Στριψε...

...λενε οι πινακιδες... ...αλλα εσυ πας ευθεια.

Τι να πει κανεις?

"Και τώρα φίλοι μου είν' αργά
Μια καληνύχτα στη μαμά
Και λίγη στάχτη στα μαλλιά
Καιρός να πούμε αντίο

Σκέπασαν όλους τους νεκρούς
Με αρρωστιάρικους ψαλμούς
Κλόουν με σοβαρούς σκοπούς
γυμνοί μέσα στο κρύο..."




Υ.Γ....................................................................

Ονειρευομαι...

τις μερες ηρεμιας...
τη θαλασσα...
το βιβλιο που αφησα στη μεση...
το καλο φαγητο...
τις κουβεντες που δεν καναμε...
τις ταινιες που δεν ειδαμε...
τα ταξιδια που θα οργανωσουμε...
τις σιωπες που θα βιωσουμε...
τα γελια που θα κανουμε.
Ονειρευομαι οτι ειμαι ετοιμη να βουτηξω στη θαλασσα..


...και οταν θα βγω οτι με περιμενει μια corona κατω απο μια σκια.


Αααα....και φυσικα ονειρευομαι οτι δεν υπαρχει κανεις αλλος εκει παρα μονο αγαπημενοι φιλοι.







Υ.Γ....."σου στελνω κοσμικη αγαπη!"



Υ.Γ2...αρχισα βελονισμο χωρις να το καταλαβω,σας το'πα?

Βρε,μπαγασα...περνας καλα εκει πανω?

Δυο καλοκαιρια μετα συνειδητοποιω ποσο αναντικαταστατος εισαι.
Πιο πολυ ομως συνειδητοποιω οτι μου λειπεις φρικτα.
........................................................................................







Υ.Γ....."I'm in the basement, you're in the sky."

Περασα 3 ωρες ...

...στο ιατρειο χθες τα ξημερωματα με συμπτωματα υπερκοπωσης.Ηπια δυο μποτιλιες ορο και κατι αλλα κοκτειλ φαρμακων και συνηλθα.Σημερα καθομαι σπιτι ολη τη μερα(μ'εχουν κλειδωσει μεσα για να μην βγω,ειναι η αληθεια)και ακουω το Οld Boy...στο repeat ομως.Ειναι περιεργο πως κλαταρει ο οργανισμος καμια φορα.Ακομα πιο περιεργο ειναι πως δεν ξερουμε τα ορια μας.

Θελω να ερθει ο Σεπτεμβρης...

...να ειναι απογευμα,να εχει ασπρομαυρη ελληνικη ταινια και εγω να μην πρεπει να φυγω απο το σπιτι.Μετα να με παρει ο υπνος γλυκα στον καναπε και να ξυπνησω με σημαδια στο μαγουλο.Κουραστηκα πολυ...


Καλησπερες.

Ο χωρος μου.

Η προσωπικη μου γωνια...

Καλοκαιρι 2005...

Το πρωι...
...και το βραδυ.

update Υ.Γ...(δεχτηκα παραπονα για το μεγεθος της δευτερης φωτογραφιας και τη μεγαλωσα λιγο.Το ακεφαλο πλασμα ειμαι εγω.)

Περιεργη νυχτα...

...τυλιγμενη με απιστευτη υγρασια.Και στο μυαλο μου και στο σωμα μου.Νοιωθω να κολλαω,να λειωνω,να καιγομαι.Αραγε θα ερθουν μερες που θα λεω πως ναι...ειμαι καλα!?

Καλημερες.

Υ.Γ..."Φίλα με να κοιμηθώ, θέλω να σ' ονειρευτώ
Σ' ένα ταξίδι να φύγουμε κι οι δυο."

Θα ηθελα να μην ειχε πεθανει...

ο Χρηστος Βακαλοπουλος ή τουλαχιστον να μην ειχα διαβασει ολα του τα βιβλια(ξανα και ξανα και ξανα).




«Σημερα πηγαμε στην κορυφη του βουνου καί ηταν όπως θα πρεπει να είναι στην Αφρικη,καί κατω από μια μαυρη πετρα βρηκα ένα φιδι.Στην αρχη ηταν στρογγυλο καί μετα λεπτυνε καί εγινε μακρυ σαν το μαχαιρι της κουζινας.
Εγω ανοιξα τα ποδια μου καί το φιδι περασε αναμεσα χωρις να κανει θορυβο,βγαζοντας εξω τη γλωσσα του.Υστερα του ηρθε να εξαφανιστει καί εστρεψε γρηγορα το μονοπατι.Αραγε μ’αγαπαει αυτό το φιδι ή περασε χωρις να με δει;Tην επομενη φορα θα το ρωτησω.

>>Εδώ στο βουνο είναι πολύ ευχαριστα,κατω από τις λευκες,αυτές που είναι λιγο πιο πανω από το ξενοδοχειο,αλλα ολοι καθονται αντι να περπατανε προς τα εκει,προτιμανε να κοιμουνται αντι να τους αρεσουν οι βολτες.Εκει ειδα μια παρεα παιδια που επαιζαν κιθαρες φορωντας κασκετα,ειδα έναν ψηλο με μικρο κασκετο που ολο του εφευγε.Μια μελισσα ηρθε να τους ενοχλησει καί ο ψηλος την κυνηγησε χτυπωντας την με εφημεριδες καί εγω γελασα παρα πολύ με τις περιπετειες της κακιας μελισσας.Γιατι δεν τους αφηνε ησυχους να παιξουν μουσικη καί τους τσιμπουσε;Μπορει η μελισσα αυτή να μην ακουει ποτε μουσικη.Μπορει καί τα παιδια να παιζουν τραγουδια που δεν αρεσουν στη μελισσα,υπαρχει όμως πολυς χωρος κατω από τος λευκες,αυτό πηγα καί τους ειπα.

>>Φανταζομαι ότι στην Αφρικη οι ανθρωποι τα αγαπανε τα ζωα,γιατι τα ζωα είναι πιο πολλα από αυτους,κι ετσι καταλαβαινουν ότι πρωτα ηταν τα ζωα καί μετα αυτοι!Ετσι αισθανονται λιγο σαν φιλοξενουμενοι,όπως η θεια μου που ηρθε να μας δει στην εξοχη καί εμεινε στο δωματιο της μαμας.Εγω ο μπαμπας καί ο αδελφος μου μειναμε στο άλλο δωματιο καί το βραδυ παιξαμε ένα παιχνιδι με χαρτια.Τα χαρτια είναι χρωματιστα καί παριστανουν φιγουρες από ζωα της Αφρικης καί ευγενεις που ζουν εκει.Όλα τα ζωα καί οι ανθρωποι είναι διπλοι,εχουν δηλαδη δυο κεφαλια,που το ένα κοιταζει πανω καί το άλλο κατω.Το ιδιο συμβαινει καί με τα χερια τους,αλλα δεν εχουν ποδια να τους ενοχλουν,κι αυτό είναι παρα πολύ καλο.Εγω δεν ξερω που να βαλω τα ποδια μου,τα βρισκω πολύ ενοχλητικα,καί μονο όταν περασε από κατω το φιδι καταλαβα ότι επρεπε να ειμαι ψηλα για να μπορεσει το φιδι να περασει αναμεσα.

>>Εκτος από χαρτια παιζουμε καί αλλα παιχνιδια με τα παιδια στο ξενοδοχειο καί βλεπουμε πολύ τηλεοραση,τον Αγιο καί μια εκπομπη με πιστολια.Ο Αγιος είναι ο καλυτερος,γιατι πανω από το κεφαλι του λαμπει ένας φωτεινος κυκλος καί ο Αγιος τον κοιταζει,μετα κοιταζει εμας καί χαμογελαει.Ο αδελφος μου μου ειπε ότι ο Αγιος είναι ο Ροτζερ Μουρ,ενας Αγγλος ηθοποιος,κι εγω εκανα ότι τον πιστευω για να μην τον απογοητεψω.Είναι γνωστο ότι ο Αγιος είναι ενας πρακτορας της Αγγλικης κυβερνησης,που καμια φορα μεταμφιεζεται σε Αγγλο ηθοποιο Ροτζερ Μουρ καί παιζει στην τηλεοραση για να μπερδευει τους εχθρους.Αυτό ολοι το καταλαβαν καί μονο ο αδελφος μου που ασχολειται με αριθμητικη δεν μπορει να το καταλαβει.Υπαρχουν παρα πολύ χαζοι γυρω μου,αλλα δεν τους το λεω ότι είναι χαζοι,γιατι είναι τοσο χαζοι που μπορει να θυμωσουν.

>>Εκτος από το φιδι καί τη μελισσα συναντησα καί ένα άλλο ζωο,τον γατο Πυρρο.Είναι μαυροασπρος με μασκα.Τον εχει ένα παιδι που λεγεται Μπαμπης.Τον εχει μαθει να σηκωνει το αριστερο ποδι όταν ο Μπαμπης πλησιαζει προς το μερος του μια ξυλινη κουταλα.Ο Πυρρος βαριεται καί σηκωνει το ποδι του μονο καί μονο για να μην νομιζει ο Μπαμπης ότι δεν τον καταλαβαινει.

>>Ο Πυρρος εχει μεγαλα σχεδια.Τον ειδα προχθες που σκαλιζε με το ποδι του μεσα σε μια γλαστρα,καί πιστευω ότι εκει εχει κρυψει τα μυστικα του οπλα.Είναι πολύ ευκινητος καί ανεβαινει οπου θελει,ειμαι λοιπον σιγουρη πως όταν δεν τον βλεπει κανεις χρησιμοποιει ένα μικροσκοπικο πιστολι που εχουν φτιαξει σε ένα εργαστηριο στα μετρα του καί κανει διαφορα πραγματα όπως ο Αγιος.Γι’αυτό μια μερα που τον ειδα να ερχεται καί του φωναξα:’’Πυρρο,μην κρυβεσαι,χρησιμοποιεις πιστολι καί το εχω καταλαβει’’φωναζοντας οσο πιο δυνατα μπορουσα,αυτος το εβαλε στα ποδια,γιατι ημουν η πρωτη που τον ειχε αποκαλυψει.

>>Τον Πυρρο τον συμπαθω πολύ,γιατι είναι ο μονος από οσους ξερω που δεν μιλαει.Δεν μιλαει καθολου,καί ισως γι’αυτό δεν τον υποχρεωνουν να διαβαζει καί να γραφει.Εγω παντα πιστευα ότι οσο πιο πολύ διαβαζει καί γραφει κανεις,τοσο λιγοτερο μαθαινει να βλεπει καί στο τελος ουτε βλεπει ουτε ακουει τιποτα,ενώ ο Πυρρος φαινεται πολύ προσεκτικος σ’οσα συμβαινουν γυρω του καί αντιδρα με μεγαλη ετοιμοτητα,που δεν την εχει ο αδελφος μου,ουτε η μαμα μου,ουτε κανεις.Καί ο Πυρρος,ενώ ακουει αυτους που μιλανε,δεν θελει να τους κανει τη χαρη να τους απαντησει κι ετσι γλυτωνει απ’ολους τους τσακωμους.Μονο όταν του ειπα για το πιστολι εδειξε ότι καταλαβε,γιατι ξαφνιαστηκε .Ειμαι πολύ περηφανη γι’αυτο.>>




Υ.Γ....την καλησπερα μου και τα φιλια μου.

Τις τελευταιες μερες...

...ξυπναω με ουρλιαχτα και φοβερους πονους απο κραμπες.Το παθαινα και παλιοτερα αλλα τωρα πιστεψτε με....το να παθαινεις κραμπα σε φρεσκοεγχειρισμενο ποδι ειναι οτι χειροτερο μπορει να σου συμβει.Ξυπνησα λοιπον γυρω στις 9 με αυτον το φρικτο τροπο.Φυσικα μετα εχασα τον-πολυτιμο-υπνο μου και ανοιξα λιγο την τηλεοραση μπας και νυσταξω.
Με εκπληξη ειδα οτι στο ετ1 ειχε τη Φρουτοπια.Νευριαζω που δεν τα εντοπιζω αυτα νωριτερα-αλλα αυτο ειναι αλλο θεμα.
Ειχε λοιπον επεισοδειο που ο Πικος Απικος-ο δαιμονιος δημοσιογραφος-ειδε στο δρομο κατι κοκκινες κυλιδες και του φανηκαν υποπτες μιας και ψαχνει να βρει γιατι εξαφανιστηκε ο Μανωλης ο Μαναβης.Αρχισε να τις ακολουθει-περασε απο εναν τοιχο που εγραφε "Η φρουτοπια ανηκει στα φρουτα"και απο κατω ειχε το αναρχικο Α-και τελικα ειδε οτι οι κυλιδες ηταν τα δακρυα του Ροδολφου του παντζαριου.Ο οποιος εκλαιγε γιατι ντρεποταν που ηταν κοκκινος.Σε καποια φαση περασε και η Ματα η ντοματα απο τη σκηνη και εγω ηθελα να περασω ολη μου τη μερα με αυτον τον τροπο.Να ειμαι ξαπλωμενη και να βλεπω φρουτοπια.Καλημερα μας,καλημερα μας.

Δεν ποθουμε...

...το αντικειμενο του ποθου μας αλλα τον ιδιο μας τον ποθο, λεει ο Νιτσε,και εγω ψαχνω βαθια μεσα μου να θυμηθω τι ειναι ποθος.



Υ.Γ....."Τα χρόνια είν' αμέτρητα μα είν' η ζωή μικρή
Συνήθισα να σ' αγαπώ συνήθισες και συ."

Το μεσημερι...

...πηρα τηλεφωνο 3 φιλους που ειχα καιρο να τους ακουσω,τους ειπα οτι τους πεθυμησα και μετα εφτιαξε η μερα μου.

Την καληνυχτα ή την καλημερα μου.




Υ.Γ...."Μα πώς γίνεται αυτό το μικρό πετραδάκι
να βαραίνει σα βράχος την ανόητη καρδιά μου
να με κάνει να χάνω την πιο όμορφη νύχτα
τ' αστέρια να πέφτουν νεκρά εδώ μπροστά μου."

Το απολυτο καλοκαιρινο μου κολλημα.

"Ενας ανεμος καυτος
του ηλιου στεναγμος,
του πλοιου ο ρυθμος μας εφερε ως εδω
στην ακρη ενος απομακρου νησιου,στη σκια του φεγγαριου.

Καλοκαιρι αλμυρο
το σωμα σου υγρο
με γευση αλατιου
νερο θαλασσινο
με αρωμα γλυκο μεσημεριου.

Τα νησια,τα νησια
σαν καραβια ταξιδευουν στ'ανοιχτα,
τα βουνα,τα βουνα
σκεπασμενα με θυμαρια ευωδιαστα.

Κολυμπανε,κολυμπανε
στου οριζοντα την αβυσσο βουτανε
κολυμπανε,κολυμπανε
την αγαπη μας στο απειρο την πανε.

Στο βυθο,στο βυθο
της αγαπης μας κρυμμενο μυστικο,
φυλαχτο,φυλαχτο
βυθισμενο μες σε διαφανο νερο.

Ανεμωνες και γοργονες
πολιτειες βυθισμενες στους αιωνες
Φυσαλιδες,ηλιακτιδες
ασημενιες υποβρυχιες ελπιδες."

Κριστη Στασινοπουλου-τα νησια.

Απαντησε μου...

"Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ, απάντησέ μου
Μέσα στη γυάλα τελειώνει το νερό
Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ απάντησέ μου
Ή παραμένει πάντα μαύρος ο βυθός;"

Σημερα στην παραλια...

...θυμηθηκα,πριν απο πολλα χρονια,μια παρεα 5-6 κοριτσιων που καναμε τα πρωτα μας αυτονομα βηματα.Εκει κοντα στα πρωτα χρονια του γυμνασιου.
Οι πρωτες εκδρομες,οι πρωτοι εξοδοι,τα πρωτα καρδιοχτυπια και πανω απ'ολα οι πρωτοι Φιλοι.Ειχαμε παει σε καποιο εξοχικο και ξαμολυθηκαμε στην παραλια.Παιξαμε,γελασαμε,μιλησαμε και μια απο αυτες τις φιλες πηγε λιγο παραπερα και εβαλε τα κλαμματα.Ενα κλαμα βουβο,εσωτερικο.Απ'αυτο που σε πλησιαζει οταν εισαι καλα.Οταν εχεις γελασει,χαρει και εισαι στην καλυτερη σου στιγμη.Τοτε σαν μικροσκοπικο συννεφακι ερχεται απο πανω σου και σου θυμιζει οτι πρεπει κατι τετοιες στιγμες να τις προσεχεις.Γιατι ειναι στιγμες ευτυχιας.Κ'ισως να μην ζησεις πολλες στη ζωη σου.Μετα απο χρονια καταλαβα οτι εκεινο το κλαμα ηταν κλαμα χαρας και συνειδητοποιησης.Οταν συνειδητοποιεις τι σημαινουν οι φιλοι στη ζωη σου το λιγοτερο που μπορεις να κανεις ειναι να κλαψεις.Και να πεθανεις απο ευτυχια ισως.

Σημερα ειχα μια καλη μερα.Και σε καποια φαση δακρυσα και λιγο.

Καλημερα.


Υ.Γ....δεν θα ξεχασω ποτε και το δικο σου κλαμα.Ξερεις ποτε.

Οταν δεν ειμαι καλα...

...μαγειρευω.Και αυτες τις μερες δεν εχω βγει απο μια κουζινα.

Φιλια και καληνυχτες.


Υ.Γ...ή μηπως καλημερες?

Μια φορα και εναν καιρο...

...ηταν ο ανθρωπος.Μολις πετυχα ενα επεισοδιο σε ενα καναλι που δεν το πιανω συνηθως αλλα σημερα λογω αερα ειναι σχεδον τζαμι.TV1.

Συγκινηθηκα.Ειχα χρονια να το δω.Πετυχα ενα επεισοδιο λοιπον για την Αρχαια Ελλαδα.Και συγκεκριμενα για την Αθηνα και τη Σπαρτη.Πως φτιαχτηκε ο Παρθενωνας,οι πολεμοι,η πανωλη,ο Σωκρατης,ο καιαδας,η σπαρτιατικη εκπαιδευση και πολλα αλλα.
Εν τω μεταξυ εμεινε κατα λαθος η τηλεοραση σε εκεινο το καναλι,ακουσα τη μουσικη και ετρεξα αμεσως.Το θυμομουν.Ειδα τους τιτλους στην αρχη και ηξερα τι θα γινει παρακατω.(ειναι απιστευτο τι υπαρχει μεσα στο κεφαλι μας και εμεις δεν εχουμε ιδεα.)

Και σκεφτομαι τωρα,πως μεγαλωσα εγω και πως η ανηψια μου.Το φραγκολ ροκ,το σουσαμι ανοιξε,ο ροζ πανθηρας,ο γυρος του κοσμου σε 80 μερες,η καντυ,ο σπορτ μπιλι,ο φρουφρου, και ποσα αλλα μπορω να πω τωρα απεναντι στα ζουζουνια της ανηψιας μου και στα τζι-αι-τζο.
Ειμαι ευτυχισμενη που τα εζησα ολα αυτα.

Vjay's club: Επίλογος

Ειχα ποσταρει και εγω το ιδιο ποιημα αλλα μετα ειδα οτι με προλαβε.Οποτε...

H δικη μου Σαμος.

Πηγα να γραψω ενα σχολιο εδω και με πηραν οι θυμησες.
Πηγα στη Σαμο το το 97.Μονη μου.Μετα ενα χωρισμο ή κατι τετοιο.Αρχες Οκτωβρη.Στην πανσιον που εμενα η ιδιοκτητρια μου φεροταν σαν παιδι της.Στεναχωριοταν που ημουν μονη και μου 'λεγε "να κανεις παρεα με την κορη μου".Μονο αυτο δεν ηθελα και καθε μερα εφευγα απο το δωματιο τα ξημερωματα και γυρνουσα νυχτα.Γυρισα ολο το νησι με τον Τυφωνα μου.
Πρασινο,πρασινο,πρασινο.Οτι πρεπει για μενα μιας και δυσκολα αγαπαω μερη με υψομετρο κατω απο 1000 μετρα.
Δυο πραγματα δεν θα ξεχασω ποτε απο τη Σαμο.Μια μερα πηγα σε ενα μοναστηρι πανω απο το Καρλοβασι.Χαμενο στο δασος.Ηταν κλειστο.Καθησα λιγο εκει μπροστα μπας και ερθει κανεις και παω μεσα.Οντως.Μετα απο λιγη ωρα εμφανιστηκε μια γυναικα-σαν ξωτικο.Μου μιλουσε αλλα δεν καταλαβαινα τι ελεγε.Με νοηματα και κουβεντες της ειπα οτι θελω να δω το μοναστηρι και ξεκλειδωσε την πορτα.Μπηκα σε ενα κηπο καταπρασινο και σιγα σιγα περιηγηθηκα στο μοναστηρι.Η γυναικα ηταν παντα πισω μου.Μου μιλουσε και σιγα σιγα αρχισα να την καταλαβαινω.Σε εναν εξωτερικο τοιχο ειδα μια αγιογραφια περιεργη.Πηγα κοντα και ειδα οτι καποιος αγιογραφος γυρω στο '50 ειχε ζωγραφισει το χαρτη της Ελλαδος.Το κοιτουσα γιατι ηταν περιεργο και η γυναικα με ρωτουσε-στη γλωσσα της-απο που ειμαι.Της εδειξα στο χαρτη τη θεσσαλονικη και φανηκε ενθουσιασμενη με την αποσταση.
Μετα ζητησε να της δειξω την Καλυμνο και μου ειπε οτι την φεραν απο εκει οταν ηταν 6 χρονων και απο τοτε δεν εχει βγει απο το μοναστηρι ουτε μια φορα.Τοτε καταλαβα γιατι δεν μιλουσε σωστα.Μετα με καλεσε σε ενα μικρο κηπακο οπου εκει καθοταν η υπερηλικη ηγουμενη.Ηταν κατακοιτη.Πιασαμε την κουβεντα.Μου ειπε πολλα για το μοναστηρι,για τις καλογριες που ειχε παλια και για τη γυναικα-ξωτικο που οντως την ειχαν παρει απο μια πολυτεκνη οικογενεια και οντως δεν ειχε βγει απο εκει τα τελευταια 50 χρονια.Μου προσφεραν καφε αλλα αρνηθηκα γιατι δεν ειχα φαει.Και τοτε η γυναικα πηγε καπου και επεστρεψε με ενα πιατο με τυρι(δικο τους),πεπονι(απο τον κηπο)και ψωμι.Ηταν απιστευτο συναισθημα αυτο που ενοιωσα.
Αν γινοταν να εμενα εκει για παντα.

Μετα,οταν καηκε η Σαμος στεναχωρηθηκα παρα πολυ.Σαν να ημουν απο εκει.

(Το αλλο δεν θα το γραψω γιατι ηταν πολλα αυτα.Αλλη φορα)

Ξένοι, όπως είμασταν.

"Μετά από τόσα γεγονότα, τόσες νύχτες αϋπνίας, τόσα γέλια και τόσα κλάματα, κι αναμονές, και μεγάλα, μακρόσυρτα φιλιά, γινόμαστε πάλι ξένοι, όπως ξένοι είμασταν. Όλα ξετυλίγονται γρήγορα, ζούμε στον πλανήτη των ανέμων που τρέχουν: ζούμε και ξεχνάμε κι έπειτα πάλι κάνουμε την ίδια λάθος κίνηση. Μετά απ’ όλα, δεν μένει τίποτα: κάθε τέλος της χρονιάς, σβήνουμε δεκάδες ονόματα κι αριθμούς κι όλο προχωρούμε, βαθύτερα, μες στο σκοτάδι. Και, γράφω ξανά και ξανά την ίδια ιστορία, μήπως καταφέρω και της δώσω ένα καλό τέλος. Γράφω τα γεγονότα για να μη γλιστρήσουν, συγκρατώ τα κινούμενα επίπεδα, τις μορφές της ασυνέχειας μέσα στο χώρο: όταν ξημερώνει, είμαι πολύ, πάρα πολύ κουρασμένη – όσο πλησιάζω στη γραμμή του ορίζοντα, τόσο απομακρύνεται, όσο προχωρώ, τόσο πυκνώνει το παλιό εκείνο αμφεταμινικό σκοτάδι. Και, μετά από τόσα γεγονότα, τόσα τρομερά ξενύχτια, μένουμε ανέπαφοι κι όλα μοιάζουν καινούργια κι αρχίζουν με τους γνώριμους ρυθμούς της κόλασης: δε θα ησυχάσουμε ποτέ, ποτέ δε θα ξεκουραστούμε. Άργησες, άργησες χαρακτηριστικά: δεν είμαι πια εδώ – η εκρηκτική σου σιωπή σκορπάει όλα τα γεγονότα, κι όταν θα ξεχαστούν θα είμαστε πάλι ξένοι."

(απο το αγαπημενο μου βιβλιο της Σωτης-Aλφαμπετ Σιτυ)

Πηγα παλι ...

...στη θαλασσα.Παλι με τις μικρες.Ομως σημερα τις αφησα στην αλλη ακρη,πηρα εναν κοκκινο μαρκαδορο και εγραφα οτι σκεφτομουν πανω σε βοτσαλα.
Μετα με πιασαν τα κλαμματα.Μπηκα στο νερο και συνηλθα.Αφησα το σωμα μου να το παρασυρει ρευμα.Μετα βγηκα πεινασμενη.Ηθελα να φαω φαγητο,αγκαλιες,κουσομπολιο,φιλια,βιβλια,ερωτα.Τα παντα.Πηρα τις μικρες και πηγαμε για παγωτο.Ηταν το καλυτερο υποκαταστατο για ολα αυτα που ζητουσα.
Τα βοτσαλα τα αφησα μισοκρυμμενα πλαι στο κυμα.
Σαν ενα Blog-ακι που μολις ξεπεταχτηκε απο το πουθενα.

Τα φιλια μου.

Μαθημα πρωτοτυπιας.

Πηρα τις μικρες μου φιλες-τις εχω μεγαλωσει σχεδον-8 και 9 χρονων και πηγαμε για μπανιο.Η μια φοβοτανε τους "βραχους"(εννοειται πως η θαλασσα ειναι διαμαντι,απλα εβλεπε να σκουραινει πιο μεσα και ελεγε βραχους)και η αλλη δεν ειχε βατραχοπεδιλα και γκρινιαζε.Τις πηρα καποια στιγμη απο το χερι,πηγαμε λιγο πιο βαθια και περιμενα να κανουν αυτο που πιστευα πως θα κανουν.Να τυλιχτουν πανω μου για να νοιωσουν ασφαλεια.Το κανει και η ανηψια μου,οποτε βρεθουμε μαζι στη θαλασσα και με τρελλαινει-τι ωραια αισθηση το να παρεχεις σιγουρια σε καποιον-.
Μετα βγηκαμε στην παραλια και περασαν τουλαχιστον 1 ωρα βαζοντας αντιλιακα και κρεμες.Μολις τελειωσαν και ξαπλωσαν-για να μαυρισουν παρακαλω-τις εκανα πλακα οτι φευγουμε και φρικαραν.Οταν το καταλαβαν ξεσκιστηκαν στο γελιο γιατι καταλαβαν τι ακριβως εννουσα.
Μαζεψανε πετρες και ξυλα για να κανουν ενα δωρο στην Α. που ειχε σημερα γενεθλια.Γυρισαμε σπιτι και πηραν μπογιες και μαρκαδορους και σκεφτηκαν το εξης απιστευτο:αντι για μια απλη καρτα γενεθλιων που στην αρχη ειχαν σκεφτει,γραψαν σε 4 βοτσαλα ενα παραμυθι.

Βοτσαλο1:Οταν η θαλασσα ειναι μακρυα...
Βοτσαλο2:...μπορεις να ακους την ανασα της...
Βoτσαλο3:...μεσα απο...
Βοτσαλο4:...τα κοχυλια.

Τα ζωγραφησαν κιολας και αυτο ηταν το δωρο τους.
Μου φανηκε απιστευτο.

Καληνυχτα μας.




Ακουσμα:2046

Τα προσωπικα βιβλια.

Διαβασα ενα υπεροχο αρθρο -αυτο εδω -και θυμηθηκα οτι πριν καποια χρονια επεσαν στα χερια μου δυο εκκλησιαστικα βιβλια του 1887.Στις αδειες σελιδες εχεις καποιες σημειωσεις που αφηναν κατα καιρους διαφοροι ανθρωποι.
Σημειωσεις με ομορφα καλλιτεχνικα γραμματα απο ανθρωπους που κατι τους εκανε να χρησιμοποιησουν αυτα τα βιβλια ως ημερολογια.

Σημειωσεις του τυπου(δυστυχως δεν τα εχω μπροστα μου τωρα,απο οσα θυμαμαι):
Σημερα 17 ιουνιου του 1916 το σιταρι κανει "τοσο",το ψωμι "τοσο".
Εχουμε πολεμο.
Εγω ο"ταδε",πολεμησα"εκει".
Σημερα 25 Μαίου 1924..χιονισε!

Και κατι που μου εκανε πολυ εντυπωση.
Καπου στο τελος μιας σελιδας εγραφε με αχνα γραμματα "Οραμα". (τι να ειδε αραγε αυτος ο κυριος,ισως και ο παπας του χωριου;Θα'θελα να μαθω.)

Λεει λοιπον ο Παναγιωτης "Η συμβουλή μου είναι να μην αφιερώνετε τα βιβλία σας. Αγοράστε μια κάρτα και βάλτε τη ανάμεσα στις σελίδες. Έχω βρει πολλά βιβλία με αφιερώσεις: συγγραφείς που τα στέλνουν σε κριτικούς, φίλοι σε φίλους, ερωτευμένοι μεταξύ τους, οι οποίοι μετά το χωρισμό πάνε να πουλήσουν τα βιβλία. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με την λήθη, την καταστροφή και το θάνατο, όλα τελειώνουν κάποτε και γι'αυτό σας προτείνω να κάνετε έρωτα όσο περισσότερο μπορείτε με όσο λιγότερες αναστολές γίνεται αλλά προς θεού μην δώσετε την ευκαιρία στο πρόσωπο που αγαπάτε να πουλήσει τα βιβλία μαζί με τις αφιερώσεις σας. Όσοι σκέφτεστε να πουλήσετε βιβλία που κάποτε σας δώρισαν να ξέρετε πως ο παλαιοπώλης θα τ' αποτιμήσει φθηνότερα κι από τα εισιτήρια που χαλάσατε για να πάτε στο Μοναστηράκι. Γιατί να μην κρατήσετε τα δώρα; Όσοι θέλετε να κάνετε δώρο βιβλία πάρτε τα μέτρα σας: μην αφήνετε διακριτικά σημάδια πάνω τους, αφιερώσεις και προσωπικά μηνύματα γιατί κάποτε θα καταλήξουν σε ξένα χέρια, όπως κατέληξαν και τα κορμιά που αγαπήσατε και μεταχειριστήκατε."

Εγω παλι λατρευω τα βιβλια που εχουν σημειωσεις,αφιερωσεις,ζωγραφιες.Ακομα και λεξουλες οχι τοσο μεγαλης σημασιας.Απλα να υπαρχει παντα επανω τους η ιστορια τους,οι ανθρωποι που τα ξεφυλλισαν,που τα μυρισαν,που τα χαιδεψαν.Μ'αρεσει να φανταζομαι ποιος και γιατι εγραψε μια αφιερωση.
Γι'αυτο και παντα διαβαζω με ενα μολυβι στο χερι.Σημειωνω,τραβαω γραμμες και αφηνω την δικη μου πνοη πανω στα βιβλια.


Υ.Γ...επισης αγοραζω και δισκους με αφιερωσεις.Οποτε πεσουν στα χερια μου.

Επλυνα τα χαλια...

...βαζω σκουπα καθε μερα,ξεσκονιζω συνεχεια,απλωνω τις κουβερτες το πρωι,βαζω μπουγαδα αλλα ακομα να συμμαζεψω το μεσα μου.


Υ.Γ....καντε μια ευχη για καποιον που τη χρειαζεται.

Αγαπημενο και κατι παραπανω.

"Ξύπνησα μες στον ύπνο μου κι άκουσα δυο φωνές
Η μία μου 'πε ξέχνα τη και πάψε πια να κλαις
Μα η άλλη ήταν η δικιά σου μέσα απ' του ύπνου, του εφιάλτη οι γραμμές
Μου 'λεγε αγάπη μου κοιμήσου θα 'μαι κοντά σου όταν με θες

Τα χρόνια είν' αμέτρητα μα είν' η ζωή μικρή
Συνήθισα να σ' αγαπώ συνήθισες και συ

Μα είναι τα χρόνια ένα δοχείο ένα φτηνό ξενοδοχείο για δυο στιγμές
Για να χωράει κάπου ο πόνος τις νύχτες όταν μένω μόνος
Τις σιωπές μου να μετράω να σε θυμάμαι όταν πονάω να μου λες
Θα 'μαι κοντά σου όταν με θες

Το παραμύθι τελείωσε κι αρχίζει η ζωή
Αχ να 'ταν η αλήθεια σου σαν ψέμα αληθινή
Τι να την κάνω τη ζωή μου στο παραμύθι θα τη ρίξω να πνιγεί
Να παραμυθιαστεί η ψυχή μου να σε πιστέψει πάλι απ' την αρχή

Να σε πιστεύει όταν μ' αγγίζεις τις νύχτες όταν ψιθυρίζεις
Όταν λες θα 'μαι κοντά σου όταν με θες."









Υ.Γ....Θελω να περνανε οι μερες γρηγορα μεχρι να ερθεις για παντα.
Και μετα οι μερες να περνανε οσο πιο αργα γινεται,μεχρι να πεθανουμε.

Μια ενδιαφερουσα εκδοχη...

...του Λανσελότου Αρθουρ!


vangelakas: Λιγη προσοχη στους recipients ρε παιδια!

Δεν καταφεραμε...

...τελικα να το σωσουμε το μικρουλι που περιμενε το μοσχευμα.

Το χαμογελο του δεν νομιζω να μου φυγει ποτε απο το μυαλο.

Και ας χαμογελαει πικρα που δεν το βοηθησαμε.

Γαμωτο...

Πηρα το καινουργιο...

...(επιτελους) βιβλιο στο Τσαγκαρουσιανου.Το διαβασα σε δυο ωρες και μετα εκανα κατι που δεν το εχω ξανακανει ποτε.Το ξαναρχισα απο την αρχη.Την ιδια στιγμη.
Δεν ειναι το βιβλιο που θα θυμαμαι σε ολη μου τη ζωη-ναι,υπαρχουν τετοια-αλλα ειναι ενα μικρο βιβλιαρακι που τα κειμενα του σου χαιδευουν την ψυχη.Αυτο και μονο.






Υ.Γ...στην Αυστρια,λεει,βρηκαν σε ενα σπιτι,2 νεογεννητα κατεψυγμενα και ενα θαμμενο μεσα σε τσιμεντο.

Υ.Γ2...Τι ανθρωποι ειναι αυτοι,Χριστε μου;;

Τελος Μαϊου...

...και κοιμαμαι με δυο κουβερτες και το παραθυρο κλειστο.Η υγρασια ξεπερναει το 90% το πρωι και το βραδυ και εγω βαζω αλοιφες και παιρνω χαπια για να μην με ποναει το γονατο μου.
Εχω παρατηρησει οτι οσο μεγαλωνω,εχω προβλημα με τη γραφη μου.Γινεται μια μορφη -ηπιας φανταζομαι-δυσλεξιας να εμφανιζεται σε μεγαλη ηλικια;Ή μηπως παθαινω αλτσχάιμερ και δεν το εχω καταλαβει?(ειναι σοβαρο ερωτημα αυτο,δεν το λεω για αστειο)

Νυσταζα ξαφνικα....(φαντασου,μεχρι και σε μενα φερνω υπνηλια.)

Καληνυχτα μας.

Απορια.

-Ποση ωρα θα παρει;Θα αργησουμε;

-Μην ανησυχεις.Γρηγορα θα φτασουμε.Το μονο που ισως μας καθυστερησει ειναι στο νομο του "μαγαπασλιγο".Βλεπεις ειχε βροχες πολλες τον μηνα αυτο και δυσκολη η διαβαση.Αν τωρα θα εχεις υπομονη και στα μπλοκα της περιοχης"μουλειπεις"τοτε ολα θα πανε καλα και δεν προκειται να χαλασουν ακομη και απ'την παρακαμψη του "θαθελανασουνεδω".-







Υ.Γ....θα αργησουμε?

Θα ηθελα...

...να ακουσω μερικα τραγουδια απο τον τελευταιο δισκο της Faithfull,απο τους Placebo.

Εχω μια ανηψια...

...που μαλλον δεν την αισθανομαι ανηψια μου αλλα παιδι μου.(Δεν θα ξεχασω ποτε οτι οταν την επιασα στα χερια την πρωτη φορα,εβαλα τα κλαμματα γιατι σκεφτηκα οτι αν παθει κατι θα πεθανω.)
Ειναι δυομιση χρονων και περναμε τους χειμωνες μαζι.Τα καλοκαιρια δυστυχως την αποχωριζομαι αλλα το χεμωνα ειμαστε συνεχεια μαζι,κοιμομαστε μαζι,παιζουμε μαζι και ετσι καπου ισορροπουν τα πραγματα.Ηρθε λοιπον το Πασχα να με δει αλλα δεν μας εφτασε.Εκανα και εγω ενα ταξιδι αστραπη αλλα και παλι...ηταν λιγο.Καθομασταν στο μπαλκονι και μου ελεγε:"παω στο δωματιο...μη φυγεις.Παω να κανω τσισα μου....μη φυγεις."Αλλα και παλι εφυγα.
Χθες λοιπον με πηρε τηλεφωνο και εχοντας παθει μια κριση αρχισε να φωναζει: "αμαν,θελω να ερθεις.Να παρεις λιγο αεροπλανο,λιγο καραβι και να ερθεις."
(φοβερη η αισθηση του "λιγο"!)

Αυτο ηταν.Με γονατισε......και πραγματικα δεν ξερω,αν μπορει καποιος αλλος να αγγιξει ετσι την καρδια μου οπως αυτο το μικρο πλασματακι.

Μ'αρεσουν...

...τα μαχαιρια.Εχω καμια δεκαρια αλλα οταν βλεπω κανουργιο
-καλο- μαχαιρι δεν μπορω να αντισταθω και τ'αγοραζω.Επισης δεν αφηνω κανεναν να τα χρησιμοποιει.Ενταξει,οχι ολα αλλα τα καλα σιγουρα.Λενε οτι οι μεγαλοι σεφ,οταν φευγουν απο τη δουλεια και πανε σπιτι παιρνουν το μαχαιρι τους μαζι.Ετσι και εγω.Τ'ακονιζω,τα πλενω,τα στεγνωνω-ενταξει,δεν τα παιρνω και στο σπιτι-και τα αφηνω με ευλαβεια να κολλησουν στον ειδικο μαγνητη που εχω στην κουζινα.
(Δεν μπορω να πω...με εχουν "κερασει" πολλα ραμματα για αυτη μου τη συμπεριφορα.)

Χθες λοιπον,πανω στην ανταρα της δουλειας,γλυστρισε ενα απο τα μεγαλα μαχαιρια και πριν προλαβει να πεσει στο πατωμα,εχωσα τον αντιχερα μου επανω του.Επειδη ειχα πολυ δουλεια εκεινη την ωρα εδεσα μια πετσετα πανω του και συνεχισα.Εβλεπα κατι σταγονακια να πεφτουν στο πατωμα αλλα δεν εδωσα σημασια.Μολις τελειωσα-1 ωρα μετα-και ανοιξα την πετσετα επαθα μια φρικη.Η πληγη εχασκε ορθανοιχτη και το αιμα αν και ειχε περασει τοση ωρα ετρεχε αφθονο.Δεν πηγα στο γιατρο για ραμματα-μετα απο το επεισοδιο της επιληψιας δεν του εχω και τοση εμπιστοσυνη-αλλα μαλλον εκανα μαλακια.Οτι και να ακουμπησω η πληγη ανοιγει και αιμορραγω.Αλλα τωρα δεν γινεται τιποτα μαλλον.

Γι'αυτο λοιπον και εγω,μπαταρα τον αντιχειρα μου με εναν τεραστιο επιδεσμο και αναρωτιεμαι αν ο χωρος ειναι καταλληλος για διαφημιση.

Ακουσμα:..."το πιο ωραιο ειναι το επομενο λιμανι"....απο τον Παυλιδη.

Υ.Γ.....καληνυχτα μας.

Φυσαει δαιμονισμενα...

...και ειχε ενα τελειο ηλιοβασιλεμα με πολλα συννεφα και παιχνιδια με τον ηλιο.Μολις ειχαμε βαλει τα χοντρα στις βαλιτσες και σημερα αναγκαστηκαμε να τα ξαναβγαλουμε.Με βολευει το κρυο ειναι αληθεια αλλα λιγο ποναει το ποδι μου.Σημερα γουσταρω να πιω πολυ αλλα αρχισα κατι αντιφλεγμονωδη και μαλλον δεν κανει(εε?).
Επιτελους σε λιγες μερες θα τελειωσει και αυτο το πρηξιμο με το eurovision.Δεν θελω να το ξανακουσω αυτο το τραγουδι ποτε ξανα...και ας βγει και πρωτο οπως λενε οι ειδικοι(Μ.Χ).
Παρ'ολα αυτα θα το δω σημερα για να εχω και εγω κατι να συζηταω αυριο με τους φυσιολογικους ανθρωπους. :-p

Αυριο θα τελειωσω και το βιβλιο που τοσο καιρο παιδευω.
Καληνυχτα μας.


Άκουσμα:"ο καθρεφτης" του Φοιβου.(ειχα καιρο να τ'ακουσω και το'χα πεθυμησει.)
"Μα εγώ θα κάνω τον καθρέπτη μου κομμάτια
ξέρω ότι αυτόν που κρύβει πίσω του είσαι εσύ
Εσύ που ψάχνεις πίσω από τα μαύρα σου τα μάτια
να καθρεπτίσεις μόνο εμένα στην ζωή."

Μαλλον δεν μπορει να ειναι μονο μια...

"Κάτω απ' το μαξιλάρι είν' ένα βαθύ πηγάδι
που μέσα κατοικούν οι ψυχές που σ' αγαπούν

Παλεύουν κάθε βράδυ με τα κιούγκια στο σκοτάδι
να φτάσουν στα ψηλά, πλάι στο μαχαραγιά

Να σου μιλάν στον ύπνο, να σε μπάζουνε σε κήπο
μ' Αϊ-Γιάννη και λωτούς και χειμωνανθούς

Κι όταν σ' αναταράσσει, για τα σκάρτα που 'χεις πράξει
κύμα φαρμακερό, να σου δίνουν φυλαχτό

Χαϊμαλί από μετάξι που 'χουν μέσα του φυλάξει
άχυρο απ' τη γη που 'χει μείνει απάτητη

Έρχονται και σε 'μένα πρόσωπα λησμονημένα
άδεια και χλωμά - από πριν κι από μετά

Μου κρατάν' το χέρι στο ταξίδι, στο καρτέρι
στον ύπνο τον βαθύ. Είναι λίγοι, είναι πολλοί

Μέσα στο πηγάδι, κάτω απ' το μαξιλάρι
ρίχνονται οι ψυχές. Ήλιε μου, τώρα βγες."

Μια νοτα απο τον Θαναση για καληνυχτα...

"Τα δάκρυα όταν πέφτουνε
Πες μου ποιος δεν το ξέρει
Τρύπες ανοίγουνε στη γη
Κρυστάλλινοι αρουραίοι

Κάνουν την πέτρα κόσκινο
Πες μου αν δεν είναι αλήθεια
Και χάνονται στα τρίσβαθα
Στην πορφυρένια ψίχα

Ούτε τριγμός ούτε λυγμός
Πες μου που είναι το ψέμα
Ούτε βαριά πατήματα
Στο δρόμο για τα ξένα

Μόνο σιωπή ασάλευτη
Πες μου τι δεν ταιριάζει
Τα παιδικά μας όνειρα
κι ο χρόνος που κοπάζει"

Μερικες φορες,μου γυριζει...

...το μυαλο.Σε υπερβολικο βαθμο ομως.Νοιωθω το αιμα μου να ανεβαινει,τα κοκκαλα μου να κανουν θορυβο και τοτε ξερω οτι ειμαι ικανη να κανω φονο.Προχθες ανεβηκα Θεσσαλονικη.Εβραζε ο τοπος.Μες το μεσημερι ειδα εναν τυπο να γραφει με σπρει κατω απο μια γεφυρα.(Γενικα εχω προβλημα με αυτο.Σε σημειο που θελω να παρω ενα σπρει και εγω και να κανω αντιλογο.Π.χ"η ιδιοκτησια ειναι δυστυχια",λεει ο χ αναρχικος."αμα σου καψω το ΧΤ τοτε θα το καταλαβεις"θα λεω εγω.)Εγραφε λοιπον, με παθος και δυστυχως με ειχε πιασει το φαναρι και δεν εφευγα.Κατι για την Κυπρο εγραφε αλλα δεν εβλεπα καλα.Πρασινο...κανω λιγα μετρα και σταματαω παλι.Ο τυπας εφευγε και το μεγαλουργημα του φαινοταν πλεον καθαρα:Η ΚΥΠΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΗΚΗ.Ηρθε και εδεσε με ενα:
Η ΜΑΚΕΔΩΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ που ειδα προσφατα σε ενα φορουμ και το επαθα το εγκεφαλικο.Γαμω το κερατο μου....απορω.Εχουν ανοιξει ποτε ενα βιβλιο ιστοριας ολοι αυτοι ή απλα κανουν copy-paste οτι τους δινουν?

Δεν λεο πως αιγο δεν κανο λαθι αλλα ωταν πρεσβεβης κατι,μαθαι τουλαχυστον πος γραφαιται.

Ασταδιαλο με την αμορφωσια μας πια.



Τα πηρα παλι.

Δυο μερες...

...κρατησε ο καλος καιρος.Δυο μπανακια προλαβα να κανω σε μια θαλασσα που θυμιζε μεσα Αυγουστου.Ηταν υπεροχα και το βασικοτερο...γαληνια.Σημερα φυσουσε.Το απογευμα απο τη βαρεμαρα,καναμε πολλες βλακειες.Στο τελος καταληξαμε να παιζουμε παντομιμα στη μεση του χωριου.Γελασαμε πολυ-το χρειαζομουν αυτο.Βγαλαμε πολλες φωτογραφιες ολες αυτες τις μερες.Δεν ξερω τι μας εχει πιασει και αποτυπωνουμε την καθημερινοτητα μας.Μαλλον μια καρτα 128mb που τη γεμισαμε και την αδειασαμε πολλες φορες.Καθε μερα κανουμε και ενα σχεδιο για το επομενο ταξιδι μας.Ποτε με τρενα,ποτε με αυτοκινητα εχουμε γυρισει ολο τον κοσμο.Και αυτο με κανει λιγο ευτυχισμενη.


Υ.Γ____________Τωρα να ημουν....να ημουν στα Φιδακια.Αλλα να εχει κρυο.Πολυ.

Ο ηλιος ηταν...

...λαμπερος σημερα.Ισα που πηγαινα για μπανιο.
Τα πιτσιρικια αρχισαν τις κοπανες και υπηρχε μια κινηση στον κατα τ'αλλα αδειο δρομο.Ηθελα να λειωσω στην αγαπημενη μου πολυθρονα-να μην σηκωθω ουτε για νερο-αλλα το ταμειο να γεμιζει με εναν μαγικο τροπο.(εκεινο το τζινι που επαιζε καποτε,που εξαφανιστηκε?)Οι κυριακατικες ηρθαν σημερα αλλα Τα Νεα της δευτερας μαλλον δεν θα ερθουν ποτε.Κριμα γιατι εχουν (ειχαν) την Πολη του Θεου.Μου χρειαζεται μια γροθια στο στομαχι και ελεγα να την παρω απο αυτη την ταινια.

Αυριο απεργω?...δεν απεργω.
Αλλα ισως παω για μπανιο.Ειναι απαραιτητο λενε για το ποδι μου αλλα βαριεμαι.


Υ.Γ...αραγε που πανε ολα τα κοκκινα αυγα που περισσεψαν απο την προηγουμενη βδομαδα?
Κατι πρεπει να τα κανουνε-λογικα-γιατι δεν νομιζω οτι υπαρχει κανεις που να τα πεταει.

Στο repeat εδω και ωρα...

...παιζει μετα απο καιρο "round about midnight" με gotan project και μια μυρωδια απο chet baker.Μια ηρεμια,μια γαληνη και μια νοσταλγια.Να'ταν "πιο" καλοκαιρι και να ημουν στο ταρατσακι.Πουθενα αλλου δεν θα ηθελα να ειμαι.Φοβαμαι αλλωστε μονη μου,να ειμαι οπουδηποτε αλλου.-

Τωρα θυμηθηκα...

...τον Τ. να με κυνηγαει με μια κανατα νερο,ξημερωματα στη Χωρα και εγω να παιρνω εναν πυροσβεστηρα και να τον κανω ασπρο απο πανω μεχρι κατω.Θυμαμαι οτι αρχισα να τρεχω και ακουγα πισω μου καρεκλες να πεφτουν,φωνες και αυτον με -κατι που ειχε πολυ νερο μεσα-να ερχεται κατα πανω μου.Μπηκα σε κατι χαλασματα για να κρυφτω,(σαν να) ειδα μια σκια και πισωπατησα.Με ελουσε,αγκαλιαστηκαμε και χωρισαμε για τα σπιτια μας.....

Αραγε τα θυμαται αυτα εκει που βρισκεται?

Μου λειπει.

Πριν λιγες μερες...

...ετυχε να παθει ενας γνωστος κριση επιληψιας.Δεν του ειχε ξανασυμβει και κανεις απο μας δεν ηξερε τι να κανει.Ομολογω πως σοκαριστηκα.Καταρχην ενοιωσε μια ζαλη και αρχισε να εχει σπασμους χωρις ομως να χασει την επαφη του με το περιβαλλον.Πηγα να του κανω ενα χυμο και μεχρι να γυρισω ειχε χειροτερεψει.Την ωρα που του κρατουσα τα χερια αρχισε να εχει φρικτους σπασμους και να βγαζει αφρους απο το στομα.Πανικοβληθηκα αλλα του κρατουσα τα χερια δυνατα μηπως και αυτο βοηθησει.Καποιος απο πισω φωναξε να του ανοιξουμε το στομα για να μην καταπιει τη γλωσσα.Προσπαθησαμε με ενα κουταλι,αρχισαν να τρεχουν αιματα,οι σπασμοι συνεχιζονταν και ο Ν.εχανε καθε επαφη με το περιβαλλον.Μετα απο 45 λεπτα αρχισε να συνερχεται.Του μιλουσαμε και μας απαντουσε αλλα δεν ειχε ιδεα τι ειχε συμβει.Νομιζε οτι απλα ζαλιστηκε και επεσε.Οταν ηρθε ο γιατρος μου ηταν πολυ δυσκολο να του πω τι συνεβει αφου καθε φορα που ελεγα κατι εβλεπα το τρομοκρατημενο υφος του Ν.Εχουν περασει μερες αλλα ακομα και τωρα που το σκεφτομαι με πιανει τρομος.Ηταν ενα απο τα πραγματα που δεν θα ηθελα να μου εχουν συμβει ποτε.

Εφυγαν ολοι...

...με ενα μονο καραβι.Επιστρεψαμε και εμεις στα καθημερινα μεχρι ενα καραβι να τους φερει παλι πισω.Μετα απο κατι 18ωρα δουλειας τωρα νοιωθω σαν να τεμπελιαζω.Ουφ!Καλη ανασταση σε ολους.....καλοκαιριαζει.-

Σαββατο του Λαζαρου...

...καναμε Αγιασμο στο μαγαζι.Κοιτουσα τον παπα-Γιωργη και μου ερχοταν να βαλω τα κλαμματα.Ενας ανθρωπος-σχεδον αγιος-που καταφερνει με μια κουβεντα του να σε φερει τοσο κοντα στο Θεο που αυτο δεν το εχει καταφερει κανενας μεχρι τωρα.Σκεφτομαι αυτον και σκεφτομαι τους παπαδες με τα στρινγκ και τις αχορταγες ορεξεις.Φανταζομαι πως επιτηδες γινεται αυτο.Μεσα στην ασχημια και την αηδια ο Θεος αφηνει εναν αγγελο και εσυ πρεπει να τον βρεις.Και αν τον βρεις τοτε βρισκεις και το Θεο.Αυτο και αν ειναι δοκιμασια.-

"Έφυγα...

...γιατί έπρεπε να μείνω αλλιώς
Έφυγα γιατί άνοιξε ο καημός μου ο παλιός
στα άγγιγμα του όχι μας σαν κουρασμένο ρούχο
γιατί έφυγε και απέφυγε που τέτοια αγένεια αγάπη σου' χω

Δυο σπίρτα που ‘μειναν στις νύχτας το κουτί
να μην τ' ανάψεις
Την πόρτα σου μονάχα την κουτή
για ρώτα την πως έφυγα
νομίζοντας πως θες να με φωνάξεις

Έφυγα γιατί έπρεπε να ζήσω αλλιώς
Έφυγα όπως φεύγει το σκοτάδι απ' το φως
Μια καύτρα μόνη γυάλιζε λες και ήθελε να δείξει
ποιο κουράγιο το κουβάλησε το θέμα που' χα πνίξει"

Ταδε εφη Λινα.

Εχω 7-8 χρονια...

...να γιορτασω τα γενεθλια μου κοντα στους γονεις μου και στους φιλους μου.Μ'εχει φαει η ξενιτια-το κουρμπετι- και πραγματικα κατι τετοιες στιγμες το βιωνω πολυ ασχημα.Δεν αρκει το τηλεφωνο,ουτε το μεηλ.(Το χειροτερο απ'ολα ειναι που σταματησα να παιρνω και δωρα).
Να μην ξεχασω να σημειωσω οτι εχω ενα χρονο ακομα μεχρι να ενηλικιωθω.Στα 30 δεν γινεται αυτο ή κανω λαθος?
(............μη μιλησει κανεις,τον εφαγα.............)


Νυσταξα.Ανοιγω το παραθυρο και ψυθιριζω μια καληνυχτα.Να την παει ο ανεμος σ'αυτους που με θυμηθηκαν.

Υ.Γ του Α.Ι..."Χαμένοι μοιάζουμε λοιπόν στον γύρο του θανάτου
Στην παγωνιά του οριστικού στον τρόμο του αοράτου
Μα οριστικά θα έχεις χαθεί, μονάχα αν το διαλέξεις
Όπως διαλέγει η μουσική τα λόγια και τις λέξεις

Αυτός ο κόσμος που αλλάζει πως σου μοιάζει πως σου μοιάζει
Αυτός ο κόσμος που αλλάζει με τρομάζει με τρομάζει."

Κύριε...

...Ιησού Χριστέ
ελέησον με...την αμαρτωλή.


Υ.Γ...Ο λογαριασμος ηρθε αλλα φαινεται πως καποιος εχει παντα την ταση να δενει τα κορδονια του εκεινη την ωρα.Μονη μου το πληρωσα το μπιλιετο.

Πρωταπριλιά...

...αλλα δεν φοβαμαι μηπως πεσω θυμα φαρσας.Μου κανανε μια πριν λιγες μερες και ακομα να συνελθω.

Τωρα που...

...βλεπω τα χιονια εξω απο το παραθυρο μου και εχω ταξιδεψει 4 ωρες με χιονοθυελλα κανω σαν να μην εγραψα το παρακατω.Την παρασκευη εχασα 1 ωρα απο τον υπνο μου για να κυνηγαω ενα(μπορει και δυο)ποντικι.Πολυ γελιο τωρα που το σκεφτομαι.Κοιμηθηκα με διακοπες-οπως παντα.Επεστρεψα μετα απο τεσσαρις μερες.Το σπιτι κρυο,οι σωληνες παγωμενοι,η Δημητρα να χοροπηδαει σαν κατσικι απο τη χαρα της.Μου ελειψε.
Ακομα με παιδευουν οι πονοκεφαλοι απο την ελλειψη της καφεινης.Αραγε ποσο θελει ενας οργανισμος να ξεχασει μια καθημερινη-και πολλαπλη-συνηθεια?Αναρωτιεμαι...


Y.Γ....να μην ξεχασω να φτιαξω Μάρτη για μενα,για τη μικρη και για τον Ευ.