"Αγέρα να 'σαι τιμωρός..."

Ποσο ζυγιζει ο αερας; 

Και συγκεκριμενα, ποσο ζυγιζει ο αερας που ξεφυσηξα

τις τελευταιες βδομαδες;

Περι ηθικης ο λογος.

Η Ηθικη Μου. Η Ηθικη Σου. Η ηθικη Του.
Τρια διαφορετικα πραγματα. 

Γι'αυτο κρατα εσυ τη δικη σου και ασε με εμενα με τη δικη μου.

*Δυο χρονια μετα.

Επιστροφη στο νησι. Ξεχασα τα ταξιδια με τα καραβια. Με κουρασαν οι εννια ωρες. 

Το λιμανι αφιλοξενο, οχι οπως εκεινο που με δεχτηκε την πρωτη φορα. Οικεια χαμογελα και τρελλη κουρσα στη Χωρα. Ριγη στην πρωτη εικονα της. Η Χωρα Μου. Γνωστες φατσες με καλοδεχονται. Στο Μπαγιοκο η Ματουλα τραγουδαει τις Μελισσες και ο Κωστας αφηνει την κιθαρα για δυο δευτερα και μου στελνει φιλια. Ποσο δικο μου το νοιωθω ολο αυτο. Δεν ξερω αν θα το χορτασω. Ψαχνω με το βλεμμα να παρω ξανα και ξανα οτι μου εχει δωσει τοσα χρονια. Και με πιανουν κλαμματα.

Εφτα μερες βλεπω κοσμο και χαιρομαι. Γιατι με θυμουνται με αγαπη. Αφησα και εγω εδω ενα λιθαρακι και δεν περναει απαρατηρητο. Ερχονται φιλοι και μετα κ'αλλοι φιλοι που το καναν και αυτοι δικο τους το νησι - μεσα απο μενα. Και γελαω με τα νεα προσωπα και ακομα περισσοτερο με τα παλια γιατι εγω ζησει τοσα μαζι τους και μ'αγαπανε ακομα...σαν να μην εφυγα ποτε. Και εσυ μου λειπεις τα βραδυα αλλα ξερω πως σε λιγο θα σε ξαναβρω και θα ειναι για παντα. 

Οι μερες τελειωνουν και το καραβι με παει σ'αλλο λιμανι. Οικειο και αυτο. Χανομαι στις θαλασσες του και μυριζω αλατι και ηλιο. Ποσο μου εχει λειψει αυτο το κοστουμι απο αλατι και ηλιο. Το φοραω και ετσι ξερω πως θα βγαλω το χειμωνα. 

6/8/11

Τοτε που ολα ηταν απλα.

Τελευταια μερα σχολειου, θα παιξουμε μπουγελο, εσυ ποσα παγωτα εφαγες, 

μετρας τα μπανια σου-μην κλεβεις,ενα καθε μερα,οχι καθε βουτια στη θαλασσα

δεν θελω μπρατσακια σου λεω-μονο βατραχοπεδιλα, 

εμενα μου πηρε η μαμα μου νεροπιστολο αλλα το μεσημερι πρεπει να πηγαινω για υπνο, 

δεν κοιμαμαι ομως γιατι κρυφα βλεπω Θησαυρο της Βαγιας και Το Καπλανι της Βιτρινας.

Λαϊκό Ασμα;;;

"Ετοιμάζω ταξίδι μοναχά για πάρτη σου
στα μεγάλα νησιά του μυαλού και του χάρτη σου."

H Ανοιξη δεν ηρθε ποτε...

Γινομαστε ολο και πιο ξενοι. Οχι Εμεις. Γενικοτερα το λεω. Οι ανθρωποι μεταξυ μας. Χανεται η ευγενια, η καλοσυνη, η σπαταλη των συναισθηματων μας. Σκοτωνουμε ο ενας τον αλλον για μια καμερα, για ενα κινητο, για ενα γαμημενο πορτοφολι. Και φυσικα μας φταινε μονο οι Αλλοι. Οι ξενοι. Κανεις δεν κοιταει το μεσα του και ποσο Ξενος εχει γινει στον ιδιο του τον τοπο. Ο τοπος που μας διωχνει Ολους. Ο τοπος που καταρεει. Και εμεις απαθεστατοι κοιταμε και δεν κανουμε τιποτα. 

Σημερα, πανω σε μια κουβεντα για το Θανατο ανεφερα τη Ν. που πεθανε προσφατα απο καρκινο στα 33 της χρονια. Και δεν το ηξερε γιατι η μητερα της επελεξε να μην της το πει. Ποσο Ανοητο μου φαινεται. Ο καθενας μας εχει το δικαιωμα να μαθει οτι πεθαινει. Μπορει να εχει ανειλημμενες υποχρεωσεις. Μπορει να θελει να πει σε καποιους σ'αγαπω. Μπορει να θελει να βγαλει το θυμο του...να ξεσπασει....

Καπως ετσι και εμεις πεθαινουμε σαν Χωρα και κανεις δεν μας λεει τιποτα. Θα πεθανουμε με ανειλλημενες υποχρεωσεις, γαμωτο σας...

;)

"Last Easter i gave you my heart."

Το σκοταδι του ενος και το φως των δυο.

Kαπως ετσι τα "δυο" γινονται "ενα" και σφραγιζονται με μια καρδια.

H Κυρια Αγγελικη.

Την ειδα με την ακρη του ματιου μου. Φορουσε μονο το νυχτικο της και περπατουσε ξυπολυτη με τις παντοφλες στο χερι. Χωρις να το θελω προσεξα τη εξωτερικη θερμοκρασια στο καντραν της μηχανης. 5 βαθμους ελεγε και αυτοματα πατησα φρενο και εκανα αναστροφη.
Την πλησιασα, 80 κατι μου φανηκε, της επιασα την κουβεντα. "Δεν κρυωνω, μου ειπε".
Της εριξα κατι στην πλατη, τη ρωτησα που μενει, αν εχει παιδια, αν εφαγε το μεσημερι.
Ασυναρτητες απαντησεις και ενα βλεμμα στο κενο.
Οι μπατσοι καναν να ερθουν πανω απο μιση ωρα -σιγα που θα τρεξουν για μια γιαγια με Αλτσχαιμερ που βρηκαν καποιοι ανοητοι στη μεση του δρομου. 
Μιση ωρα που ομως το Αλτσχαιμερ κατεβαλε και μενα και με πηρε απο κατω σαν να ειχα πατημενα τα 80.
Και ολο το απογευμα δακρυζω. Για τη μοναξια της, για την αρρωστεια της, για τις δικες μου γιαγιαδες, για τους φοβους μου.

Just Music.

Στα ονειρα μου καποιος τραγουδαει: Pintame angelitos negros και ξυπναω ψελλιζοντας σκορπιες λεξεις στα ισπανικα που ισως να μην τις εχω ακουσει ποτε.

Το μυαλο μου ειναι στη φυγη. Να μυρισω χωμα. Να βρεξω τα ποδια μου στη θαλασσα. 

Να μαζεψω καρδιες. 

Ζηλευω την ομπρελα της Δεσποινιδας Ποπινς και αμα ηξερα που την κρυβει, στο λεω, θα την εκλεβα. Γιατι ο χειμωνας περναει και φευγει και εγω σχεδιαζω ταξιδια.

Και για να σου πω την αληθεια, εχω φυγει κιολας.

P.S.

Kαρδιες.

Μαζευαμε καρδιες.
Συννεφα που μοιαζουν με καρδιες. Πετρες που ειχαν σχημα καρδιας.
Φωτογραφιες απο φυλλα, κλωναρια, σκιες οτι μπορεις να φανταστεις που οταν το κοιτουσες απο μια συγκεκριμενη πλευρα εμοιαζε με καρδια. Μαζευαμε καρδιες και ολο λεγαμε να ανταλλαξουμε τις φωτογραφιες που μαζεψαμε. Moνο που δεν προλαβαμε. Η καρδια μου εγινε πετρα σαν αυτες που μαζευα. Και εσυ εγινες ενα τεραστιο συννεφο σε σχημα καρδιας και πηγες στον ουρανο.
Θα σε θυμομαστε και θα σ'αγαπαμε παντα,Ντοριτακι.

♥

Με κοιτας, αλλα δεν με βλεπεις.

Τι εμαθα φετος το καλοκαιρι.

1. Οτι οσα ταξιδια και να κανεις το χειμωνα, αν δεν λειωσεις το σωμα σου στην αμμο δεν ξεκουραζεσαι.
2. Οτι η Χιος εχει χωρια με τα πιο περιεργα ονοματα. ( Αφροδίσια! Παρπαριά! Αγιο Γάλα! Σκλαβιά!)
3. Οτι το πλοιο Θεοφιλος της ΝEL LINES ειναι το πιο βρωμικο και αθλιο καραβι που εχω ταξιδεψει.
4. Οτι ο,τι κοροιδευεις το λουζεσαι και μετα σ'αρεσει κιολας. (βλεπε beach bar Wet Dreams.)
5. Oτι ενα 4χρονο μαθαινει να κανει βουτιες μεσα σε μια μερα.
6. Οτι τελικα μπορω να ειμαι σε μια παραλια ολοκληρη τη μερα και να μην μου λειψει η μουσικη.
7. Οτι συγκρινω ολα τα νησια με το "νησι μου".
8. Οτι οσο και να το κοροιδευουμε, "σαν τη Χαλκιδικη δεν εχει."
9. Οτι του χρονου θα παμε στην Κασο.
10. Οτι ειναι ωραια οταν "δεν μπορεις" και βρισκεις καθε τροπο να μπορεσεις.

10 +1 δισκοι και πως εφτασαν στα χερια μου.

Αka: μια μουσικη εντεκαδα χωρις συγκεκριμενη σειρα.

1. Μωρα στη Φωτια. Ισως απο τα πρωτα βινυλια που αγορασα,το '89-'90. Τ'ακουσα σ'ενα υπογειο παρτυ, Ερωτευτηκα το dj, κολλησα διπλα του σαν βδελα και την επομενη εψαχνα σαν τρελλη το δισκο. Πρεπει να τον ακουγα για χρονια γιατι ειναι ο πιο κατεστραμενος -απο την ακροαση- δισκος μου. (Ο dj τωρα ειναι με τρελλη φαλακρα, παντρεμενος με μια γκομενα που χτυπιεται για τον Παοκ και υποθετω δεν θυμαται καν αυτο το δισκο.)
2. Λενα Πλατωνος- Σαμποταζ. Ακουσα το Κοπερτι στο ραδιοφωνο και πεθανα. Το θυμαμαι σαν τωρα. Εγραφα τους στιχους για να το ψαξω και κανεις -μα κανεις- δεν το ηξερε. Οταν αργοτερα το εμαθα, κατεβηκα για πρωτη φορα στα υπογεια της "Λυρα" για να το βρω. Τοτε δεν ηξερα οτι μετα απο καποια χρονια θα πιασω δουλεια εκει. Το Σαμποταζ το εχω σε δυο βινυλια. Το ενα ολοκαινουργιο και το αλλο μονιμα πανω στο πικαπ μου.
3. Κορε Υδρο - Φτηνη ποπ για την ελιτ. Εχω ακουσει τοσες φορες το cd που νομιζω οτι ολους αυτους στο εξωφυλλο τους ξερω απο καπου. Αρχικα το αγορασα γιατι μου το ειπε καποιος φιλος που τον εμπιστευομουν. Μετα το εβαλα να παιξει και με πιασαν τα γελια. Η φωνη δεν μου αρεσε καθολου και οι στιχοι μου φανηκαν γελοιοι. Δεν ξερω πως εγινε και τους αγαπησα. Κολλησα τρελλα και τωρα τους λατρευω. Μαλιστα μια μερα ακουγοντας τους στη διαπασων στο αυτοκινητο, τρακαρα.
4. Κριστη Στασινοπουλου - Υφαντοκοσμος. Την Κριστη την ηξερα επειδη ειχε τραγουδησει τραγουδια του Καλαντζοπουλου και συγκεκριμενα με τη μουσικη απο το Καμπινγκ. Καποια στιγμη σ'ενα εθνικ διημερο στον - παλιο καλο- Μυλο την ειδα live. Και εμεινα. Ηταν κατι που δεν ειχα δει ποτε μεχρι τοτε. Μολις ειχε βγαλει τον Υφαντοκοσμο και λες και μας εβαλε ολους σ'ενα τεραστιο μαγικο χαλι για να μας δειξει τον κοσμο. Το cd το αγορασα απο εκεινο το live και νομιζω οτι ειναι απο αυτες τις συναυλιες που δεν θα ξεχασω ποτε.
5. Τρυπες - Κεφαλι γεματο χρυσαφι. Καποια στιγμη παιξαν και στο σχολειο μας -στο θρυλικο Πολυκλαδικο- και γυρισαμε σπιτι σαν να μας ειχε πατησει τρενο. Θυμαμαι τη μανα μου ν'αναρωτιεται "μα ειναι συναυλια αυτη για σχολειο;" Απορω ακομα πως  δεν ειχε σπασει τα βινυλια τους. Τους ειχε τρελλο αχτι. Αργοτερα οταν βγηκε αυτος ο δισκος -για μενα ο καλυτερος τους ever- δουλευα στη Μυροβολο. Πηγα το βραδυ να παιξω μουσικη κρατωντας μονο ενα cd. Αυτο. Καθησαμε ολοι στο μπαρ και ακουσαμε το δισκο καμια δεκαρια φορες. Κανεις δεν παραπονεθηκε.
6. The Cure - Boys Don't Cry. Πρωτα εμαθα τους στιχους ολου του δισκου απ'εξω και μετα τον αγορασα. Τον εκανα παραγγελια και περιμενα κανενα μηνα να ερθει. ( Στις αρχες του '90,στην Πολιχνη που μεγαλωσα, υπηρξε ο ναος του New Wave. Το Καναλι. Μουσικη επαιζε ο θρυλικος Πετρος και εμεις τα μικρα και αφραγκα καθομασταν ολη τη νυχτα στο πεζοδρομιο με μια μπυρα για ν'ακουμε μουσικη. Οτι εμαθα απο μουσικη, στον Πετρο το χρωσταω, Depeche mode, joy division, stranglers,cure και ολα αυτα που ακουω και σημερα.)
7. Παυλος Παυλιδης - Αφου λοιπον ξεχαστηκα. Καλοκαιρι, στο νησι. Εφερε το cd ενας πελατης μαζι του και ποτε δεν το πηρε πισω. Εκεινη τη σεζον δεν νομιζω οτι υπηρξε -εστω- μια μερα που να μην επαιξε ο δισκος. Για πρωι μας εκανε, για μεσημερι μας εκανε, για βραδυ μας εκανε. Στο τελος το ζητουσαν και οι πελατες.
8. Εδω Λιλιπουπολη! Τη Λιλιπουπολη την εμαθα απο την Ο. και την Τ. Παιζαμε χαρτια στο σπιτι της Ο. και τραγουδουσαν ολα τα τραγουδια και μου ελεγαν για την Πλατωνος, για το Χατζιδακι. Καναμε ραδιοφωνικους μαραθωνιους και ακουγαμε ολη τη νυχτα "Ανατολικο". Απο τοτε εχω μυησει ολα τα παιδια- και οχι μονο-  που ξερω στη Λιλιπουπολη. Η ανηψια μου ακομα δεν ηξερε να μιλαει και τραγουδουσε το χοντρο μπιζελι. Και εγω στις μαυρες μου, Λιλιπουπολη τραγουδαω.
9. Μανος Χατζιδακις - Ματωμενος Γαμος. Νομιζω οτι ολοι οι αμυητοι αγαπουν τον Χατζιδακι απο το Χαμογελο της Τζοκοντα, Εγω παλι αγαπησα το Χατζιδακι μεσα απο αυτο το εργο. Λατρεψα το Γκατσο, λατρεψα το Λορκα και φυσικα δεθηκα με το Χατζιδακι για ολη μου τη ζωη. Βασικα ειχα δει μια ερασιτεχνικη παρασταση και μετα πετυχα το δισκο εχοντας στο νου μου αυτο που ειδα. Αλλα αυτο που ακουσα ηταν ενα απο τα πιο δυνατα πραγματα που εχω ακουσει στη ζωη μου. Και τωρα ακομα με το "Νανουρισμα" δεν μπορω να μην βαλω τα κλαμματα.
10. Θανασης Παπακωνσταντινου - Αγια Νοσταλγια. Ακουω, παλι στον "Ανατολικο","Το ονειρο" απο την Αγια Νοσταλγια και τρωω σκαλωμα μεγαλο.  Δεν εχω ξανακουσει πουθενα για τον Θαναση και οπου και να ρωταω δεν ξερουν. Ξανακατεβαινω στα υπογεια της "Λυρα", βρισκω το δισκο και απο τοτε κατοικω στην Κοιλαδα των Τεμπων. Ο Θανασης για μενα ειναι το προτυπο του καλλιτεχνη. Δεν εχει καβαλησει το καλαμι, δεν εχει ξεφτυσει στη διαρκεια των χρονων και ειναι παντα ταπεινος και αληθινος.
11. Lhasa - La Llorona. To '97 πλεον δουλευω στη "Λυρα",στο δισκαδικο της Θεσσαλονικης. Θυμαμαι το πρωτο μεσημερι που καθησα μονη μου στο μαγαζι, εβαλα ν'ακουσω μουσικη που δεν ηξερα. Και αυτο ηταν το πρωτο cd που μου κινησε την περιεργεια. Πρεπει να πουλησα εκατονταδες αντιτυπα γιατι ειχα ξετρελαθει με τη μουσικη, με τη φωνη, με ολα.Με το συγκεκριμενο δισκο ανοιξα τα ματια μου και ειδα οτι υπαρχει "κι'αλλη" μουσικη. Και αρχισα να ψαχνομαι.

Υ.Γ...αλλη μια εντεκαδα (σαν αυτην και αυτην) αφιερωμενη στον Εντεκα.

Βack then...

Those where the days my love.

Ρίγος.

Το καλοκαιρι εχει κρυο.

Οχι σαν αυτο του χειμωνα. Το αλλο.

(σαν το ριγος που σε πιανει οταν η θαλασσα φυσαει αναποδα και εσυ μολις εχεις βγει απο το νερο)

Αυτο που ζεσταινεσαι και δεν θελεις αγκαλιες.

Αυτο που τα φιλια σε ιδρωνουν και τ'αποφευγεις.

Το καλοκαιρι με ζοριζε παντα. Μας ζοριζε παντα.

(ενταξει...ισως και οχι παντα.)

R.I.P.

Τοσοι στο χωμα και κανεις στη φυλακη...

"Φοβάμαι πως χάνω το μέτρημα."

Το blog αυτο ειχε γενεθλια πριν δυο μηνες. Εκλεισε 5(!) χρονια και 450 αναρτησεις. 

(Πλακα-πλακα η  ψυχαναλυση μου βγηκε τζαμπα.)

Το Σαββατο ειναι τα δικα μου τα γενεθλια. 

Κλεινω τα 34 και ακομα φοβαμαι.

Βρισκω φωτεινα χαμογελα για τη μερα μου,

φωτεινες γωνιες για τα βραδυα μου 

και ετσι περναω τις δυσκολες μερες. 

Αποθηκευοντας φως.

Kαι μουσικες μεσα μου.

...!!!???...

Βρε άντε και στο διάολο!

Bitter pill.

Θα μου ηταν πιο ευκολο να περπατησω στα καρβουνα
παρα να νοιωθω αυτα που νοιωθω.

Μούμπλε,μούμπλε που έλεγε και ο Μίκυ!

Θυμασαι τοτε που χτυπιομασταν με τις ταυτοτητες; Ενα ολοκληρο κρατος ασχολιοταν με το αν θα γραφει η νεα ταυτοτητα το θρησκευμα. (προοοοοοοσχωμεν!)
Συλλαλητηρια, υπογραφες, απαιτηση δημοψηφισματος, "θελουν να μας αφανησουν ως εθνος", "η ορθοδοξια κινδυνευει" και τετοια. Μαζεψε ο "συχωρεμενος" (η μουμια ντε!) ενα εκατομμυριο υπογραφες και μετα τουμπεκι. Μωκο. Σιλανς. Αυτο ηταν.

Τις τελευταιες μερες οπου παω ακουω μια λεξη...δημοψηφισμα. Για τους μεταναστες φυσικα. (Γιατι ειμαστε καργα Δημοκρατικη χωρα και γουσταρουμε τετοια,ντε! Ασχετα αν το τελευταιο δημοψηφισμα εγινε το '74 και αυτο για να διωξουμε το βασιλια, που παρεπιπτωντος αυτοι που το ζητανε σημερα πινουν νερο στ'ονομα Του!)
Ας ψηφισουμε, λοιπον, δεν εχω προβλημα. Αλλα θα ηθελα να γινονται συχνοτερα τετοια δημοψηφισματα.
Για παραδειγμα: Λαε της Ελλαδος συμφωνεις με το κλεισιμο "επικινδυνων" φακελων πριν να βρεθουν οι ενοχοι; (βλεπε siemens, Βατοπεδι κ.ο.κ)
ΛτΕ συμφωνεις να φορολογηθει η περιουσια της Εκκλησιας;
ΛτΕ συμφωνεις με τους μισθους, τα μπονους και τις συνταξεις που παιρνουν ολοι αυτοι εκει πανω;
ΛτΕ συμφωνεις να μην πηγαινει κανενας πολιτικος φυλακη για οποιο αδικημα και αν κανει;

Τετοια πραγματα...και να δω τοτε αυτα τα "Δημοκρατικα" τσουτσεκια αν θα ζητησουν ξανα δημοψηφισμα.
Y.Γ...στη φωτο φαινεται καθαρα αυτο που ελεγα πριν χρονια εδω ...
ο Ελληναρας μπορει να μην ξερει πως γραφεται το "δημοψιφισμα", αλλα το "γαμω" σιγουρα ξερει!

(Ειμαστε ολοι μετανάστες.)

*Ναι ρε, τι θες; Δεν καταλαβαινεις; Εμεις εχουμε το δικαιωμα να χτιζουμε ελληνικες εκκλησιες σε οποια χωρα γουσταρουμε.
(αλλα μην νομιζεις οτι θα ανεχτουμε κανενα τζαμι στην Αθηνα. Ετσι το λεω, μηπως σου περασε απο το μυαλο. )
*Μπορουμε να κλεινουμε οποια κεντρικη λεωφορο της Νεας Υορκης θελουμε και να κανουμε παρελαση μια φορα το χρονο.
(και στο λεω,αν δεν μας αφησουν εμεις παλι θα την κανουμε γιατι ειμαστε Ελληνες ρεεεεε!)

*Εχουμε την απαιτηση να φυγουν οι τουρκοι απο την ελληνικη συνοικια στο Παρισι.
(γιατι εμεις ανακαλυψαμε το γυρο και τα σουβλακια και αν δεν με πιστευεις ρωτα οποιον θες.)

*Ειμαστε περηφανοι για την ομογενεια στην Αυστραλια, στην Αμερικη, στη Γερμανια και σ΄ολα τα μηκη και τα πλατη της Γης. Και φυσικα υποστηριζουμε Ομογενεις στην εξουσια...των αλλων χωρων φυσικα.
(Τωρα μην μου πεις καμια μαλακια για κανενα Πακιστανικο κομμα στην Ελλαδα...θα μαλλωσουμε,στο λεω!)
*Αλβανε,αλβανε δεν θα γινεις Ελληνας ποτε!
(εκτος αν φυσικα εισαι τιποτα μελλοντικος ολυμπιονικης οποτε τοτε το ξανασυζηταμε το θεμα.)
*Οι μεταναστες κλεβουν, βιαζουν, σκοτωνουν...φοβομαστε να βγουμε απο τα σπιτια μας.
Και εμεις ειμασταν καποτε μεταναστες αλλα ειμασταν "κυριοι" σου λεω.

Γεννηθηκα στην Αυστραλια απο γονεις μεταναστες το 1976 και πηρα την Αυστραλεζικη ιθαγενεια. (ευτυχως γιατι αν γεννιομουν στην Ελλαδα το 2010 απο Αυστραλους γονεις θα επαιρνα, να μην πω τι!)
Ντροπη και παλι σ'αυτη τη χωρα.

Lhasa de Sela 1972 - 2010.

M'επιασε μια στεναχωρια σαν να εχασα ενα δικο μου ανθρωπο και αναρωτιεμαι:γινεται η μουσικη να μπαινει τοσο βαθεια στα κυτταρα σου που να θρηνεις για εναν ανθρωπο που ποτε δεν γνωρισες αλλα τον ξερεις απο παντα;

Τη δεκαετία που μας πέρασε...

...*γυρισα απο ενα νησι που πηγα για 5 μηνες και εμεινα 9 χρονια
...*αγορασα (και πουλησα) 2 αυτοκινητα
...*εκανα 2 μαγαζια και πουλησα το ενα
...*μετακομισα
...*αλλαξα 3 κινητα και μου κλεψαν 1
...*αρκετες φορες βρεθηκα με πολλα λεφτα και αλλες τοσες εμεινα ταπι
...*ερωτευτηκα γυρω στις 10 φορες

...* εχασα 2 φιλους σε 2 διαφορετικα τροχαια
...*απεκτησα 2 ανηψια και 2 βαφτησιμια τα οποια και υπεραγαπω
...*πηγα στη Γερμανια, στην Αγγλια, στη Γαλλια, στη Δανια, στην Ιταλια, στη Σερβια και στην Αιγυπτο
...*εκανα χιλιαδες χιλιομετρα εντος Ελλαδος με αυτοκινητα και πλοια
...*εκανα 1 εκτρωση
...*εχυσα χιλιαδες δακρυα

...*βρηκα εσενα.

Λέω...

M'αρέσει:
Που ακους τα βλεφαρα μου οταν δεν κοιμαμαι.
Ο κηπος που εχω φτιαξει μες το χειμωνα.
Οι καλικαντζαροι που βρηκαν τη θεση τους και σ'αυτο το σπιτι.
Που η μουσικη με χαλαρωνει και με κανει αλλο ανθρωπο....παντα.

Δεν μ'αρεσει:
Που δεν εχουμε καπου να παμε.
Που εχω κουραστει πολυ.
Που δεν εχω πια διαθεση για τα Χριστουγεννα.
Που παθαινω κρισεις πανικου ολο και πιο συχνα.

Remember...

...remember the 6th of December.

Σαν παιχνίδι.

Καθε κουφετο και μια δαγκωματια.

Καθε χρωμα και μια ιστορια.
Καθε ιστορια και μια μουσικη.

Αν σε ρωτησω που και ποτε, θυμασαι;

Heart.

Totally broken...
Though, not intentional.

Tεντωσε κι'αλλο το σκοινι και εγω θα περπατησω
με κλειστα τα ματια.
Το πολυ πολυ να πεσω στα μαλακα συννεφα
που φλεγονται απο τον ηλιο.

My heart...

in plastic.

Κοίτα καλά...

...και βρες τις διαφορές.

"Μη μου αγχώνεσαι..."

Πως η μουσικη γεμιζει καθε κενο στη ζωη μου.

Paint it black.

Οι καλες μερες δεν κρατανε πολυ.

Μετα κατρακυλαμε σ'ενα βαθυ πηγαδι διχως φως, διχως αερα και διχως αγκαλιες.

Σαν την Αλικη στη Χωρα των θαυματων.
Μονο που εμεις -σε αντιθεση μ'εκεινη-

διψαμε για θαυματα.

Έτσι νοιώθω εδώ και καιρό.

υπόλογος -η -ο [ipóloγos] : που είναι υποχρεωμένος να λογοδοτήσει για κάτι.

Λεπτή Ισορροπία.

Δύο.
Σταγόνες.
Σε λίγο θα γίνουν ένα.
Και μετά θα κυλήσουν μαζί.
Στο άπειρο.

Ανακοίνωση.

Παρακαλειται η κυβερνηση να επιστρεψει απο τις διακοπες, ΑΜΕΣΑ.

Καιγομαστε εδω και τρεις μερες και μαλλον δεν τους ειδοποιησε κανεις!

Μερικές φορές....

οι καφέδες μου προδίδουν το μέσα μου.

There are no vacations.

Oχι,μωρό μου...η νονά δεν θα έρθει φέτος.

Τιμή Ευκαιρία σας λέω.

Επειδη οποια πετρα και αν σηκωσεις βρισκεται η Marfin απο κατω γι'αυτο και εγω ζητω απο τον κο. Βγενοπουλο να αγορασει και μενα.

Ειμαι καλο παιδι, δουλευω πολυ, "βλεπω" αλλα δεν 'μιλαω" και αν χρειαστει θα κοψω και τα παγωτα. Δεκτη και μεταπωληση.

Το 2CV....η μεγάλη μου αγάπη.

Ολο λεω να γραψω για το ντεσεβω και ολα σκεφτομαι οτι εχω παρα πολλα να πω και το αναβαλλω.
Το ντεσεβω ηταν το πρωτο μου αυτοκινητο. Οχι τυχαια. Ηταν μεγαλη μου λαχταρα απο παιδι.Το λατρευα-και τωρα ακομα. Αν και δεν μπορει να καλυψει τις αναγκες μου παραμενει η μεγαλη μου αγαπη. Εστω και κλεισμενο πλεον σε μια αποθηκη.

Θυμαμαι στη Βασιλιτσα να προσπερναμε τζιπ με απιστευτη ευκολια την ωρα που μας καναν νοημα οτι ο δρομος δεν παει παραπερα.
Στη βραχωδη πλευρα της Σκυρου εναν μπαρμπα να φωναζει οτι δεν θα ερθει να μας μαζεψει με το τρακτερ του αν κολλησουμε και εμεις να φτανουμε μεχρι εκει που κανενας αλλος δεν πηγε. Φορτηγατζη στην εθνικη να φωναζει απο το παραθυρο οτι θα πουλησει τη νταλικα και θα παρει 5 τετοια.
Και το καλυτερο, μια ανηφορα γεματη λασπη που κανενας δεν τολμουσε να ανεβει, να την ανεβαινει με 4 ατομα και την οπισθεν σαν να μην συμβαινει τιποτα.
Εννοειται οτι στο δρομο παντα μας αναβαν τα φωτα -ολοι- και στην αρχη σταματουσα να δω, μηπως εχω λαστιχο, μηπως σερνω τιποτα απο κατω, αλλα μια μερα που αφησα ενα φιλο να τ'οδηγησει και εγω ακολουθουσα με το δικο του,καταλαβα γιατι.
Το ντεσεβω οταν περνουσε τα 100 ηταν σαν να μην ακουμπουσε στη γη....Σαν να πετουσε.
Και μονο φοβο μπορουσε να προκαλεσει αυτο σ'αυτους που δεν ηταν μεσα.
Φυσικα το κοντερ, που δειχνει μεγιστη ταχυτητα τα 120 ειναι σπασμενο απο τον πρωτο κιολας χρονο.
Πεφτοντας και στην τρελλη πρωτη νιοτη μας, δεν θυμαμαι ποσα βραδυα το παρκαρα μεθυσμενη κατω απο το σπιτι μου,πανω σε βουνα απο χωματα ή σε πεζοδρομια ή ακομα και κλεινοντας το δρομο.
Ηξερα οτι το πρωι θα χτυπησει το κουδουνι και θα μου πουνε "που το'βαλες παλι".
Μια μερα το ειχα παρκαρει στο κεντρο και οταν γυρισα δεν ηταν στη θεση του.
Καθησα, ξυνοντας το κεφαλι να θυμηθω που το αφησα και ενας περιπτερας μου φωναζε οτι το σηκωσαν καποιοι και το πηγαν απο την απεναντι πλευρα γιατι εμποδιζε.
Φυσικα και ειχε παντα μεσα τα συνεργα του καμπινγκ για καθε ενδεχομενο κατασκηνωσης στο πουθενα, που ηταν πολυ συχνο φαινομενο.

Το ντεσεβω αποστρατευτηκε, ουσιαστικα ενα βραδυ που γυριζα απο τη δουλεια.
Πισω απο τη Ροτοντα, σε κατι στενα, καποιος παραβιασε το στοπ και με χτυπησε ασχημα. Οταν καταφερα να βγω, ειδα οτι αυτος ηταν πολυ πισω και εγω πολλα μετρα μακρυα.
Οταν ηρθε η τροχαια μου ειπαν οτι αν ειχα αλλο αυτοκινητο το πιθανοτερο να ειχα σκοτωθει.
Γιατι το ντεσεβω ηταν πολυ ελαφρυ και με το χτυπημα απλα μετακινηθηκε πολλα μετρα και δεν χτυπησα.
Αλλα ειχε παθει μεγαλη ζημια οποτε και μπηκε στη διαδικασια "ολικης πλαστικης".
Εγω αγορασα αλλο αυτοκινητο-το οποιο τις πρωτες μερες νομιζα οτι ηταν χαλασμενο γιατι δεν εκανε θορυβο- και το ντεσεβω ξαναφτιαχτηκε απο την αρχη.
Μαλιστα εχω καταδικαστει μαζι με τον πατερα μου σε 3 χρονια με αναστολη γιατι του αλλαξα σασι.
(αθανατη ελληνικη δικαιοσυνη,αλλα αυτο ειναι αλλο θεμα)
Εχω απιστευτες μνημες με το ντεσεβω και τι να πρωτοπω.
Νοιωθω τυψεις πολλες φορες και το βγαζω, το ξεσκονιζω και το ριχνω μεσα σ'ενα δασος.
Να θυμηθει και αυτο που εχει παει,ποιους εχει κουβαλησει,
τι εχει ακουσει και τι εχει δει.
Και πιστεψτε με, στα εκατον πενηντα χιλιαδες χιλιομετρα που καναμε μαζι, ειδε και εκανε πολλα.

Καλημερες!

Υ.Γ.Και για να ειμαι δικαιη, τα περισσοτερα απο αυτα τα χιλιομετρα τα εκανε παρεα με το σκαραβαιο του φιλου μου του Κ.

..."κι εσύ δεν υπάρχεις" δεκαπέντε χρόνια τώρα.

"Βρίσκομαι σε μια αίθουσα συναυλιών. Παίζουν Βιβάλντι και με το πρώτο θέμα βλέπω το κάθισμα πλάι μου αδειανό. Αρχίζω να σε φτιάχνω με την φαντασία μου και να σε βλέπω πλάι μου ν' ακούς μαζί μου μουσική. Όμως έρχεται πάλι το πρώτο θέμα και μου δείχνει το κάθισμά σου αδειανό. Σε ξαναφτιάχνω με αγωνία και για να μη μου φύγεις πιάνω το χέρι σου και στο κρατώ μες στο δικό μου, ίσαμε που έρχεται ξανά το πρώτο θέμα κι αφήνει άδειο το κάθισμά σου. Χαϊδεύω τ' άδειο κάθισμα που ' ναι ζεστό από το κορμί σου, αρχίζω πάλι πλάι μου να νιώθω την αναπνοή σου, αλλά το πρώτο θέμα οριστικά, τυραννικά κι απελπισμένα μου φανερώνει την αλήθεια. Εγώ είμαι μόνη, το κάθισμα άδειο κι εσύ δεν υπάρχεις."
Μάνος Χατζιδάκις.

Υ.Γ...Ηθελα να κανω μια συλλογη με τα τραγουδια του Μανου που αγαπαω περισσοτερο.
Τελικα εμεινα με τ'ακουστικα κανενα διωρο και ακουσα ξανα και ξανα αχορταγα τις μουσικες του. Δεν ειμαι σιγουρη ποια περιοδο του αγαπαω πιο πολυ. Ποιο δισκο του δεν θα σταματησω ποτε ν'ακουω ουτε ποιος μου ραγιζει την καρδια. Αυτο που ξερω στα σιγουρα ειναι οτι χωρις το Μανο Χατζιδακι δεν θα ημουν ο ιδιος ανθρωπος.

Τα'μαθες;

Πρωτα θα φτιαξουν στρατοπεδα για τους λαθρομεταναστες.

Μετα για τους ομοφυλοφιλους και τους γερους και υστερα για τους αρρωστους.

Και τοτε -φυσικα- θα ξεπερασουμε τα προβληματα μας και
θα χαιρομαστε τη δημοκρατια μας.
Τι; Δεν με πιστευεις;

Aκου ...

Με τον Iggy ειχα παντα ενα προβλημα. Τον λατρευα στους Stooges -οταν τους ακουγα ημουν μικρη και αντεχα τη φασαρια- μετα τον βαριομουν αφανταστα με τους υστεριασμους του και τον ξαναλατρεψα οταν ειδα το Arizona Dream. Απο εκει και μετα τον ακουγα μαλλον αδιαφορα και δεν περιμενα οτι θα αγαπησω και παλι εναν ολοκληρο δισκο του.
Το Préliminaires δεν ειναι Ιggy Pop. Eιναι Waits, Bowie, Tindersticks, Παρισινο καμπαρε, βολτα με ποταμοπλοιο στο Μισσισιπη, απογευμα σε ενα μπαλκονι στη Νεα Ορλεανη, βραδυ στο cotton club στο Χαρλεμ του μεσοπολεμου. Eιναι ολα αυτα μαζι και αν βαλεις και τη βροχη που ριχνει εξω τοτε θα καταλαβεις γιατι σου μιλαω.

Υ.Γ...Τσιμπα το δισκο -με τροπο- απο εδω και μπες και εσυ στο μυαλο του Ιggy.

Άπνοια.

Χαιδευω το στομαχι μου εδω και δυο μερες. Του μιλαω, κανω μικρες εκπνοες και το χαιδευω μπας και το καλοπιασω και σταματησει να με ποναει. Νομιζω οτι μ'εχει πιασει κριση πανικου και ολα μου τα οργανα αρχιζουν να με εγκαταλειπουν.
Ονειρευομαι μια βουτια στη θαλασσα που δεν καταφερα ακομα να παω. Ονειρευομαι μια βοηθεια εξ ουρανου - γιατι μονο ετσι ερχονται αυτες οι βοηθειες - που θα βαλει και μενα και τους φιλους μου σε μια ταξη. Δεν μπορω να βγαλω απο το μυαλο μου την Ε. να καταρρεει ενα πρωι και εγω να μην μπορω να κανω τιποτα γι'αυτο αν και την καταλαβαινω οσο κανενας.Θα 'θελα να ειμαι μικρη, να χαιρομαι που τελειωνουν τα σχολεια, να παιζω μπουγελο και το μονο που να με καιει ειναι ποσα μπανια θα κανω και ποσα παγωτα θα φαω.

Υποσχομαι...

...να μην παρουμε φαγητο απο εξω για ολο το Μαη και τον Ιουνη...
...να μην αγορασω μικυ μαους για ολο το καλοκαιρι-ουτε καν ενα συλλεκτικο...
...να μην παρουμε ουτε μια εφημεριδα για το dvd ακομα και αν εχει ολο το six feet under πακετο...
...να σβησω ολα τα περσινα σταυρολεξα -ενα ενα-και να τα παρω σαν καινουργια στην παραλια...
...να μην αγορασω ουτε μια καινουργια σαγιοναρα ΟΟΟΛΟ το καλοκαιρι.

Υποσχομαι, λεω ξανα, να κανω τρελληηηηη οικονομια για τους παρακατω λογους:
Λένα Πλάτωνος, στο «Κύτταρο» , κάθε Τετάρτη και Πέμπτη μεχρι τελος Μάιου.
Antony & The Johnsons, θέατρο Badminton, τη Δευτέρα 29 Ιουνίου.

Eεεεεε, φανταστηκε μου "Θεέ" ;;;

P.S...H Λενα σηκωσε το μαγικο της πιστολι και φυσηξε μεσα μου τεραστιες προστατευτικες σαπουνοφουσκες οταν την ειχα αναγκη. Και ειχα πειστει -απελπιστει- καποτε, οτι δεν θα τη δω ποτε live.