Ανακοίνωση.

Παρακαλειται η κυβερνηση να επιστρεψει απο τις διακοπες, ΑΜΕΣΑ.

Καιγομαστε εδω και τρεις μερες και μαλλον δεν τους ειδοποιησε κανεις!

Μερικές φορές....

οι καφέδες μου προδίδουν το μέσα μου.

There are no vacations.

Oχι,μωρό μου...η νονά δεν θα έρθει φέτος.

Τιμή Ευκαιρία σας λέω.

Επειδη οποια πετρα και αν σηκωσεις βρισκεται η Marfin απο κατω γι'αυτο και εγω ζητω απο τον κο. Βγενοπουλο να αγορασει και μενα.

Ειμαι καλο παιδι, δουλευω πολυ, "βλεπω" αλλα δεν 'μιλαω" και αν χρειαστει θα κοψω και τα παγωτα. Δεκτη και μεταπωληση.

Το 2CV....η μεγάλη μου αγάπη.

Ολο λεω να γραψω για το ντεσεβω και ολα σκεφτομαι οτι εχω παρα πολλα να πω και το αναβαλλω.
Το ντεσεβω ηταν το πρωτο μου αυτοκινητο. Οχι τυχαια. Ηταν μεγαλη μου λαχταρα απο παιδι.Το λατρευα-και τωρα ακομα. Αν και δεν μπορει να καλυψει τις αναγκες μου παραμενει η μεγαλη μου αγαπη. Εστω και κλεισμενο πλεον σε μια αποθηκη.

Θυμαμαι στη Βασιλιτσα να προσπερναμε τζιπ με απιστευτη ευκολια την ωρα που μας καναν νοημα οτι ο δρομος δεν παει παραπερα.
Στη βραχωδη πλευρα της Σκυρου εναν μπαρμπα να φωναζει οτι δεν θα ερθει να μας μαζεψει με το τρακτερ του αν κολλησουμε και εμεις να φτανουμε μεχρι εκει που κανενας αλλος δεν πηγε. Φορτηγατζη στην εθνικη να φωναζει απο το παραθυρο οτι θα πουλησει τη νταλικα και θα παρει 5 τετοια.
Και το καλυτερο, μια ανηφορα γεματη λασπη που κανενας δεν τολμουσε να ανεβει, να την ανεβαινει με 4 ατομα και την οπισθεν σαν να μην συμβαινει τιποτα.
Εννοειται οτι στο δρομο παντα μας αναβαν τα φωτα -ολοι- και στην αρχη σταματουσα να δω, μηπως εχω λαστιχο, μηπως σερνω τιποτα απο κατω, αλλα μια μερα που αφησα ενα φιλο να τ'οδηγησει και εγω ακολουθουσα με το δικο του,καταλαβα γιατι.
Το ντεσεβω οταν περνουσε τα 100 ηταν σαν να μην ακουμπουσε στη γη....Σαν να πετουσε.
Και μονο φοβο μπορουσε να προκαλεσει αυτο σ'αυτους που δεν ηταν μεσα.
Φυσικα το κοντερ, που δειχνει μεγιστη ταχυτητα τα 120 ειναι σπασμενο απο τον πρωτο κιολας χρονο.
Πεφτοντας και στην τρελλη πρωτη νιοτη μας, δεν θυμαμαι ποσα βραδυα το παρκαρα μεθυσμενη κατω απο το σπιτι μου,πανω σε βουνα απο χωματα ή σε πεζοδρομια ή ακομα και κλεινοντας το δρομο.
Ηξερα οτι το πρωι θα χτυπησει το κουδουνι και θα μου πουνε "που το'βαλες παλι".
Μια μερα το ειχα παρκαρει στο κεντρο και οταν γυρισα δεν ηταν στη θεση του.
Καθησα, ξυνοντας το κεφαλι να θυμηθω που το αφησα και ενας περιπτερας μου φωναζε οτι το σηκωσαν καποιοι και το πηγαν απο την απεναντι πλευρα γιατι εμποδιζε.
Φυσικα και ειχε παντα μεσα τα συνεργα του καμπινγκ για καθε ενδεχομενο κατασκηνωσης στο πουθενα, που ηταν πολυ συχνο φαινομενο.

Το ντεσεβω αποστρατευτηκε, ουσιαστικα ενα βραδυ που γυριζα απο τη δουλεια.
Πισω απο τη Ροτοντα, σε κατι στενα, καποιος παραβιασε το στοπ και με χτυπησε ασχημα. Οταν καταφερα να βγω, ειδα οτι αυτος ηταν πολυ πισω και εγω πολλα μετρα μακρυα.
Οταν ηρθε η τροχαια μου ειπαν οτι αν ειχα αλλο αυτοκινητο το πιθανοτερο να ειχα σκοτωθει.
Γιατι το ντεσεβω ηταν πολυ ελαφρυ και με το χτυπημα απλα μετακινηθηκε πολλα μετρα και δεν χτυπησα.
Αλλα ειχε παθει μεγαλη ζημια οποτε και μπηκε στη διαδικασια "ολικης πλαστικης".
Εγω αγορασα αλλο αυτοκινητο-το οποιο τις πρωτες μερες νομιζα οτι ηταν χαλασμενο γιατι δεν εκανε θορυβο- και το ντεσεβω ξαναφτιαχτηκε απο την αρχη.
Μαλιστα εχω καταδικαστει μαζι με τον πατερα μου σε 3 χρονια με αναστολη γιατι του αλλαξα σασι.
(αθανατη ελληνικη δικαιοσυνη,αλλα αυτο ειναι αλλο θεμα)
Εχω απιστευτες μνημες με το ντεσεβω και τι να πρωτοπω.
Νοιωθω τυψεις πολλες φορες και το βγαζω, το ξεσκονιζω και το ριχνω μεσα σ'ενα δασος.
Να θυμηθει και αυτο που εχει παει,ποιους εχει κουβαλησει,
τι εχει ακουσει και τι εχει δει.
Και πιστεψτε με, στα εκατον πενηντα χιλιαδες χιλιομετρα που καναμε μαζι, ειδε και εκανε πολλα.

Καλημερες!

Υ.Γ.Και για να ειμαι δικαιη, τα περισσοτερα απο αυτα τα χιλιομετρα τα εκανε παρεα με το σκαραβαιο του φιλου μου του Κ.

..."κι εσύ δεν υπάρχεις" δεκαπέντε χρόνια τώρα.

"Βρίσκομαι σε μια αίθουσα συναυλιών. Παίζουν Βιβάλντι και με το πρώτο θέμα βλέπω το κάθισμα πλάι μου αδειανό. Αρχίζω να σε φτιάχνω με την φαντασία μου και να σε βλέπω πλάι μου ν' ακούς μαζί μου μουσική. Όμως έρχεται πάλι το πρώτο θέμα και μου δείχνει το κάθισμά σου αδειανό. Σε ξαναφτιάχνω με αγωνία και για να μη μου φύγεις πιάνω το χέρι σου και στο κρατώ μες στο δικό μου, ίσαμε που έρχεται ξανά το πρώτο θέμα κι αφήνει άδειο το κάθισμά σου. Χαϊδεύω τ' άδειο κάθισμα που ' ναι ζεστό από το κορμί σου, αρχίζω πάλι πλάι μου να νιώθω την αναπνοή σου, αλλά το πρώτο θέμα οριστικά, τυραννικά κι απελπισμένα μου φανερώνει την αλήθεια. Εγώ είμαι μόνη, το κάθισμα άδειο κι εσύ δεν υπάρχεις."
Μάνος Χατζιδάκις.

Υ.Γ...Ηθελα να κανω μια συλλογη με τα τραγουδια του Μανου που αγαπαω περισσοτερο.
Τελικα εμεινα με τ'ακουστικα κανενα διωρο και ακουσα ξανα και ξανα αχορταγα τις μουσικες του. Δεν ειμαι σιγουρη ποια περιοδο του αγαπαω πιο πολυ. Ποιο δισκο του δεν θα σταματησω ποτε ν'ακουω ουτε ποιος μου ραγιζει την καρδια. Αυτο που ξερω στα σιγουρα ειναι οτι χωρις το Μανο Χατζιδακι δεν θα ημουν ο ιδιος ανθρωπος.

Τα'μαθες;

Πρωτα θα φτιαξουν στρατοπεδα για τους λαθρομεταναστες.

Μετα για τους ομοφυλοφιλους και τους γερους και υστερα για τους αρρωστους.

Και τοτε -φυσικα- θα ξεπερασουμε τα προβληματα μας και
θα χαιρομαστε τη δημοκρατια μας.
Τι; Δεν με πιστευεις;

Aκου ...

Με τον Iggy ειχα παντα ενα προβλημα. Τον λατρευα στους Stooges -οταν τους ακουγα ημουν μικρη και αντεχα τη φασαρια- μετα τον βαριομουν αφανταστα με τους υστεριασμους του και τον ξαναλατρεψα οταν ειδα το Arizona Dream. Απο εκει και μετα τον ακουγα μαλλον αδιαφορα και δεν περιμενα οτι θα αγαπησω και παλι εναν ολοκληρο δισκο του.
Το Préliminaires δεν ειναι Ιggy Pop. Eιναι Waits, Bowie, Tindersticks, Παρισινο καμπαρε, βολτα με ποταμοπλοιο στο Μισσισιπη, απογευμα σε ενα μπαλκονι στη Νεα Ορλεανη, βραδυ στο cotton club στο Χαρλεμ του μεσοπολεμου. Eιναι ολα αυτα μαζι και αν βαλεις και τη βροχη που ριχνει εξω τοτε θα καταλαβεις γιατι σου μιλαω.

Υ.Γ...Τσιμπα το δισκο -με τροπο- απο εδω και μπες και εσυ στο μυαλο του Ιggy.

Άπνοια.

Χαιδευω το στομαχι μου εδω και δυο μερες. Του μιλαω, κανω μικρες εκπνοες και το χαιδευω μπας και το καλοπιασω και σταματησει να με ποναει. Νομιζω οτι μ'εχει πιασει κριση πανικου και ολα μου τα οργανα αρχιζουν να με εγκαταλειπουν.
Ονειρευομαι μια βουτια στη θαλασσα που δεν καταφερα ακομα να παω. Ονειρευομαι μια βοηθεια εξ ουρανου - γιατι μονο ετσι ερχονται αυτες οι βοηθειες - που θα βαλει και μενα και τους φιλους μου σε μια ταξη. Δεν μπορω να βγαλω απο το μυαλο μου την Ε. να καταρρεει ενα πρωι και εγω να μην μπορω να κανω τιποτα γι'αυτο αν και την καταλαβαινω οσο κανενας.Θα 'θελα να ειμαι μικρη, να χαιρομαι που τελειωνουν τα σχολεια, να παιζω μπουγελο και το μονο που να με καιει ειναι ποσα μπανια θα κανω και ποσα παγωτα θα φαω.

Υποσχομαι...

...να μην παρουμε φαγητο απο εξω για ολο το Μαη και τον Ιουνη...
...να μην αγορασω μικυ μαους για ολο το καλοκαιρι-ουτε καν ενα συλλεκτικο...
...να μην παρουμε ουτε μια εφημεριδα για το dvd ακομα και αν εχει ολο το six feet under πακετο...
...να σβησω ολα τα περσινα σταυρολεξα -ενα ενα-και να τα παρω σαν καινουργια στην παραλια...
...να μην αγορασω ουτε μια καινουργια σαγιοναρα ΟΟΟΛΟ το καλοκαιρι.

Υποσχομαι, λεω ξανα, να κανω τρελληηηηη οικονομια για τους παρακατω λογους:
Λένα Πλάτωνος, στο «Κύτταρο» , κάθε Τετάρτη και Πέμπτη μεχρι τελος Μάιου.
Antony & The Johnsons, θέατρο Badminton, τη Δευτέρα 29 Ιουνίου.

Eεεεεε, φανταστηκε μου "Θεέ" ;;;

P.S...H Λενα σηκωσε το μαγικο της πιστολι και φυσηξε μεσα μου τεραστιες προστατευτικες σαπουνοφουσκες οταν την ειχα αναγκη. Και ειχα πειστει -απελπιστει- καποτε, οτι δεν θα τη δω ποτε live.

Αγαπώ τα πρωινά που πάω στη δουλειά.

Eφυγα το Πασχα. Λιγες μερες στο νησι μου, να με λειανει ο ηλιος και ο αερας, να μαλακωσω.
Και εκει, μην φανταστεις, δεν εκανα τιποτα. Απλα ξεκουραστηκα και ημουν εκει. Αυτο ηταν απο μονο του αρκετο.
Το βραδυ πριν παω στη δουλεια ξανα, δεν μπορουσα να κοιμηθω. Ξυπνουσα ανα εικοσαλεπτα και θαρρεις πως ειχα χορτασει υπνο απο την ωρα που ξαπλωσα. Το πρωι παραπονεθηκα και τοτε μου εδωσες την εξηγηση που εψαχνα.
"Μαλλον σου ελειψε η δουλεια." Γαληνεψα.
Πηγα στο μαγαζι και εκανα καφεδες ολη μερα και ναι, μ'αρεσει πολυ αυτο που κανω.

Υ.Γ...Αυτος ηταν για το efoudi που το εστειλα για αγγαρειες στις τραπεζες πρωι-πρωι.

33.

Version 1: Κανω τρεις ευχες και τις στελνω στο Τζινι των γενεθλιων με μια μικρη λευκη πεταλουδα που μπηκε πριν στο σπιτι. Δεν ζηταω πολλα και γι'αυτο εχω την αισθηση οτι το Τζινι δεν θα μ'αφησει ετσι. Εχω τους φιλους μου, εχω καποιον που μ'αγαπαει πολυ, εχω τον αδελφο μου και τους γονεις μου, εχω την ανηψια μου και τα βαφτιστηρια μου, μ'αρεσει η δουλεια μου και ακομα σημερα δεν σταματαω να διψαω για μαθηση.
Και μονο αυτα με κανουν ευτυχισμενη. Και ας ειναι δυσκολα μερικες φορες.

Version 2: Δεν μ'αρεσουν τα γενεθλια. Οχι γιατι ειναι -ισως- κλισε να μην σ'αρεσουν τα γενεθλια αλλα γιατι φοβαμαι. Φοβαμαι που μεγαλωνω. Φοβαμαι το θανατο. Το δικο μου αλλα και των δικων μου ανθρωπων που αναποφεκτα ερχεται. Ειναι βλακωδες να σκεφτεσαι ετσι θα μου πεις, το ξερω, αλλα ετσι νοιωθω.

Ανορθογραφία.

Έρχεται καλοκαίρι.
(Σταδιάλα.)

Υ.Γ...
-Δεν μου λες, βαριεσαι να κανεις τη γραμματικη σου και γι'αυτο μου τα λες ολα αυτα στο τηλεφωνο;
-Ναι, μου λεει...ειναι πολυ βαρετη η γραμματικη. Εμενα μ'αρεσει η Ορθογραφια.
-Και ποια ειναι η αγαπημενη σου λεξη;
-Η αγαπημενη μου..η αγαπημενη μου ειναι...ΘΕΙΑ.
- (σαλια εγω!) Και πως γραφεται;
- Θου και Ι και Α. ΘΙΑ!
-Σ'αγαπαω!

Σαν ονειροκρίτης.

Moλις εκλεισα τα ματια μου, ειδα εκεινο το ονειρο οτι με πονουσε πολυ η καρδια μου και με πηγε η Σ. στο νοσοκομειο.
Εκει οταν σηκωσαν τη μπλουζα μου αιμοραγουσα φρικτα και μου ειπαν οτι το αιμα σημαινει οτι κατι θα γινει γρηγορα.
Μετα ξυπνησα απο τον ηχο του κινητου.
Μου ειχες στειλει με sms 369 βελη με στοχο την καρδια μου και απορω, τοσο γρηγορα βγαινουν τα ονειρα;

My spring!

Και ετσι οπως σε ειδα με το ανθισμενο κλαδι να στεκεσαι στην πορτα,

σκεφτηκα οτι εσυ εισαι η Ανοιξη μου.

H candyblue φέρνει την άνοιξη...

...στο *bliss!

Ζωη στο χιονι..

Θ'ανατέλλω!

Μουσική Κυριακή!

H archive χτυπιεται με καινουργιο Αrchive και γουσταρει!

(Ασε που χιονιζει εξω!)

No Tenga Miedo.

Τα λογια ενος χαιρεκακου ανθρωπου, με καναν να εχω αρρυθμίες στον υπνο -τοσες πολλες που μετα νομιζα πως εχεις αποκτησει αλλεργια στο αγγιγμα μου αλλα το ξεπερασα οταν μου φυσηξες ούριο ερωτα και αρχισαν παλι τα χερια μας να χορευουν καποέιρα οπως εκεινες τις αρχαιες μερες.

Κιτρινος ουρανος και ενα ξεσπασμα.

Κιτρινος. Σε χρωμα σεπιας. Κανω ενα τσιγαρο στο μπαλκονι και ο καπνος ανακατευεται με την ομιχλη και χανεται. Αραγε ποσοι καπνιζουν αυτη τη στιγμη στα μπαλκονια τους και εγινε ετσι ο ουρανος;

Περιφερομαι. Ασκοπα.

Σαν τη Μιλού στο πολυχρωμο σπιτι, προσπαθω να βρω και εγω τη θεση μου αναμεσα στα πραγματα σου. Αλλα το πιθανοτερο ειναι πως δεν θα κοιμηθω αποψε γιατι δεν θα τη βρω.

"One dove

You’re the one I’ve been waiting for

Through the dark fall

The nightmares,the lonely nights."

Υ.Γ...Βλεπω τηλεοραση και ωρυομαι. Τους τελευταιους μηνες πεσαν χιλαδες δακρυγονα σε ολη την Ελλαδα. Διπλα σε σχολεια, σε νοσοκομεια, σε απλους πολιτες, σε ηλικιωμενους , σε μαθητες. Οπου μπορεις να φανταστεις.
Αλλα αυτο που εγινε τεραστιο θεμα σημερα, ηταν οτι εκλαψε ο Γιωργακης απο δακρυγονο. Ολοι οι υπολοιποι drop dead αλλα οχι Aυτος.
Δεν το ξεραμε, λεει οτι θα πηγαινε ο προεδρος του πασοκ στο λιμανι. Εαν το ξεραμε δεν θα ριχναμε. Αντε και στο διαολο,ρε!
Κουραδα, που σε βαλαμε να κυβερνησεις για να μας πεις οτι ενας προεδρος κομματος εχει μεγαλυτερη αξια απο ολους εμας. Σταδιαλα, αλητες.

Υ.Γ2 ...η φωτο κλεμμενη απο εδω.

Τι μου λες;;;;

«Προκύπτει σαφώς ότι αφενός μεν σε καμία περίπτωση δεν προκύπτει βολή προς τον αέρα, αφετέρου δε προκύπτει βολή με ευθεία πρόταση του χεριού του βάλλοντος προς το θύμα».

Κριμα...και ειχα πιστεψει αυτο με το ufo.

Σαν Spoiler...αλλα δε γαμιεται!

Αυτη, τον φιλουσε στο πισω μερος του λαιμου, τον εκανε μπανιο, του εμαθε να κανει ερωτα και του ζητουσε συνεχεια να της διαβαζει.
Αυτος τη φιλουσε στο εξω μερος του μηρου, της εκανε ερωτα και της διαβαζε βιβλια.

Ο ερωτας, τα πρωτα βιβλια, η προδοσια του ιδανικου, η πρωτη δικη της αναγνωση, η-χωρις φοβο-αληθεια... ολα δενονται τοσο γερα μεταξυ τους και ταυτοχρονα γυρω απο εμενα.
Που ακομα ειμαι σ'εκεινη την αιθουσα και κλαιω.

Εξημέρωση...

...θα το ελεγε ο μικρος Πριγκηπας.
Ηταν σαν σκηνη απο ταινια οταν σ'ενα μαγαζι γεματο βροντοφωνους πελάτες,
το playlist εριξε το the rip και τοτε σταματησαν ολοι να μιλανε
και απλα κοιτουσαν τη βροχη.

Μέρες μουσικής.

Ξεκινησα αντιβιωση για την ιγμοριτιδα μου. Αφου δεν μπορουσα να παρω ουτε μια ανασα, ειπα να την βοηθησω να δρασει, καταπινοντας ενα ρακομελο. Ανοιξαν οι μυτες και τα ματια μου. Τοτε θυμηθηκα οτι δεν μου γραφεις πια ποιηματα και αρχισα να κλαιω τοσο δυνατα οσο εβρεχε.
Θελησα και αλλο ρακομελο και μια τζουρα αγαπης αλλα εσκυψα το κεφαλι και αρχισα να δουλευω. Μεχρι που βγηκε ο ηλιος.

Μεσα μου.

Dos Abrazos.

Να γελας και να νοιωθεις ευτυχια οπως εγω εκεινο το ξημερωμα στο καταστρωμα.

Αυτο θελω και ευχομαι.
Και να ειμαστε μαζι.
Αλλο τοσο και τοσο και τοσο.
P.S.

"Don't write my name on the wall."

Αυτη τη στιγμη θα πρεπει να χαιρεσαι που δεν παιζω πιανο γιατι νομιζω θα με ακουγες να κοπαναω τα πληκτρα ολη τη μερα και να σκοτωνω αυτο το τραγουδι.
Χθες ομως το κοριτσι τα εσπασε και παλι και εγω δεν ηξερα που να πρωτοκοιταξω: τα χερια της που ηταν τοσο εκφραστικα ή εσενα που ειχες κουρνιασει πισω απο την πλατη μου.

Φιλι στο μαγουλο.

P.S...Αν λειψεις πανω απο 24 ωρες θα εχω προβλημα. Σοβαρα.

What have i done?

Δυο, μου ειπες πριν λιγες μερες.
Ομως εγω γιατι νοιωθω τοση ανασφαλεια;

Πως το έλεγε η Μελίνα;

"Εγινε παρεξηγηση και εξηγηση δεν δωσαμε!"

Aναρχια που βολευει τους παντες!

Την ωρα που καιγοταν το κεντρο της Θεσσαλονικης, ο ¨κυριος¨ δημαρχος ετρωγε σε γνωστη ψαροταβερνα της πολης.

Ποσο μεγαλη μπορει να ειναι η αναισθησια τους;
Και ποση η γαιδουρια τους ;

Εκει, σ'αυτους επρεπε να ξεσπαμε την οργη μας...
Aλλωστε δεν θα καταλαβαιναν και παλι τιποτα.
Τοσο ζωα ειναι.

Λίβας.

Ετσι ελεγαν το νοτιά στο νησι.
Αερας που σου τρωει τα σωθικα. Σου γεμιζει τα ματια σκονες και σου ξηραινει το λαιμο.
Οσοι περπατουσαν σημερα στο κεντρο της Θεσσαλονικης, τριβανε τα ματια τους και μου ζητουσαν νερο να σβησουν το μεσα τους.
Αν ημουν ακομα, εκει, στη Χωρα, θα ηξερα την ακριβη πορεια που θα ειχαν τα συννεφα.
Θα περνουσαν πανω απο το καστρο, θα πηγαιναν μεχρι το ελικοδρομιο και μετα θα εφευγαν για την Κατω Μερια. Εκει θα τρωγανε βανιλια στο καφενειο, θα πιναν ελληνικο και μετα θα γυριζαν παλι πισω. Στο σπιτι με τα κοκκινα παραθυρα που τοσο αγαπησα.

Ερχονται Χριστουγεννα αλλα ουτε που το νοιωθω.

The rip.

"As she walks in the room

Scented and tall
Hesitating once more
And as I take on myself
And the bitterness I felt
I realise that love flows

Wild, white horses
They will take me away
And the tenderness I feel
Will send the dark underneath
Will I follow?"

H "Νεα" Δημοκρατια της Νεας Δημοκρατιας.

Μετα τον Στελιο Κουλογλου, δρομο πηρε απο το Δευτερο Προγραμμα και η Λιντα Ζαφειροπουλου που μαζι με την Ελενα Διακου ειχαν μια απο τις πιο ομορφες εκπομπες στο ραδιοφωνο, για πανω απο δεκα χρονια. (Respect, κυριες μου!)
Φαινεται ομως πως καποιοι ενοχληθηκαν απο την Ελευθερη Ραδιοφωνια και ειπαν να βαλουν μια σειρα στα πραγματα.
Περαστε απο το ταμειο να παρετε τη μπουργκα σας!

Πάρβας. Άγονη γραμμή.

Σου εχω μιλησει πολλες φορες για το νησι μου. Οχι οτι εχω καποια καταγωγη απο εκει. Απλα εχοντας περασει 10 χρονια απο τη ζωη μου εκει, εχω καθε δικαιωμα να το λεω νησι μου.
Σου ειπα για τα καλοκαιρια του, για τη θαλασσα, για τον αερα, για τις φωτιες της Μ.Παρασκευης, για τους ανθρωπους, για το ποσο θα μου λειψει.

Ομως:στα πλαισια του 49ου φεστιβαλ Θεσσαλονικης προβαλλεται το ντοκυμαντερ "Παρβας". Ενας σπανιος ανθρωπος στη Χωρα που εχει αφησει τη δικη του ιστορια. Γι'αυτο, αν το πετυχεις, δες το και θα καταλαβεις πως ειναι τα νησια το χειμωνα, πως ειναι οι ανθρωποι που δεν εχουν βγει ποτε απο τα νησια, πως μυριζουν τα φασκομηλα την ωρα που περναει ο Επιταφιος.

Ολα θα τα καταλαβεις.

Monika.

Στο σχολειο πρεπει να ειπα προσευχη μια ή δυο φορες, το πολυ!
Το συναισθημα αυτο δεν το αντεχα και γι'αυτο κρυβομουν παντα οταν πλησιαζε η σειρα μου.
Αυτο μου θυμησε χθες η Monika. Ενα κοριτσακι με κοκκινα μαγουλα κι τρεμαμενα χερια που βγηκε να πει τα τραγουδια της μπροστα σε κοσμο που ποδοπατηθηκε - στην κυριολεξια- για να καταφερει να μπει σε ενα χωρο που αποδειχτηκε πολυ μικρος για την αξια της.
Οταν επιασε την κιθαρα της ομως, τα αφησε ολα αυτα πισω. Η μπαντα της εκπληκτικη, με φοβερη επικοινωνια και ανεση μεταξυ τους αλλαζαν συνεχεια ποστα. Ο μπασιστας γινοταν τσελιστας, ο ντραμερ γινοταν πληκτρας, αυτη επαιζε κιθαρα, πληκτρα, ακορντεον. Μια ωραια παρεα. Και η φωνη...τι να λεμε!
Εχω χρονια να νοιωσω αυτο το συναισθημα σε συναυλια. Να μην μου φτανει. Και αυτη να μας παρακαλαει: "ενα δισκο εχω βγαλει δεν εχω τιποτε αλλο να πω".
Ειχα μονο μια ανησυχια. Μετα απο αυτο το δισκο διαμαντι, πως θα ειναι ο δευτερος, αλλα οταν παρουσιασε ενα τραγουδι τριων ημερων μου εφυγε και αυτη.
Και οπως ελεγα εχθες ολη την νυχτα:
Μπραβο το κοριτσι! Μπραβο!

Υ.Γ...για τους ανοητους διοργανωτες δεν φταιει αυτη.

**enjoy the silence...

Μην ξεχνας οτι το ονομα μου περιεχει το Σ. οπως η καρδια μου περιεχει και σενα.

Καλως σε ταραξα για να καταλαβεις ποσο πολυ σ'αγαπαω.
Και ποσο μου λειπεις.

Και οπως κουβαλαω παντα αυτο το καδρακι μαζι μου, ετσι κουβαλαω και σενα.
Παντα.

Music para siempre!

Ανοιξε το παραθυρο να μπει καθαρος αερας στο σπιτι.

Ριξε το cd (1 & 2) και τσιτωσε τα B & W (900 ευρα το ενα παρακαλω,πρεπει να τα βγαλουν τα λεφτα τους) και ασε τη γειτονισσα να μουρμουραει..

Ο αερας ερχεται δροσερος, οπως ολες αυτες οι μουσικες απο την ελληνικη σκηνη που σκανε μυτη εντελως απροβλεπτα και ευχαριστα.
Βλεπε Monika, Loopa Scava & Cayetano, Sunset Blvd, Maraveyas Ilegal και αλλα πολλα-ευτυχως.
Ακου, νοιωσε και στηριξε τα παιδια γιατι πραγματικα το αξιζουν.

Τα φιλια μου.

Η μούμια επέστρεψε...

...διαβαστε εδω περισσοτερα.

B / W

Δεν μου φτανουν οι μερες ετσι πως τις εχουμε καταντησει.

Αληθεια.

Ασύμμετρη απειλή vol.3

Tα μικρα λιμπιστικα δαχτυλακια, ξαναχτυπανε.

Εικόνα.

Σκεφτηκα, λεει, πριν με πατησει ενα ποδηλατο οτι το cult θελει συνομωσια και εγω γελασα με το μικρο ξωτικο που οσο το γνωριζω τοσο περισσοτερο τ'αγαπαω.

Υ.Γ...η φωτο απο εδω.

Ο μισεμός ειναι καημός....

Εχοντας κατσει μετα απο μια κουραστικη μερα στο πισι, εβαλα να ακουσω καινουργιες μουσικες που ειχα μαζεψει εδω και καιρο. Και αυτο εδω -απο τον τελευταιο δισκο της Σαββινας Γιαννατου- κατι μου εκανε και μετα δεν ακουσα τιποτε αλλο.

Σιγα μην (δεν) κλαψω.

Aπο μικρη ηξερα οτι οταν εβλεπα τη μαμα μου να κλαιει, ηταν η στιγμη που επρεπε να κοψω τις μαλακιες και να γινω το καλυτερο παιδι του κοσμου.
Μεγαλωνοντας αυτο εγινε το τρωτο μου σημειο. Αρκουσε ενα δακρυ και μπορουσα να κανω τα παντα για τον αλλον. Να συγχωρεσω και το παραμικρο. Να ξεχασω καθε θυμο και να κανω τον καραγκιοζη.
Εγω παλι δεν κλαιω ευκολα-γι'αυτο το ελαττωματικο στομαχι. Αλλα οταν μαζεψω- μαζεψω- μαζεψω τοτε σπαω. Βουρκωνω. Πλανταζω.
Ομως εχω καταλαβει οτι οι περισσοτεροι ανθρωποι δεν λειτουργουν σαν εμενα. Δεν δινουν μια για το δακρυ που παει κορομηλο ή για τα ματια που γινονται ιδια με εκεινα του βατραχου Craugastor. Καθονται απαθεστατοι και σε κοιτανε σαν να βλεπουν για 589 φορα το "ρετιρε".

Αποταμίευση.

Δεκα ευρω για βενζινη... αντ'αυτου ψωμι, τυρι, μικυ μαους και το φιλι να εχει γευση μαστιχας Χιου.

Aντίο.

Εισαι η αγαπημενη μου dj, μου ελεγε και γκρινιαζε κατα καιρους που δεν ανεβαζα μουσικες.
Τωρα ποσο πρεπει να γκρινιαξω εγω που εφυγε ετσι ξαφνικα;

Στο καλο, Νικητα.
Θα σε θυμαμαι.

Δεν ΔΕΘ!

Μιλαει ο Καραμανλης σημερα στη Θεσσαλονικη. Η πολη αποστειρωμενη. Τα σκουπιδιαρικα περασαν 10 φορες απο τους ιδιους καδους στο κεντρο. Δεν υπηρχαν παρκαρισμενα, διπλοπαρκαρισμενα, μηχανακια στα πεζοδρομια, κινηση.Τιποτα! Οι κλουβες διασκορπισμενες σε ολη την πολη. Αστυνομευση παντου. Τροχαια σε ολα τα φαναρια. Τσιλικα πραγματα.
Τι συμβαινει ομως; Τις μερες που ειναι εδω ο "μεγαλος", κανουμε πως ζουμε σε αλλη πολη; Γιατι χθες δεν ηταν ετσι. Αν κολλουσες στο Βαρδαρη, μεχρι να πιασεις Εγνατια, διαβαζες ανετα τους Αθλιους,του Ουγκω. Στην Εγνατια -λιγο καλυτερα- χτυπουσες ενα σταυρολεξο επιπεδου δυσκολιας 3. Οταν περνουσες διπλα απο τους καδους στην Αθωνος, επρεπε να εχεις κανει αξασκηση στην ελευθερη καταδυση και να εχεις ρεκορ τουλαχιστον στα 10 λεπτα χωρις αναπνοη. Αν δεν ειχες κανει βουντου και γιογκα επι 3 συνεχομενα βραδια που εχει πανσεληνο, απνοια και υγρασια 93,87 % ταυτοχρονα, δεν υπηρχε περιπτωση να παρκαρεις. Τι φοβουνται, μηπως κολλησει η θωρακισμενη στην καθημερινα μποτιλιαρισμενη Τσιμισκη, Μητροπολεως , Νικης και Ερμου; Μηπως δει τα χαλια της πολης που ο αφαντος δημαρχος προσπαθει με καθε τροπο να καλυψει; Τωρα θα μου πεις οτι εδω δεν νοιαζονται για τα χαλια της χωρας, θα νοιαστουν για την πολη που ζουμε; Ψιλα γραμματα.

Υ.Γ...η φωτο απο το blog που βλεπει τα καλα και τα κακα αυτης της πολης.

Ο Σεπτεμβρης μπηκε ομορφα.

Τα παιδια επεστρεψαν για να ομορφυνουν τις μερες μας.

Η θερμοκρασια επεσε λιγο και το πρωι τη χρειαζεσαι τη ζακετουλα .

Tο κοριτσι αυτο, μας εχει παρει τα μυαλα με τις μουσικαρες της .

Σημερα παιζει καπου η Πασπαλα και λατρευω τα live της.

Λατρευω και σενα.

Kαλο μας απογευμα και καλο μηνα.

Αντικατοπτρισμός.

Τις μερες καθρεφτιζομαι στα γυαλια σου για να δω τι βλεπεις και μ'αγαπας τοσο πολυ.

Suite Pour Violoncelle Seul N° 1

Αν δεν ησουν ανθρωπος θα ησουν μουσικη, μου ειπε η Ε. και εκεινη την ωρα ο αερας πηρε τα λογια της και εκανε μια πιρουετα ισαμε εκει πανω.

Αllegro.

Υπόσχεση.

Μη φοβασαι, η νονα θα στα μαθει ολα.
Παμε παλι απο την αρχη...