποναει. Νομιζω οτι μ'εχει πιασει κριση πανικου και ολα μου τα οργανα αρχιζουν να με εγκαταλειπουν.
Ονειρευομαι μια βουτια στη θαλασσα που δεν καταφερα ακομα να παω. Ονειρευομαι μια βοηθεια εξ ουρανου - γιατι μονο ετσι ερχονται αυτες οι βοηθειες - που θα βαλει και μενα και τους φιλους μου σε μια ταξη. Δεν μπορω να βγαλω απο το μυαλο μου την Ε. να καταρρεει ενα πρωι και εγω να μην μπορω να κανω τιποτα γι'αυτο αν και την καταλαβαινω οσο κανενας.Θα 'θελα να ειμαι μικρη, να χαιρομαι που τελειωνουν τα σχολεια, να παιζω μπουγελο και το μονο που να με καιει ειναι ποσα μπανια θα κανω και ποσα παγωτα θα φαω.

Υποσχομαι...

...να μην παρουμε φαγητο απο εξω για ολο το Μαη και τον Ιουνη...
...να μην αγορασω μικυ μαους για ολο το καλοκαιρι-ουτε καν ενα συλλεκτικο...
...να μην παρουμε ουτε μια εφημεριδα για το dvd ακομα και αν εχει ολο το six feet under πακετο...
...να σβησω ολα τα περσινα σταυρολεξα -ενα ενα-και να τα παρω σαν καινουργια στην παραλια...
...να μην αγορασω ουτε μια καινουργια σαγιοναρα ΟΟΟΛΟ το καλοκαιρι.

Υποσχομαι, λεω ξανα, να κανω τρελληηηηη οικονομια για τους παρακατω λογους:
Λένα Πλάτωνος, στο «Κύτταρο» , κάθε Τετάρτη και Πέμπτη μεχρι τελος Μάιου.
Antony & The Johnsons, θέατρο Badminton, τη Δευτέρα 29 Ιουνίου.

Eεεεεε, φανταστηκε μου "Θεέ" ;;;

P.S...H Λενα σηκωσε το μαγικο της πιστολι και φυσηξε μεσα μου τεραστιες προστατευτικες σαπουνοφουσκες οταν την ειχα αναγκη. Και ειχα πειστει -απελπιστει- καποτε, οτι δεν θα τη δω ποτε live.

Αγαπώ τα πρωινά που πάω στη δουλειά.

Eφυγα το Πασχα. Λιγες μερες στο νησι μου, να με λειανει ο ηλιος και ο αερας, να μαλακωσω.
Και εκει, μην φανταστεις, δεν εκανα τιποτα. Απλα ξεκουραστηκα και ημουν εκει. Αυτο ηταν απο μονο του αρκετο.
Το βραδυ πριν παω στη δουλεια ξανα, δεν μπορουσα να κοιμηθω. Ξυπνουσα ανα εικοσαλεπτα και θαρρεις πως ειχα χορτασει υπνο απο την ωρα που ξαπλωσα. Το πρωι παραπονεθηκα και τοτε μου εδωσες την εξηγηση που εψαχνα.
"Μαλλον σου ελειψε η δουλεια." Γαληνεψα.
Πηγα στο μαγαζι και εκανα καφεδες ολη μερα και ναι, μ'αρεσει πολυ αυτο που κανω.

Υ.Γ...Αυτος ηταν για το efoudi που το εστειλα για αγγαρειες στις τραπεζες πρωι-πρωι.

33.

Version 1: Κανω τρεις ευχες και τις στελνω στο Τζινι των γενεθλιων με μια μικρη λευκη πεταλουδα που μπηκε πριν στο σπιτι. Δεν ζηταω πολλα και γι'αυτο εχω την αισθηση οτι το Τζινι δεν θα μ'αφησει ετσι. Εχω τους φιλους μου, εχω καποιον που μ'αγαπαει πολυ, εχω τον αδελφο μου και τους γονεις μου, εχω την ανηψια μου και τα βαφτιστηρια μου, μ'αρεσει η δουλεια μου και ακομα σημερα δεν σταματαω να διψαω για μαθηση.
Και μονο αυτα με κανουν ευτυχισμενη. Και ας ειναι δυσκολα μερικες φορες.

Version 2: Δεν μ'αρεσουν τα γενεθλια. Οχι γιατι ειναι -ισως- κλισε να μην σ'αρεσουν τα γενεθλια αλλα γιατι φοβαμαι. Φοβαμαι που μεγαλωνω. Φοβαμαι το θανατο. Το δικο μου αλλα και των δικων μου ανθρωπων που αναποφεκτα ερχεται. Ειναι βλακωδες να σκεφτεσαι ετσι θα μου πεις, το ξερω, αλλα ετσι νοιωθω.

Ανορθογραφία.

Έρχεται καλοκαίρι.
(Σταδιάλα.)

Υ.Γ...
-Δεν μου λες, βαριεσαι να κανεις τη γραμματικη σου και γι'αυτο μου τα λες ολα αυτα στο τηλεφωνο;
-Ναι, μου λεει...ειναι πολυ βαρετη η γραμματικη. Εμενα μ'αρεσει η Ορθογραφια.
-Και ποια ειναι η αγαπημενη σου λεξη;
-Η αγαπημενη μου..η αγαπημενη μου ειναι...ΘΕΙΑ.
- (σαλια εγω!) Και πως γραφεται;
- Θου και Ι και Α. ΘΙΑ!
-Σ'αγαπαω!