Ολο λεω να γραψω για το ντεσεβω και ολα σκεφτομαι οτι εχω παρα πολλα να πω και το αναβαλλω.
Το ντεσεβω ηταν το πρωτο μου αυτοκινητο. Οχι τυχαια. Ηταν μεγαλη μου λαχταρα απο παιδι.Το λατρευα-και τωρα ακομα. Αν και δεν μπορει να καλυψει τις αναγκες μου παραμενει η μεγαλη μου αγαπη. Εστω και κλεισμενο πλεον σε μια αποθηκη.
Θυμαμαι στη Βασιλιτσα να προσπερναμε τζιπ με απιστευτη ευκολια την ωρα που μας καναν νοημα οτι ο δρομος δεν παει παραπερα.
Στη βραχωδη πλευρα της Σκυρου εναν μπαρμπα να φωναζει οτι δεν θα ερθει να μας μαζεψει με το τρακτερ του αν κολλησουμε και εμεις να φτανουμε μεχρι εκει που κανενας αλλος δεν πηγε. Φορτηγατζη στην εθνικη να φωναζει απο το παραθυρο οτι θα πουλησει τη νταλικα και θα παρει 5 τετοια.
Και το καλυτερο, μια ανηφορα γεματη λασπη που κανενας δεν τολμουσε να ανεβει, να την ανεβαινει με 4 ατομα και την οπισθεν σαν να μην συμβαινει τιποτα.
Εννοειται οτι στο δρομο παντα μας αναβαν τα φωτα -ολοι- και στην αρχη σταματουσα να δω, μηπως εχω λαστιχο, μηπως σερνω τιποτα απο κατω, αλλα μια μερα που αφησα ενα φιλο να τ'οδηγησει και εγω ακολουθουσα με το δικο του,καταλαβα γιατι.
Το ντεσεβω οταν περνουσε τα 100 ηταν σαν να μην ακουμπουσε στη γη....Σαν να πετουσε.
Και μονο φοβο μπορουσε να προκαλεσει αυτο σ'αυτους που δεν ηταν μεσα.
Φυσικα το κοντερ, που δειχνει μεγιστη ταχυτητα τα 120 ειναι σπασμενο απο τον πρωτο κιολας χρονο.
Πεφτοντας και στην τρελλη πρωτη νιοτη μας, δεν θυμαμαι ποσα βραδυα το παρκαρα μεθυσμενη κατω απο το σπιτι μου,πανω σε βουνα απο χωματα ή σε πεζοδρομια ή ακομα και κλεινοντας το δρομο.
Ηξερα οτι το πρωι θα χτυπησει το κουδουνι και θα μου πουνε "που το'βαλες παλι".
Μια μερα το ειχα παρκαρει στο κεντρο και οταν γυρισα δεν ηταν στη θεση του.
Καθησα, ξυνοντας το κεφαλι να θυμηθω που το αφησα και ενας περιπτερας μου φωναζε οτι το σηκωσαν καποιοι και το πηγαν απο την απεναντι πλευρα γιατι εμποδιζε.
Φυσικα και ειχε παντα μεσα τα συνεργα του καμπινγκ για καθε ενδεχομενο κατασκηνωσης στο πουθενα, που ηταν πολυ συχνο φαινομενο.
Το ντεσεβω αποστρατευτηκε, ουσιαστικα ενα βραδυ που γυριζα απο τη δουλεια.
Πισω απο τη Ροτοντα, σε κατι στενα, καποιος παραβιασε το στοπ και με χτυπησε ασχημα. Οταν καταφερα να βγω, ειδα οτι αυτος ηταν πολυ πισω και εγω πολλα μετρα μακρυα.
Οταν ηρθε η τροχαια μου ειπαν οτι αν ειχα αλλο αυτοκινητο το πιθανοτερο να ειχα σκοτωθει.
Γιατι το ντεσεβω ηταν πολυ ελαφρυ και με το χτυπημα απλα μετακινηθηκε πολλα μετρα και δεν χτυπησα.
Αλλα ειχε παθει μεγαλη ζημια οποτε και μπηκε στη διαδικασια "ολικης πλαστικης".
Εγω αγορασα αλλο αυτοκινητο-το οποιο τις πρωτες μερες νομιζα οτι ηταν χαλασμενο γιατι δεν εκανε θορυβο- και το ντεσεβω ξαναφτιαχτηκε απο την αρχη.
Μαλιστα εχω καταδικαστει μαζι με τον πατερα μου σε 3 χρονια με αναστολη γιατι του αλλαξα σασι.
(αθανατη ελληνικη δικαιοσυνη,αλλα αυτο ειναι αλλο θεμα)
Εχω απιστευτες μνημες με το ντεσεβω και τι να πρωτοπω.
Νοιωθω τυψεις πολλες φορες και το βγαζω, το ξεσκονιζω και το ριχνω μεσα σ'ενα δασος.
Να θυμηθει και αυτο που εχει παει,ποιους εχει κουβαλησει,
τι εχει ακουσει και τι εχει δει.
Και πιστεψτε με, στα εκατον πενηντα χιλιαδες χιλιομετρα που καναμε μαζι, ειδε και εκανε πολλα.
Καλημερες!
Υ.Γ.Και για να ειμαι δικαιη, τα περισσοτερα απο αυτα τα χιλιομετρα τα εκανε παρεα με το σκαραβαιο του φιλου μου του Κ.
Y.Γ...στη φωτο φαινεται καθαρα αυτο που ελεγα πριν χρονια εδω ...
Γεννηθηκα στην Αυστραλια απο γονεις μεταναστες το 1976 και πηρα την Αυστραλεζικη ιθαγενεια. (ευτυχως γιατι αν γεννιομουν στην Ελλαδα το 2010 απο Αυστραλους γονεις θα επαιρνα, να μην πω τι!)
M'επιασε μια στεναχωρια σαν να εχασα ενα δικο μου ανθρωπο και αναρωτιεμαι:γινεται η μουσικη να μπαινει τοσο βαθεια στα κυτταρα σου που να θρηνεις για εναν ανθρωπο που ποτε δεν γνωρισες αλλα τον ξερεις απο παντα;
...*γυρισα απο ενα νησι που πηγα για 5 μηνες και εμεινα 9 χρονια
...* εχασα 2 φιλους σε 2 διαφορετικα τροχαια
M'αρέσει:
Tεντωσε κι'αλλο το σκοινι και εγω θα περπατησω
Οι καλες μερες δεν κρατανε πολυ.
υπόλογος -η -ο [ipóloγos] : που είναι υποχρεωμένος να λογοδοτήσει για κάτι.
Παρακαλειται η κυβερνηση να επιστρεψει απο τις διακοπες, ΑΜΕΣΑ.
Ολο λεω να γραψω για το ντεσεβω και ολα σκεφτομαι οτι εχω παρα πολλα να πω και το αναβαλλω.
Φυσικα το κοντερ, που δειχνει μεγιστη ταχυτητα τα 120 ειναι σπασμενο απο τον πρωτο κιολας χρονο.
Εγω αγορασα αλλο αυτοκινητο-το οποιο τις πρωτες μερες νομιζα οτι ηταν χαλασμενο γιατι δεν εκανε θορυβο- και το ντεσεβω ξαναφτιαχτηκε απο την αρχη.
Εχω απιστευτες μνημες με το ντεσεβω και τι να πρωτοπω.
"Βρίσκομαι σε μια αίθουσα συναυλιών. Παίζουν Βιβάλντι και με το πρώτο θέμα βλέπω το κάθισμα πλάι μου αδειανό. Αρχίζω να σε φτιάχνω με την φαντασία μου και να σε βλέπω πλάι μου ν' ακούς μαζί μου μουσική. Όμως έρχεται πάλι το πρώτο θέμα και μου δείχνει το κάθισμά σου αδειανό. Σε ξαναφτιάχνω με αγωνία και για να μη μου φύγεις πιάνω το χέρι σου και στο κρατώ μες στο δικό μου, ίσαμε που έρχεται ξανά το πρώτο θέμα κι αφήνει άδειο το κάθισμά σου. Χαϊδεύω τ' άδειο κάθισμα που ' ναι ζεστό από το κορμί σου, αρχίζω πάλι πλάι μου να νιώθω την αναπνοή σου, αλλά το πρώτο θέμα οριστικά, τυραννικά κι απελπισμένα μου φανερώνει την αλήθεια. Εγώ είμαι μόνη, το κάθισμα άδειο κι εσύ δεν υπάρχεις." 
Πρωτα θα φτιαξουν στρατοπεδα για τους λαθρομεταναστες.
Με τον Iggy ειχα παντα ενα προβλημα. Τον λατρευα στους Stooges -οταν τους ακουγα ημουν μικρη και αντεχα τη φασαρια- μετα τον βαριομουν αφανταστα με τους υστεριασμους του και τον ξαναλατρεψα οταν ειδα το Arizona Dream. Απο εκει και μετα τον ακουγα μαλλον αδιαφορα και δεν περιμενα οτι θα αγαπησω και παλι εναν ολοκληρο δισκο του.
Θα 'θελα να ειμαι μικρη, να χαιρομαι που τελειωνουν τα σχολεια, να παιζω μπουγελο και το μονο που να με καιει ειναι ποσα μπανια θα κανω και ποσα παγωτα θα φαω.
...να μην παρουμε φαγητο απο εξω για ολο το Μαη και τον Ιουνη...
Υ.Γ...Αυτος ηταν για το efoudi που το εστειλα για αγγαρειες στις τραπεζες πρωι-πρωι.
Version 1: Κανω τρεις ευχες και τις στελνω στο Τζινι των γενεθλιων με μια μικρη λευκη πεταλουδα που μπηκε πριν στο σπιτι. Δεν ζηταω πολλα και γι'αυτο εχω την αισθηση οτι το Τζινι δεν θα μ'αφησει ετσι. Εχω τους φιλους μου, εχω καποιον που μ'αγαπαει πολυ, εχω τον αδελφο μου και τους γονεις μου, εχω την ανηψια μου και τα βαφτιστηρια μου, μ'αρεσει η δουλεια μου και ακομα σημερα δεν σταματαω να διψαω για μαθηση.
Version 2: Δεν μ'αρεσουν τα γενεθλια. Οχι γιατι ειναι -ισως- κλισε να μην σ'αρεσουν τα γενεθλια αλλα γιατι φοβαμαι. Φοβαμαι που μεγαλωνω. Φοβαμαι το θανατο. Το δικο μου αλλα και των δικων μου ανθρωπων που αναποφεκτα ερχεται. Ειναι βλακωδες να σκεφτεσαι ετσι θα μου πεις, το ξερω, αλλα ετσι νοιωθω.
Έρχεται καλοκαίρι.
Moλις εκλεισα τα ματια μου, ειδα εκεινο το ονειρο οτι με πονουσε πολυ η καρδια μου και με πηγε η Σ. στο νοσοκομειο.
Και ετσι οπως σε ειδα με το ανθισμενο κλαδι να στεκεσαι στην πορτα,
