Καπου το ειχα διαβασει...

...το ειδα στον υπνο μου-μπορει και να το βιωσα-δεν θυμαμαι ακριβως,αλλα ελεγε το εξης:








Την καλημερα μου και τα φιλια μου.




Y.Γ..."Σ'αυτον τον κοσμο,οσοι αγαπουνε,τρωνε βρωμικο ψωμι."

Απορια εξομολογημενη,απορια ουκ εστι;

"Γιατι μ'αγαπησες,καποτε;"ρωτησα καποιον που μ'αγαπουσε παλια.
"Γιατι ρωτας",μου ειπε.
"Αναρωτιεμαι γιατι δεν μ'αγαπαει κανεις τωρα."
Εκεινη την ωρα,το τηλεφωνο εκανε διακοπες ή ετσι μου φανηκε εμενα γιατι δεν ηθελα ν'ακουσω τη συνεχεια.Μπορει και εντεκα μικροσκοπικοι εξωγηινοι να μπηκαν στη γραμμη για να καταγραψουν τη συνομιλια μας,ποιος ξερει.Παντως εγω δεν εκουσα τιποτα.

Καλο απογευμα και φιλια με γευση μερεντας.






Υ.Γ...Η Leonor Watling,ισπανιδα ηθοποιος,γνωστη απο καποιες ταινιες του Αλμοδοβαρ-και οχι μονο-εχει ενα εκπληκτικο γκρουπακι και τραγουδαει υπεροχα.Αφηνω εδω ενα δειγμα και ενα αλλο εδω απο το τελευταιο τους αλμπουμ.
Εδω επισης μπορειτε να δειτε ενα βιντεοκλιπ-για οσους δεν θυμουνται ή δεν ξερουν ποια ειναι.

Υ.Γ2...Δεν θελω να διαβασω καμια κριτικη,κανενα σχολιο για τη σημερινη συναυλια των Archive.Για μενα ειναι σαν να μην εγινε ποτε.(ΦΑΚ.)

Χθες το βραδυ...

...ξαφνικα,εκοψε ο αερας.Μετα απο τρεις εβδομαδες.Απλωθηκε μια ησυχια στο χωριο.Ο κοσμος μιλουσε χαμηλοφωνα και η μουσικη ηταν ιδανικη για εκεινη τη στιγμη.
Tα μοχιτο και οι μαργαριτες πινοντουσαν αβιαστα αλλα και γρηγορα ταυτοχρονα.Ενας σκυλος κοιμηθηκε στα ποδια μου.Η παρεα μου εφυγε νωρις.Εγω απολαμβανα την ησυχια.Καποιοι ηρθαν πεινασμενοι στις 3 παρα.Φυγαν φαγωμενοι και μεθυσμενοι στις 4.30.Σωπηλα.Με σεβασμο στη μοναδικη βραδυα που ο αερας ειχε σωπασει.

Το τελευταιο διαστημα,οποτε θυμωνω νοιωθω ενα δυνατο φτερουγισμα μεσα στο δεξι μου αυτι.Λετε ο αερας και τα νευρα να με οδηγουν στη τρελλα;
(νομιζω ο Ρεμπω το ελεγε..."ενοιωσα τον ανεμο απο το φτερουγισμα της τρελλας,καθως πετουσε απο πανω μου".)

Για καποιους σημερα ειναι μια υπεροχη δευτερα.
Καλησπερα.Τα φιλια μου.

Θελω να επανερθει...

...η θανατικη ποινη.Και οχι με ενεσεις,φαρμακα και ευκολες μαλακιες.
Με ξυλο,με ηλεκτροσοκ,με κρεμαλα.Οτι πιο βαναυσο υπαρχει.

Μικρη,απολυτη ευτυχια:...

...να με βλεπει να κοιμαμαι κουλουριασμενη στον καναπε,να με σκεπαζει και μετα,κανοντας ολη την ησυχια του κοσμου,να με αφηνει να ξεκουραστω.
Μπορω να τρεφομαι μονο με τετοια σ'ολη μου τη ζωη;

Φιλί.(Ειδικα για σενα.)

H νυχτα μου ...

...τελειωνει μ'αυτο και με μενα οχι πολυ καλα.

Μετα απο μια κουβεντα...

...σημερα,θα΄θελα να'μαι σ'ενα αυτοκινητο ή σε μια μηχανη και να ανηφοριζω για την Ηπειρο.Να ζαλιστω απο τις πολλες στροφες αλλα μετα να στρωσω το στομαχι μονο με τη θεα απο εκει ψηλα.Να καταληξω σ'ενα παλιο πετρινο σπιτι,με γυριστη σκαλα ή σ'ενα κτημα με μηλιες.Nα περπατησω μεχρι τη Μονη της Κηπίνας και πανω στον Καλαρρυτικο.Να μιλησω με τους παπουδες,να δοκιμασω το τσιπουρο τους,να ζητησω συνταγες για πιττες απο τις γιαγιαδες και να μην ντραπω να δοκιμασω τα καλουδια τους.Να γελασω με τις χορευτικες φιγουρες των νεων στα πανηγυρια.Να ακουσω κλαρινο και να ανατριχιασω ολοκληρη.Να ειναι καλοκαιρι και να παγωνω.Γιατι ετσι ειναι τα βουνα και εγω τα γουσταρω πολυ.

Αν αυτο γινοταν σημερα,ολη τη μερα θα μπορουσε να ακουγεται αυτο.
Φιλια.

Ή

"...Και φωτιές ανάβανε στους απάνω δρόμους
Τ’άη Γιάννη θα’τανε,θαρρώ..."
ή
"...Aνήμερα τ’ Άη Γιάννη θ’ ανάψουμε φωτιές
να γίνουν στο ντουμάνι στάχτη οι αναποδιές..."
ή
"...Στην πύλη τ' Αδριανού κοντά στου Μακρυγιάννη
μέσ' τις φωτιές μας ρίξανε μια νύχτα τ'Αη Γιάννη..."
ή
"...Aνάβουνε φωτιές στις γειτονιές
του Άη Γιάννη,αχ πόσα ξέρεις και μού λες
Αχ πόσα τέτοια ξέρεις και μού λες
που’χουν πεθάνει..."

Υ.Γ...Παρ'ολ'αυτα η νυχτα κλεινει διαφορετικα. Πολυ διαφορετικα.

Ομορφες,γλυκες καληνυχτες.

Αν συγκρινω...

...το κλαμα ενος μωρου "μ'αυτο",
ειναι σιγουρο οτι "αυτο" θα με πονεσει πιο πολυ.




Αφιερωμενο στον Πολυβιο,στο Μαιανδρο και στη Mindstripper γιατι κατι τους -μας- τρωει τελευταια.





Υ.Γ...ειναι κοντα η μερα που με μαργαριτες,καϊπιρινιες και μοχιτος,θα λυσουμε ολα μας τα αινιγματα.Σας φιλω πολυ.

Υ.Γ2.."Λοιπον,οπως τα χερια μου ξερουν ολα τα χαδια και τα ματια μου ολες τις ματιες,ετσι και τα χειλη μου θυμουνται ολες τις λεξεις,το στομα μου ειναι γεματο με φρασεις,αλλο αν καθονται μεσα εκει και διαλυονται,κατι τετοιο σαν να ειπωθηκε με ενα εναρκτηριο αργοσυρτο αχ,που η Στελλα δεν αφησε ασχολιαστο,λαμποντας ειπε και το εννοουσε,αγαπω τους ανθρωπους που αναστεναζουν ωραια."
Ο Αγιος της Μοναξιας.

Μια περιεργη...

...συγκυρια καποτε μ'εκανε να πηγαινω προς τον ταφο ενος ανθρωπου που αγαπουσα πολυ-που και αυτος με τη σειρα του αγαπουσε πολυ τη Bjork-ακουγοντας στο ραδιο ενα remix του Sasha,στο κοινο αγαπημενο μας i miss you.H στιγμη μου φανηκε το λιγοτερο ειρωνικη παρ'ολ'αυτα μ'εκανε να πλανταξω στο κλαμα.
Εψαξα εκεινο το remix πολυ.Αλλα δεν το βρηκα.Μετα το ξεχασα.
Πριν λιγες μερες το πετυχα εντελως τυχαια και ξαναπλανταξα στο κλαμα.

I miss you,λεει η Bjork και ο Sasha και εγω και αυτος και εσυ.

Y.Γ...μετα ειπα να ξορκισω το θανατικο που μ'εχει πιασει,
με δυο φιλιά και μια αγκαλια:
Ματς.
Μουτς.
Χαγκ.

Καλημερες με αερα,ηλιο και θαλασσσινο αλατι.

Χθες το απογευμα...

...νομιζα ξαφνικα πως θα πεθαινα.
Εκεινη την ωρα επαιζε αυτο το τραγουδι.
Μετα για καποιο λογο,εζησα.


Το βραδυ γυρνωντας σπιτι,κοντεψα να σκοτωθω.
Μετα γελουσα ολη τη νυχτα.




Υ.Γ...το artwork ειναι κλεμμενo απο το δικτυο.

Aν μου ελεγες...

...να διαλεξω 10 -εντελως- αγαπημενα τραγουδια απο τοτε που καταλαβα τι θα πει μουσικη,αυτο εδω θα ηταν σιγουρα το ενα.



Υ.Γ...και θα ευγνωμονω παντα αυτον που μου το εμαθε,πριν χρονια.

Εχει κρυο...

...γαμωτο.Το βραδυ παγωνει η μυτη μου και δεν μπορω να κοιμηθω.Το πρωι φυσαει και δεν μπορω να παω για μπανιο.Κοντευει 15 Ιουνη-τι;εφτασε κιολας;-και κατι δεν παει καλα.
Τεσπα...με χειμωνιατικη διαθεση εψαχνα για το σημερινο-πριν τον υπνο repeat.Και βρηκα το απολυτο ορχηστρικο που ειχα καιρο ν'ακουσω-απο εκεινη τη συναυλια στην Κοπενχαγη που δεν ειπωθηκε ουτε ενα κομματι στ'αγγλικα.Αλλα δεν μ'ενοιαξε καθολου.
(γιατι τη θυμηθηκα τωρα την Κοπενχαγη...εκει θα'θελα να'μαι-αραγε τι να κανει τωρα εκεινος ο νεαρουλης που τον εβλεπα καθε νυχτα απο το δωματιο του ξενοδοχειου-δεν εφταιγα εγω,αυτος δεν ειχε κουρτινες.)

Φιλια και καληνυχτες.

Εντεκα πραγματα...

...που μισω/σιχαινομαι/απεχθανομαι/αποστρεφομαι/αντιπαθω.

1)Τα ροδακινα και τα ομοια τους φρουτα.Ουτε να τα βλεπω,ουτε να τ'ακουω,ουτε να τα πιανω...ποσο μαλλον να τα τρωω και (φτου) να τα πινω.Σιχαινομαι τους κωλοχυμους τους.
(Αφορμη:τα τενεκεδενια 5κιλα που μας διναν στο σχολειο.Και εκεινος ο σκατοδασκαλος που μας εδινε με το ζορι να το πινουμε στην ταξη,δυο φορες τη μερα.)

2)Τους εκνευριστικους θορυβους.Τα δαχτυλα που σπανε,το καθαρισμα των δοντιων με τη γλωσσα,τη γλωσσα που πλαταγιαζει οταν μασαει.Φρικαρω!

3)Τα τορτελινια και τις μπαμιες.
(Αφορμη:Η πρωτη μου κριση ελκους συνεπεσε με μυρωδια τορτελινιων στο σπιτι.Απο τοτε ουτε να τα δω.Η μπαμιες κατι μου καναν απο μικρη.)

4)Τους αδιακριτους ανθρωπους.Αυτους που παιρνουν θαρρος χωρις εσυ να τους το δωσεις.
(Πολλες αφορμες.)

5)Καποια πραγματα κομμενα εγκαρσια.Παρτε μια μπανανα και κοψτε την στη μεση.Δειτε μετα τα σχηματα που εχει η φλουδα της,οταν ειναι ετσι κομμενη.Αυτο σιχαινομαι.
Και οτι αλλο γινεται ετσι οταν κοπει.(Δεν μπορω να το εξηγησω καλυτερα.)

6)Το φιλτρο των τσιγαρων.Δεν εχω καπνισει ποτε τσιγαρο με φιλτρο,δεν πιανω αναμμενο τσιγαρο αλλουνου,γοπες και τασακια.Ο καπνος δεν με πειραζει.Αλλα απεχθανομαι τα φιλτρα.

7)Να με ακουμπαει καποιος-αγνωστος,συγγενης,οχι φιλος-χωρις λογο.Δεν θελω!Κατω τα ξερα σου.

8)Να μιλαω με καποιον και να μην με καταλαβαινει.Να του λεω ασπρο και να μου λεει μαυρο.Δεν αντεχω.Να εχω νευριασει με κατι και να μου λενε:Ελα μωρε,δεν πειραζει!
Γκρρρρρ!

9)Να με ξυπνανε οταν κοιμαμαι.Οταν επιτελους με παρει ο υπνος και με ξυπνησεις,μπορει να σε σκοτωσω.Επισης να με ξυπνανε με ασχημο τροπο-θορυβο.

10)Να μου επιβαλλει καποιος του μουσικη του.Ειναι φασιστικο,το ξερω,αλλα δεν αντεχω.

11)Οτι περιβαλλει το θανατο.Τα φερετρα,τα στεφανια,τα ταφικα μας εθιμα,τα καινουργια ρουχα,τα ξενυχτια.Οτιδηποτε μπορει να τσαλαπατησει την αξιοπρεπεια του νεκρου.
Ευχομαι να πεθανω πρωτη για να μη ζησω ξανα το θανατο των ανθρωπων που αγαπαω.
(Αφορμη:Καποιες φρικαλεες καταστασεις.)
Υ.Γ..."και οποιος θανατο φοβαται,θα τον κουβαλα στους ωμους."



Συμπερασμα:Eιμαι πολυυυυ περιεργος ανθρωπος.Stay away.



Υ.Γ...Αφιερωμενο στον Enteka που μ'εκανε να σκεφτομαι με εντεκαδες.


Τα φιλια μου εκει εξω.

Tην πρωτη φορα...

...που ειδα τους Massive Attack νομιζω ηταν το '96.Στο Θεατρο Δασους.Και επισης πρεπει να ηταν και Κυριακη γιατι το Σ/Κ ειχαμε κατασκηνωσει στην πλατεια ενος ερειπωμενου χωριου,καπου στα Πιέρια.Ηταν απο τις καλυτερες εκδρομες της ζωης μου.Ενα ντεσεβω,ενας σκαραβαιος,τρια κοριτσια,τρια αγορια και τρεις σκηνες.Η πλατεια ειχε ενα ξεχαρβαλωμενο παγκακι,μια βρυση,ενα δεντρο,και μια εκκλησια.Θυμαμαι διαφορα σκηνικα απο εκεινες τις μερες-ο Φ. να εχει μολις ανακαλυψει το Χρηστιδη και ολες τις μερες δεν σηκωσε το κεφαλι να μας πει μια κουβεντα,εναν βοσκο που μας τρομοκρατησε χτυπωντας το πρωι της Κυριακης την καμπανα πανω απο τα κεφαλια μας,τα σημειωματα και τα σημαδια που αφηναμε στο δρομο για να μας βρει καποιος που θα ερχοταν μετα,την ηρεμια και την ασφαλεια που ενοιωθα διπλα στους φιλους μου.Το απογευμα της Κυριακης τα μαζεψαμε και πηγαμε κατευθειαν στο Θεατρο Δασους.Συναντησαμε και αλλους φιλους,βγηκαμε φωτογραφιες-ο Φ.ακομα και μεχρι να αρχισει η συναυλια διαβαζε το bororo-και αφεθηκαμε στη μαγεια των Μassive.H συναυλια κρατησε λιγοτερο απο ωρα.Ισως να ηταν και περισσοτερη η ωρα που χτυπιομασταν για να ξαναβγουν στη σκηνη.Αυτοι τιποτα.Θυμαμαι οτι φυγαμε θυμωμενοι.

Εκεινη η παρεα διαλυθηκε,για την ακριβεια τ'αγορια φυγανε-τα κοριτσια απο μικρα μαζι δεν μαθαν να χωριζουνε παρα μονο απο την αποσταση-νοητα ηταν μαζι και αυτη τη φορα.Το ντεσεβω σκονιζεται σε μια αποθηκη και ο σκαραβαιος μετα απο τρακαρισμα κατεληξε για σιδερα.Το εγκατελειμενο χωριο ειναι πλεον τουριστικο θερετρο.Ο Χρηστιδης δεν εχει γραψει καλυτερα βιβλια απο εκεινα τα δυο του πρωτα.

Δεκα χρονια μετα η συναυλια δεν μ'ενθουσιασε και παλι.Μου αρεσε αλλα δεν ειχε αυτο το που σε κανει να θες να μεινεις εκει για παντα.Μετα απο τοσα χρονια ηθελα περισσοτερα.
Αλλα απο την αλλη ειμαι χαρουμενη γιατι θυμηθηκα ολα αυτα.
Και επισης θυμηθηκα ποσο δεμενη ειμαι με μερικους ανθρωπους.Και ποσο πολυ-εδω στην ξενητια -μου λειπουνε.

Καλημερα σε σας,καληνυχτα σε μενα.

Y.Γ...Nothing's changed!

Υ.Γ2...Ζζζντούπ!

Ειναι αυτη η στιγμη ...

...που σπανια ξεχνας στη ζωη σου-ασχετα αν εχει επαναληφθει αρκετες φορες.Ειναι η δεδομενη στιγμη που κάποια καινουργια δαχτυλα κανουν βολτες στις μικρες-αλλα υπαρκτες-ρυτιδες του προσωπου σου.Ειναι η στιγμη που χωρις πολλη σκεψη βουτας το χερι σου μεσα στο στο δικο του.Που ψαχνεις κατω από τα γυαλια του να δεις αν σε κοιταει.Που φορας τα γυαλια σου για να τον κρυφοκοιταζεις.Που νοιωθεις ότι είναι συνεχεια διπλα σου-και ας μην είναι.Που θες να μιλησεις αλλα αφηνεις τη σιωπη να πει αυτό που θελεις.Που αλλες φορες παλι,θελεις να τα πεις ολα.Ειναι η στιγμη που γνωριζεις ένα καινουργιο σωμα.Και που θες να μην αφησεις σπιθαμή ανεξερευνητη.Ειναι που αποκτας νεες συνηθειες.Που νοιωθεις οτι η τραπουλα ξαναμοιραστηκε.

Ετσι και σημερα...
"Να σου πω...παρε με από εδω."

Καλοκαιρι-χειμωνας.

Υ.Γ...Μεγαλες αντιθεσεις.

Το εχω ξαναπει...

...οτι αν λατρευω μια τηλεοπτικη σειρα απο την τοτε που θυμαμαι τον εαυτο μου,αυτη ειναι Το Καμπινγκ.Ειναι ολη αυτη η αισθηση του καλοκαιριου,της θαλασσας,της ελληνικης κοινωνιας-ειδικα της δεκαετιας του '80-των χαρακτηριστηκων μορφων-ο τρελλος που τα εχει τετρακοσια,ο τζογαδορος,ο Ελληναρας ναυαγοσωστης,ο αγροφυλακας,ο κλεφτης,τα φρικια που τελικα δεν ειναι και τοσο φρικια.
Οι ερωτες-ο χαλαρος ερωτας του Τακη με την Αννετ,ο πρωτος ερωτας του Μητσου με τη μανα(ξεχασα το ονομα της),ο κρυφος ερωτας της Κατινας και του καπεταν Αντωνη,ο ακαρπος ερωτας του αγροφυλακα με την Κατινα,ο μετεπειτα ερωτας του Τακη με την αρχαιολογο,ο ερωτας και η φαγωμαρα του Σπυρου με τη γυνακα του-και το πορτοκαλι ντεσεβω τους.
Οι γκαφες-του μαγειρα,του ναυαγοσωστη,του Μητσου,του Μάιμου.
Ο Πετραν.Και αυτος του Καμπινγκ και ο Αλλος.Ο μεγαλος ερωτας.

Για μενα το Καμπινγκ ειναι μια εποχη ολοκληρη.Ειναι βραδιες που οι κασσετες παιζουν απο το πρωτο επεισοδιο,μεχρι το τελευταιο.Ειναι ατακες που κουβαλαμε ολη η παρεα μαζι μας χρονια.Ειναι η θαλασσα.Ειναι ο ερωτας.Ειναι το καλοκαιρι.


Τη σκηνοθεσια ειχε κανει ο Ανδρεας Θωμοπουλος και τη μουσικη ο Παναγιωτης Καλαντζοπουλος.Και επειδη αρκετοι μου τη ζητησαν αφηνω εδω την εναρξη και ενα ενδιαμεσο θεμα.Καλη ακροαση και καλο καλοκαιρι.


Υ.Γ...μακαρι η Ερτ να σταματησει τα Βραζιλιανικα και να παιξει ξανα αυτες τις σειρες.
Υ.Γ2...η φωτο ειναι του Chaca Khan και τη δανειστηκα απο τα παραθυρα.

Κατι καινουργια ...

...παπουτσακια,μου εχουν ρημαξει τον αστραγαλο.Μετα απο διημερο tribute στη σαγιοναρα,ειπα σημερα να βαλω ενα παπουτσακι μιας και ειχε μια σχετικη ψυχρα.Αλλα πονος και παλι πονος.Εψαξα να βαλω ενα τσιροτο αλλα μετα θυμηθηκα αυτο το υπεροχο ποστ του προβατου και εβαλα παλι σαγιοναρα.

Υ.Γ...γαμωτο,απειρα κουνουπια.

Υστερογραφα.

Υ.Γ5..."Μαγνητης."

Υ.Γ4..."Αυτό το βέλος απ' την καρδιά μου,ποτέ κανείς δε θα μπορέσει να το βγάλει."

Υ.Γ3..."Κλαις,δε σου'χω πει καρδιά μου,μη μου κλαις
Θα λάμψουν όλα για όσα φταις
θα γίνουν λαμπερές στιγμές."


Y.Γ2..."Μες στο γέλιο σου μου φάνηκε πως είδα την ζωή
σαν τραγούδι που γυρεύει να το γράψω."

Υ.Γ1..."Φευγω ακομα πιο μακρυα."

Δειτε οπωσδηποτε...

... το αλφάβητο της Maria(s) Adouaneta(s).

Lights.

Αν και εχουν περασει μονο δυο χρονια μετα το Noise,αν και τους εχω δει δυο φορες live,αν και μ'εχουν βοηθησει να διανυσω χιλιαδες χιλιομετρα χωρις να κοιμηθω πανω στο τιμονι,αν και εχω ακουσει απειρες φορες τους δισκους τους,αν και ηταν η αιτια να παρω αυτο το nickname,αν και αλλαξαν τραγουδιστη και δεν ηξερα αν αυτο θα μ'αρεσει,αν και εχω μπερδεψει τα καλα με τα κακα...περιμενα πως και πως αυτο το δισκο.
Το Lights εχει ηδη λειωσει στη βελονα του σκληρου μου.(Άϊ λοβ δεμ καργα.)

Υ.Γ...Εδω ενα τραγουδι που αγαπησα μετα τα πρωτα ακουσματα-αν και εχω μεγαλυτερη αδυναμια στα δεκαλεπτα- και εδω -σ'ενα κλεμμενο λινκ-ολο το αλμπουμ.

Ουφφφ...

...επιτελους φυσηξε.

Υ.Γ..."Νερό και φωτιά που κυλάει στα χωράφια
Φυτρώνουν στον ήλιο πλατάνια ζεστά
κυπαρίσσια οριζόντια
κοιμητήρια μικρά
να κοιμούνται οι πόθοι
Τα μεγάλα ταξίδια."

Φανταζομαι...

...νυχτερινο καλοκαιριατικο ουρανο,το δερμα τσιτωμενο απο τη θαλασσα,αλμυρα φιλια μπερδεμενα με ακριβο ουισκι και απο πισω να παιζει αυτο το τραγουδι."Εveryday together,everyday forever."


Y.Γ..."H πραγματικότητα συγχέεται με την παραίσθηση,η φιλία δοκιμάζεται,ο έρωτας πεθαίνει μαζί με το καλοκαίρι―όλα μοιάζουν επισφαλή,εύθραυστα και διφορούμενα."

Eπιτελους σταματησε...

...να φυσαει.Σημερα ηταν η πρωτη ζεστη μερα.Βγαλαμε ανετα τα μακρυμανικα και αφησαμε τα χερια μας-εστω- να παρουν λιγο χρωμα.Φυσικα δεν αντεξαμε και πολυ,καναμε την πρωτη κοπανα(-παμε;-φυγαμε!)και κατηφορησαμε για γεμιστα,σαλατες και παγωμενη μπυρα.Ειχε απολυτη ησυχια-μονο ο ηχος της θαλασσας και των ποτηριων μας ηταν εκει-και εμεις μαλλωναμε για το ποιο ψαρι ειναι καλυτερο.Μετα γυρισε ο αερας και μας θυμισε οτι χρειαζομαστε καφε και γλυκο.Μου κολλησε και ενα τραγουδι σημερα-οχι τυχαια φανταζομαι-που το λατρευω απο το Λεκκα αλλα το αφηνω-πισω απο τη γνωστη γλαστρα-ετσι οπως το αγαπησαμε απο τη Μαριζα Κωχ.

Υ.Γ...Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό
στάλα τη στάλα συναγμένο απ’ το κορμί σου.

Υ.Γ2...Ακομα μια μυρωδια καλοκαιριου.




Τα-γεματα αλατισμενο αερα-φιλια μου και την καλησπερα μου.


Απντέιτ....Μια φορα δεν αρκει.

Γράμμα.

"Μακριά πολύ μακριά
να ταξιδεύουμε
κι ο ήλιος πάντα μόνους
να μας βρίσκει."
Ν.Κ.





(Eδω...η αντίφαση.)


Υ.Γ.Καλη μας νυχτα.

Εβαλα στο καραβι ...

...τους πρωτους επισκεπτες του καλοκαιριου.Η μικρη εκλαιγε.Πρωτη της φορα στο νησι και φωναζε στο λιμανι"δεν θελω να φυγω".Ευτυχως ειχε εναν ωμο να κλαψει γιατι το ταξιδι του γυρισμου-μικρο ή μεγαλο-μπορει καμια φορα να γινει ατελειωτο.Νομιζω ομως πως μπορει να βασιστει σ'αυτον τον ωμο,που την πρωτη ημερα των διακοπων τους,μπηκε μεσα στο φουρνο και της αφιερωσε δυνατα:
"We would sleep in cheap hotels
and wake up from the sound
of bells on Sundays
We would only drink cheap wine
but I was yours and you were mine"
-τραγουδι αγαπημενο που ομως δεν ειναι για φρεσκα ζευγαρια οπως αυτο-και ηταν ευτυχισμενος γιατι το ενοιωθε.Θελω μονο να ειμαστε μαζι,μου λεει...τιποτε αλλο.
Και ανατριχιασα γιατι απο την μια τον πιστευα και απο την αλλη κατι μεσα μου,μου ελεγε να μην τα χαψω ξανα αυτα.Αλλα αυτο ηταν δικη μου υποθεση.

Υ.Γ..."I Suppose".

Y.Γ2..."Don't talk to me about being alone."

Υ.Γ3...Και αυτο ολοκληρο γιατι ειναι απο τα ομορφοτερα που γραφτηκαν ποτε.
"Μες στο κλειστό δωμάτιο,μπορείς να βρεις
ό,τι δεν τόλμησες ποτέ να ονειρευτείς,
και ό,τι μέσα σου βαθιά αγάπησες
κι όμως ποτέ δεν είδες να βγαίνει αληθινό.

Όλα είν' εκεί, εκεί υπάρχουν όλα
μες το κλειστό δωμάτιο όλα ή τίποτα.
Αγάλματα Θεών λησμονημένων
και της Ελένης το πουκάμισο.

Όλα είν’εκεί κι άλλα πολλά,που κάποτε φαντάστηκες

Ο φόβος του Χριστού στον κήπο της Γεσθημανή
τα βήματα της θλίψης του, της αίγλης του το φως
το αίμα των θυσιασμένων και οι χαμένοι στόχοι τους
το ψύχος το δριμύ των χωρισμών, των χωρισμών.

Το διαμαντένιο αηδόνι του βασιλιά της Κίνας
σινιάλα από φάρους που σβηστήκαν
και μαγικά τοτέμ απ' άγνωστες φυλές
Κι εφηβικά κορμιά και καλοκαίρια γαλανά
θάνατοι και φωτιές κι αόρατη ομορφιά
κι αόρατη ομορφιά.

Μες στο κλειστό δωμάτιο υπάρχουν όλα
αν έχεις μάτια να τα δεις, αν έχεις χέρια να τα αγγίξεις
Μπορείς να βρεις κλειδί να ξεκλειδώσεις τη σιωπή τους
Αρκεί να πας, αρκεί να πας ολάνοιχτος
γυρεύοντας τα."
(Ποιηση Λενα Παππα.)

Αυτες τις μερες...

...καποιοι φιλοι μετακομιζουν.Το καινουργιο σπιτι ειναι αρκετα παλιο με απειρα πραγματα μεσα.Αρχισαν λοιπον να πετανε ντουλαπες,μπαουλα,κρεββατια,καρεκλες και οτι αλλο μπορει να εχει ενα σπιτι.
Τα παντα φυσικα σκοροφαγωμενα αλλα περιτεχνα τοσο οσο για να κανουν καποιους παλιατζιδες να τριβουν τα χερια τους απο τη χαρα τους.Βεβαια κατεληξαν στο σπουπιδοτοπο.Ξεροντας οτι δεν θελουν να κρατησουν τιποτα απο εκει μεσα-και εχοντας μια μανια να μαζευω παλιατζουρες-πηγα να δω μηπως εχει κατι που θα μου αρεσε.



Βρηκα λοιπον:ενα παλιο μυλο για καφε,ενα ρολογακι που εχει σταματησει στις εφτα παρα τεταρτο.Ενα παλιο καμινετο που ο Pitsos θα ηθελε πολυ να εχει στα χερια του,ενα βιβλιο του Σεφερη εκδ.του '74 και ενα του Τσιφορου ακομα πιο παλιο.Γυρω στα πενηντα σπιρτοκουτα της Χουντας-μονοπωλειακο ειδος τοτε-,ενα πακο εφημεριδες του '78-τοτε που ειχε γινει ο σεισμος στη Θεσσαλονικη-και καποια κομιξ της εποχης.

Ανοιγοντας την πρωτη εφημεριδα,επεσα σε πρωτοσελιδο για τον Πουλικακο που ουτε ειχα ακουσει ποτε μου.Ειδα το προγραμμα στα δυο καναλια της τηλεορασης,διαφημισεις που δεν φανταζομουν οτι θα θυμομουν,νεα που μπορει να ηταν και σημερινα.
Πραγματα που με γυρισαν αρκετα πισω...σαν μηχανη του χρονου.







Μια καλησπερα,ενα φιλι στο μαγουλο και μουσικουλες.

Υ.Γ...Παλιος αγαπημενος σε καινουργιες πνοες.

Υ.Γ2...Νεα πνοη σε παλιο αγαπημενο.

-Αντε μην τα παρω...

...στο κρανιο!
Το μηχανακι μαρσαρε για να γλιτωσει το επιπλεον βρισιμο και εγω αφου κοιταξα να δω αν ο συνεπιβατης μου ειναι καλα,εβαλα πρωτη και ξεκινησα.
-Ξερεις τι ειναι το κρανιο,μου λεει.
-Οχι,για πες.
-Ειναι αυτο,μου λεει καθως δειχνει το κεφαλακι της και σηκωνοντας το χερι ακομα πιο ψηλα φωναζει:Και δεν βαζουμε τιποτα επανω του!
-Ποιος στο ειπε αυτο;
-Ο μπαμπας.
-Αυτο στο ειπε γιατι μεσα στο κρανιο μας ειναι ο εγκεφαλος και ο εγκεφαλος σκεφτεται για μας και μας λεει τι να κανουμε.Δηλαδη εγω τωρα που πιανω το τιμονι και οδηγω μου το λεει ο εγκεφαλος,εσυ που πιανεις τα μαλλια σου,που κουνας τα χερια και τα ποδια σου,που πεινας,που ζωγραφιζεις,στα λεει ο εγκεφαλος να τα κανεις.Και πρεπει να τον προσεχουμε να μην χτυπησει.Καταλαβες;
-Ναι.
-Ποιος το ειπε το ναι;
-Εγω.
-Οχι,ο εγκεφαλος το σκεφτηκε και σου ειπε να το πεις.Καταλαβες;
-Ναι.

Μετα απο ενα διωρο,ενθουσιασμενη,τρεχει να πει στον πατερα της τι εμαθε.Αλλα πριν αρχισει να λεει κομπιαζει.Σκεφτεται λιγο και μου λεει:
-Πως τον ειπαμε αυτον τον ανθρωπο που ζει μεσα στο κρανιο μας;

(Η εγκεφαλιτιδα συνεχιζεται για κανενα διημερο ακομα μεχρι που τα ξεχναμε ολα.
Ετσι νομιζα τουλαχιστον γιατι αυτη κρατουσε το τελευταιο της χαρτι πολυ γερα.)

Εξαντλητικο πρωινο σε κουνιες και λοιπα κακοφημα στεκια.Στο γυρισμο:

-Ξερεις κατι;
-Τι;
-Ο Εφέγκαλος μου θελει παγωτο.
-Χαχαχαχαχαχααχαχαχαχαχα!





Y.Γ...Καλημερα μας.

...............................................................

Και του χρονου με υγεια!

Καλα,θα αφησουμε τα πουρναρια να παμε για το γαμο;

Καλησπερες πολλες και ροδοκοκκινα-γεματα campari-φιλια.




Υ.Γ....Σημερα θα παντρεψω την κοπελια διπλα.

Η Μεγάλη Εβδομάδα.

Υπαρχει ενα μοναστηρι,στο Χορτιατη,που οταν το Πασχα με βρισκει στην πολη,εκει κρυβομαι τα απογευματα της Μεγαλης Εβδομαδας.Οταν ημουν μικρη τα πρωτα ξενυχτια εκτος σπιτιου,τα καναμε την Μ.Πεμπτη στολιζοντας τον Επιταφιο.Και θυμαμαι με πολυ γλυκα καποιες κυριες που ερχοντουσαν μες τη νυχτα με λουκουμακια,φρυγανιες και καμια φορα καλαμποκι για να μην μας βρει το πρωι πεινασμενες.Τοτε,στη γειτονια μου,την Μ.Παρασκευη καναν ουρα τα αγορια κατω απο την καμπανα,μιας και την χτυπουσαν ανα ενα λεπτο ολη την ημερα.Τα κοριτσια απαγορευοταν να βρισκονται εκει.Αυτη ηταν η αγοριστικη δουλεια.Η κοριτσιστικη ηταν να ξεχωριζουμε τα λουλουδια,να σιγοψιθυριζουμε το τροπαριο της Κασσιανης.Το βραδυ στην Περιφορα,μπροστα η μπαντα να παιζει πενθιμα και εγω-με την πολλη κακη,απο παιδι,σχεση με το θανατο-να προσπαθω να κρυψω καποια δακρυα που εβγαιναν αβιαστα. Μεγαλωνοντας,περασα σε πολλα μερη τη περιοδο του Πασχα.Στην Ηπειρο οπου στην Περιφορα ειμασταν 15 ατομα,στη Μακεδονια οπου ο καντηλαναφτης δεν εκλεινε τα φωτα στην Ανασταση και ο παπας φωναζε εξαλλος:"Tα φωτααα,το γενικοοοο.",σε νησια οπου γνωρισα διαφορετικα απο τα δικα μας εθιμα,σε χωρια και πολεις.
Αν και με τα χρονια,η πιστη μου εχει αλλαξει-εγινε απο πιστη,δυσ-πιστη-τιποτα δεν αλλαζει μεσα μου για αυτη την Εβδομαδα.Της οποιας η κατανυξη με κραταει ζωντανη στις πιο δυσκολες καταστασεις.Και αν κατι μου φερνει δακρυα στα ματια ειναι οταν βλεπω-σπανια πια εδω που ειμαι-εκεινα τα σπαστα καρεκλακια,που κουβαλανε οι γιαγιαδες στην εκκλησια.Δεν ξερω τι ακριβως μου θυμιζουνε αλλα μου φερνουν ριγη.

"Η άνοιξη,το πέλαγος,ο επιτάφιος
το πρώτο χελιδόνι,ο ήλιος και η θάλασσα
Η άνοιξη,το πέλαγος,η πρώτη Ανασταση."

Καλο Πασχα.Καλη Ανασταση.

Υ.Γ..οι φωτογραφιες ειναι απο την περιφορα του Επιταφιου σε μικρη Χωρα του Αιγαιου.

Αυτο το καλοκαιρι...

...μου επιτρεπεται μονο μια κοπανα απο τη δουλεια.Και φυσικα οχι τον Ιουλιου και τον Αυγουστο.Φυσικα η κοπανα συνδιαζεται με μουσικη οποτε η πρωτη σκεψη ηταν τα Electron Nights γιατι ειναι Ιουνιο και με βολευει.
Αλλα τωρα επαθα φρικη γιατι ειδα οτι οι Massive θα ειναι 9 Ιουνιου και οι Αrchive 13.Kαι εγω δεν μπορω να μεινω τοσο πολυ στην Αθηνα.Τους Μassive τους εχω δει μια φορα και τους Αrchive δυο αλλα πραγματικα δεν ξερω τι να διαλεξω απο τα δυο.Γκκκρρρρρ!!!



Υ.Γ...Κοπελιά,θ'αγορασεις εισιτηρια;Εεε,φααανταστικη φιλη μου;Να,δες ποσο σ'αγαπαω...σ'αφηνω και ενα δωρακι.

Στα ξαφνικα...

...καναμε την πρωτη ανοιξιατικη εξορμηση.Την πρωτη πεζοπορια σε μια-ακρως επικινδυνη μετα τις βροχες του χειμωνα-
χαραδρα που μας οδηγησε σε μια παραλια που μονο κατι κατσικια την επισκεφτηκαν τους τελευταιους μηνες.Η θαλασσα δεν ηταν κρυα αλλα δεν ειχαμε τιποτα μαζι μας για να βουτηξουμε.Ειδαμε ενα καρχαριακι ξεβρασμενο στην ακτη,απειρους μανδραγορες,τελεια σμιλεμενα απο τη θαλασσα ξυλα τα οποια και φορτωθηκαμε στο ανεβασμα.Δυστυχως δεν ειχα φωτογραφικη μαζι μου.Μονο στο γυρισμο πεσαμε μεσα σ'ενα χωραφι με παπαρουνες και βγηκαμε φωτογραφιες με το κινητο.Ο ηλιος εκαιγε πανω απο τα κεφαλια μας και ζεσταινε την ψυχη μας.Μετα καθισαμε στο γνωστο καφενειο,ηπιαμε ελληνικο καφε μαζι με βανιλια υποβρυχιο και καναμε σχεδια για το φθινοπωρινο ταξιδι μας.
Τωρα δα δεν ξερω...ειναι η γλυκα της βανιλιας που μου εχει κατσει στην ψυχη ή η γλυκα της ημερας;Οπως και να'χει αφηνω καλησπερες και ανοιξιατικα φιλια.



Υ.Γ...Να κερασω και μια βανιλια;

Κατα εναν περιεργο τροπο...

...αυτο το κειμενο με εκφραζει απολυτα σημερα.
Χρονια σου πολλα,κοπελια.:)
Και σε μια αλλη ψυχη,επισης χρονια πολλα και ευχες.

Αραγε θα...

...τη βρω,ετσι οπως την αφησα?



Υ.Γ...O δημαρχος Χαρχούδας,κακοποιει τη Θεσσαλονικη.

Υ.Γ2...Εγραψε παλι ο Αρτ!

Καποια βραδυα...

...ειναι πολυ δυσκολα.Για πολλους λογους.
Καληνυχτα μας.


Φιλι στο μαγουλο.

Σημερα,μετα ...

...τη δουλεια πηγα μεχρι το μοναστηρι.Δεν ανεβηκα επανω μιας και τα ρουχα μου ηταν μες τις μπογιες.Καθησα ομως κατω,στο πεζουλι και αφησα το βλεμμα μου να χαθει στον οριζοντα.Τα απογευματα δεν μου αρεσει να πηγαινω απο εκεινη την πλευρα του νησιου γιατι ειναι συνηθως πολυ σκοτεινα και με τρομαζει.Σημερα ομως ηταν υπεροχα.Ο αερας ειχε κανει την ατμοσφαιρα πεντακαθαρη και ειμαι σιγουρη πως αν μου κουνουσε καποιος ενα μαντηλι απο απεναντι,θα τον εβλεπα.Η θαλασσα ηταν καπως ετσι...δεν υπηρχε ουτε ιχνος κυματος.Απεραντη ησυχια και γαληνη.Καθησα αρκετη ωρα και καποια στιγμη ειδα τον ηγουμενο να κατεβαινει με δυο γαιδουρακια.Οταν εφτασε κατω με χαιρετησε και αρχισε να φορτωνει στα καταϊδρωμενα ζωα,τσουβαλια με ασβεστη.Μαλλον τα κοιτουσα με περιεργο υφος-τα λυπηθηκα ειναι η αληθεια,το βαρος μεγαλο και η ανηφορα τεραστια-και με λιγο αυστηρο υφος μου ειπε:"Μη τα κοιτας ετσι,τα καλα κοποις κτωνται.Κοιτα τις μπογιες στα ρουχα σου.Οταν θα βαλεις καθαρα,θα καταλαβεις την αξια τους." Πηρε τα γαιδουρακια και εφυγε.Εγω καθησα λιγο ακομα μεχρι που αρχισε να νυχτωνει και εφυγα.Ο πρωην δαιμονοτοπος δεν με σηκωνε αλλο.

Το τελευταιο καιρο...

...εχω κολλησει αφανταστα με αυτον τον τυπο που μιλαει εδω αυτη την υπεροχη γλωσσα.Τοσο που στον υπνο μου κοιμαμαι με αντρες που μου ψιθυριζουν στο αυτι ισπανικους μονολογους και το πρωι ξυπναω νομιζοντας οτι ολη τη νυχτα χορευα αργεντινικα τανγκο.Αν το μυαλο μου δεν ηταν τοσο μικρο θα'θελα παρα πολυ να μαθω ισπανικα ή πορτογαλεζικα ή αργεντινικα ή οποια αλλη γλωσσα μοιαζει μ'αυτα.

Buonas noches.
(Venga por favor a mis sueños otra vez.)

Κοκκινο.

Αλλαγη τοπου.Στολη εργασιας.
Χρωματα.
Χωματα.
Υγρασια.
Κουτες.
Σακουλες.
Γλαστρες.
Ξυλα.
Ραφια.
Καινουργια
πραγματα.
Αγαπημενες
γωνιες.
Και ο ουρανος να μου κανει τη χαρη
να διωξει τα συννεφα για να μπω στο κλιμα.Θέα.


Υ.Γ...Μεσα σε λιγες μερες,ασπρισε μια τουφα απο τα μαλλια μου.Καποτε πιστευα οτι δεν θα με πειραζε.Αλλα αυτο το ξαφνικο μου εκανε "κατι".
Υ.Γ2...Αφηνω κατω απο τη γλαστρα,δυο φιλια και καλησπερες γι'αυτους που θα περασουν απο εδω.

Ο πιο δυσκολος...

                                                                                                                                                                            
...αποχαιρετισμος.
Την καληνυχτα μου και τα φιλια μου.


Υ.Γ...Kαλοκαιρινο αερακι.

"Ανοιξη μπαινει ξανα...

...ανοιξε μου μια αγκαλια."

Καλησπερες.












Υ.Γ...Κολληματάκι.

Βραδυ Παρασκευης.

Τις τελευταιες μερες εχω ξεσκιστει στους καφεδες,στο ξενυχτι και στις βολτες.Ειναι μαλλον οτι θελω να προλαβω να κανω οτι μ'αρεσει πριν να φυγω.Παλι.
Σημερα λοιπον ειπα να κατσω μεσα.Μονη.Να αρχισω να αποχαιρετω το σπιτι μου με το δικο μου τροπο.Ακουσα μουσικη,εψαξα τα χαρτια μου,εκανα τις e-βολτες μου και τωρα θα πεσω κατω απο την κουβερτα και θα πεθανω στο ζαπινγκ.Καλη μας νυχτα.

Πηγα σημερα...

...για δευτερη φορα στη Φρουτοπια
μαζι με τους ONIRAMA.Ουτε την προηγουμενη φορα ουτε τωρα δεν μπορω να πω με λογια αυτο που ειδα.Απλα θα ελεγα σε οσους εχουν την ευκαιρια να τους δουν,να μην το σκεφτουν ουτε στιγμη.


Εφυγα και το χαμογελο μου ηταν μεχρι τ'αυτια.Εκανα βολτες μεσα στην πολη ασκοπα,συναντησα φιλους στον εικοσιδυο και στην επιστροφη η Τσιμισκη χορευε σ'αυτον τον ρυθμο.


Την καλημερα μου και τα φιλια μου.


Y.Γ...ακουστε ομως και αυτο.

Βάρος

"Κοιμησου επανω μου......αντεχω αυτο το βαρος."

"Για να ξεπλυθουν οι παλιοι καημοι...

...πρεπει να αδειασουμε χιλιαδες κουπες,
οι ομορφες βραδυες ειναι φτιαγμενες για εξομολογηση
πρεπει τον υπνο να εμποδισει το λευκο φεγγαρι.
Θα ξαπλωθουμε μεθυσμενοι μεσα στο αδειανο βουνο,
ο ουρανος και η γη στρωσιδι μας και μαξιλαρι."

Χανομαι γιατι ρεμβαζω.


Υ.Γ...Γλυκο φιλι στο μαγουλο.

Καλησπερες και φιλια!

Θελω να πω κατι...

...αλλα ξερω οτι ειναι αξιο κοροϊδιας,οποτε και θα πω ενα ανεκδοτο στη θεση του.
"Πεθαινει ενας Θεσσαλονικιος και παει στον παραδεισο.Μετα απο λιγες μερες τον πιανει ο Αγιος Πετρος και του λεει:Πως σου φαινεται ο παραδεισος,δεν ειναι υπεροχος;
Και λεει ο Θεσσαλονικιος:Καλα ειναι μωρε....αλλα σαν τη Χαλκιδικη τιποτα!"




Υ.Γ.Βουτηξες τα ποδια σου στη θαλασσα,μυρισες το πευκο,ειδες τις ανθισμενες μυγδαλιες και ενα κοχυλι σου ψιθυρισε στο αυτι,οτι ερχεται το καλοκαιρι.Ναι,αληθεια σου λεω!

Στις χαραυγες ξεχνιεμαι.

"Μάσκα δεν έχω να γυρνώ
στο καρναβάλι ετούτο
μόνο μια απόχη να τρυγώ
της θάλασσας την πονηριά
και της σιωπής τον πλούτο.

Βάρα καλή, βάρα γερή
μια τουφεκιά ζαχαρωτή
κι άσε να νιώσει η γαλαρία
του χαρτοπόλεμου τη βία."

Απο προχθες...

που γυρισα,φαγωθηκε η μικρη να ερθει να κοιμηθουμε μαζι.Την πρωτη μερα φανταστηκα οτι το κανει για τα δωρα.Τη δευτερη ομως καταλαβα οτι της ειχα λειψει.Την εβαλα λοιπον χθες για υπνο και μετα απο κανενα τριωρο πηγα και εγω στο κρεββατι.
Ελα ομως που δεν μπορουσα να τη βλεπω ετσι ζουμπουρλουδικη να κοιμαται διπλα μου και ολο και τη χαιδευα.Μια στο ιδρωμενο της μετωπο,μια στο ζεστα της χερακια.Της εριχνα και κανενα φιλι που και που και αυτη αρχισε να ψιλοξυπναει.
Και φυσικα εγω το ουφο δεν σταματησα να κοιμηθει το παιδι αλλα βρηκα ευκαιρια και της επιασα και την κουβεντα.
Οποτε σε μια φαση γυριζει με κλειστα ματια και μεγαλο χαμογελο -σκεφτηκα εγω:τωρα θα μου πει σ'αγαπω και θα λειωσω- και μου λεει:"Μ'επρηξες".
Και εγω-σαν να ειμαι το μικρο παιδι και αυτη η μεγαλη-κατεβασα τα μουτρα και γυρισα απο την αλλη.


Ηλιολουστες καλησπερες.

Σημερα εβρεξε...

...παρα πολυ.Οποτε βρεχει σκεφτομαι τη Bjork.Δηλαδη οχι ετσι.Πρωτα σκεφτομαι μια τζαμαρια,μετα εναν ανθρωπο και μετα τη Bjork.Και αφου δεν μπορω να παω σ'αυτη τη τζαμαρια,δεν μπορω να δω αυτον τον ανθρωπο το μονο που μου μενει ειναι να βαλω τερμα τις μουσικες της.Σημερα εβαλα αυτο.Τερμα ομως.Και ξανα και ξανα.


Υ.Γ...Δεν ειναι μια συνηθισμενη Isabel γι'αυτο κατεβαστε την.